Anushasana Parva, Adhyaya 105

एको लोकः सुकृतिनां सर्वे त्वाहो पितामह

उत तत्रापि नानात्वं तन्मे ब्रूहि पितामह

कर्मभिः पार्थ नानात्वं लोकानां यान्ति मानवाः

पुण्यान्पुण्यकृतो यान्ति पापान्पापकृतो जनाः

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम्

गौतमस्य मुनेस्तात संवादं वासवस्य च

ब्राह्मणो गौतमः कश्चिन्मृदुर्दान्तो जितेन्द्रियः

महावने हस्तिशिशुं परिद्यूनममातृकम्

तं दृष्ट्वा जीवयामास सानुक्रोशो धृतव्रतः

स तु दीर्घेण कालेन बभूवातिबलो महान्

तं प्रभिन्नं महानागं प्रस्रुतं सर्वतो मदम्

धृतराष्ट्रस्य रूपेण शक्रो जग्राह हस्तिनम्

ह्रियमाणं तु तं दृष्ट्वा गौतमः संशितव्रतः

अभ्यभाषत राजानं धृतराष्ट्रं महातपाः

मा मे हार्षीर्हस्तिनं पुत्रमेनं; दुःखात्पुष्टं धृतराष्ट्राकृतज्ञ

मित्रं सतां सप्तपदं वदन्ति; मित्रद्रोहो नैव राजन्स्पृशेत्त्वाम्

इध्मोदकप्रदातारं शून्यपालकमाश्रमे

विनीतमाचार्यकुले सुयुक्तं गुरुकर्मणि

शिष्टं दान्तं कृतज्ञं च प्रियं च सततं मम

न मे विक्रोशतो राजन्हर्तुमर्हसि कुञ्जरम्

गवां सहस्रं भवते ददामि; दासीशतं निष्कशतानि पञ्च

अन्यच्च वित्तं विविधं महर्षे; किं ब्राह्मणस्येह गजेन कृत्यम्

त्वामेव गावोऽभि भवन्तु राज;न्दास्यः सनिष्का विविधं च रत्नम्

अन्यच्च वित्तं विविधं नरेन्द्र; किं ब्राह्मणस्येह धनेन कृत्यम्

ब्राह्मणानां हस्तिभिर्नास्ति कृत्यं; राजन्यानां नागकुलानि विप्र

स्वं वाहनं नयतो नास्त्यधर्मो; नागश्रेष्ठाद्गौतमास्मान्निवर्त

यत्र प्रेतो नन्दति पुण्यकर्मा; यत्र प्रेतः शोचति पापकर्मा

वैवस्वतस्य सदने महात्मन;स्तत्र त्वाहं हस्तिनं यातयिष्ये

ये निष्क्रिया नास्तिकाः श्रद्दधानाः; पापात्मान इन्द्रियार्थे निविष्टाः

यमस्य ते यातनां प्राप्नुवन्ति; परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र

वैवस्वती संयमनी जनानां; यत्रानृतं नोच्यते यत्र सत्यम्

यत्राबला बलिनं यातयन्ति; तत्र त्वाहं हस्तिनं यातयिष्ये

ज्येष्ठां स्वसारं पितरं मातरं च; गुरुं यथा मानयन्तश्चरन्ति

तथाविधानामेष लोको महर्षे; परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र

मन्दाकिनी वैश्रवणस्य राज्ञो; महाभोगा भोगिजनप्रवेश्या

गन्धर्वयक्षैरप्सरोभिश्च जुष्टा; तत्र त्वाहं हस्तिनं यातयिष्ये

अतिथिव्रताः सुव्रता ये जना वै; प्रतिश्रयं ददति ब्राह्मणेभ्यः

शिष्टाशिनः संविभज्याश्रितांश्च; मन्दाकिनीं तेऽपि विभूषयन्ति

मेरोरग्रे यद्वनं भाति रम्यं; सुपुष्पितं किंनरगीतजुष्टम्

सुदर्शना यत्र जम्बूर्विशाला; तत्र त्वाहं हस्तिनं यातयिष्ये

ये ब्राह्मणा मृदवः सत्यशीला; बहुश्रुताः सर्वभूताभिरामाः

येऽधीयन्ते सेतिहासं पुराणं; मध्वाहुत्या जुह्वति च द्विजेभ्यः

तथाविधानामेष लोको महर्षे; परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र

यद्विद्यते विदितं स्थानमस्ति; तद्ब्रूहि त्वं त्वरितो ह्येष यामि

सुपुष्पितं किंनरराजजुष्टं; प्रियं वनं नन्दनं नारदस्य

गन्धर्वाणामप्सरसां च सद्म; तत्र त्वाहं हस्तिनं यातयिष्ये

ये नृत्तगीतकुशला जनाः सदा; ह्ययाचमानाः सहिताश्चरन्ति

तथाविधानामेष लोको महर्षे; परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र

यत्रोत्तराः कुरवो भान्ति रम्या; देवैः सार्धं मोदमाना नरेन्द्र

यत्राग्नियौनाश्च वसन्ति विप्रा; ह्ययोनयः पर्वतयोनयश्च

यत्र शक्रो वर्षति सर्वकामा;न्यत्र स्त्रियः कामचाराश्चरन्ति

यत्र चेर्ष्या नास्ति नारीनराणां; तत्र त्वाहं हस्तिनं यातयिष्ये

ये सर्वभूतेषु निवृत्तकामा; अमांसादा न्यस्तदण्डाश्चरन्ति

न हिंसन्ति स्थावरं जङ्गमं च; भूतानां ये सर्वभूतात्मभूताः

निराशिषो निर्ममा वीतरागा; लाभालाभे तुल्यनिन्दाप्रशंसाः

तथाविधानामेष लोको महर्षे; परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र

ततः परं भान्ति लोकाः सनातनाः; सुपुण्यगन्धा निर्मला वीतशोकाः

सोमस्य राज्ञः सदने महात्मन;स्तत्र त्वाहं हस्तिनं यातयिष्ये

ये दानशीला न प्रतिगृह्णते सदा; न चाप्यर्थानाददते परेभ्यः

येषामदेयमर्हते नास्ति किंचि;त्सर्वातिथ्याः सुप्रसादा जनाश्च