Anushasana Parva, Adhyaya 82

ये च गाः संप्रयच्छन्ति हुतशिष्टाशिनश्च ये

तेषां सत्राणि यज्ञाश्च नित्यमेव युधिष्ठिर

ऋते दधिघृतेनेह न यज्ञः संप्रवर्तते

तेन यज्ञस्य यज्ञत्वमतोमूलं च लक्ष्यते

दानानामपि सर्वेषां गवां दानं प्रशस्यते

गावः श्रेष्ठाः पवित्राश्च पावनं ह्येतदुत्तमम्

पुष्ट्यर्थमेताः सेवेत शान्त्यर्थमपि चैव ह

पयो दधि घृतं यासां सर्वपापप्रमोचनम्

गावस्तेजः परं प्रोक्तमिह लोके परत्र च

न गोभ्यः परमं किंचित्पवित्रं पुरुषर्षभ

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम्

पितामहस्य संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर

पराभूतेषु दैत्येषु शक्रे त्रिभुवनेश्वरे

प्रजाः समुदिताः सर्वाः सत्यधर्मपरायणाः

अथर्षयः सगन्धर्वाः किंनरोरगराक्षसाः

देवासुरसुपर्णाश्च प्रजानां पतयस्तथा

पर्युपासन्त कौरव्य कदाचिद्वै पितामहम्

नारदः पर्वतश्चैव विश्वावसुहहाहुहू

दिव्यतानेषु गायन्तः पर्युपासन्त तं प्रभुम्

तत्र दिव्यानि पुष्पाणि प्रावहत्पवनस्तथा

आजह्रुरृतवश्चापि सुगन्धीनि पृथक्पृथक्

तस्मिन्देवसमावाये सर्वभूतसमागमे

दिव्यवादित्रसंघुष्टे दिव्यस्त्रीचारणावृते

इन्द्रः पप्रच्छ देवेशमभिवाद्य प्रणम्य च

देवानां भगवन्कस्माल्लोकेशानां पितामह

उपरिष्टाद्गवां लोक एतदिच्छामि वेदितुम्

किं तपो ब्रह्मचर्यं वा गोभिः कृतमिहेश्वर

देवानामुपरिष्टाद्यद्वसन्त्यरजसः सुखम्

ततः प्रोवाच तं ब्रह्मा शक्रं बलनिसूदनम्

अवज्ञातास्त्वया नित्यं गावो बलनिसूदन

तेन त्वमासां माहात्म्यं न वेत्थ शृणु तत्प्रभो

गवां प्रभावं परमं माहात्म्यं च सुरर्षभ

यज्ञाङ्गं कथिता गावो यज्ञ एव च वासव

एताभिश्चाप्यृते यज्ञो न प्रवर्तेत्कथंचन

धारयन्ति प्रजाश्चैव पयसा हविषा तथा

एतासां तनयाश्चापि कृषियोगमुपासते

जनयन्ति च धान्यानि बीजानि विविधानि च

ततो यज्ञाः प्रवर्तन्ते हव्यं कव्यं च सर्वशः

पयो दधि घृतं चैव पुण्याश्चैताः सुराधिप

वहन्ति विविधान्भारान्क्षुत्तृष्णापरिपीडिताः

मुनींश्च धारयन्तीह प्रजाश्चैवापि कर्मणा

वासवाकूटवाहिन्यः कर्मणा सुकृतेन च

उपरिष्टात्ततोऽस्माकं वसन्त्येताः सदैव हि

एतत्ते कारणं शक्र निवासकृतमद्य वै

गवां देवोपरिष्टाद्धि समाख्यातं शतक्रतो

एता हि वरदत्ताश्च वरदाश्चैव वासव

सौरभ्यः पुण्यकर्मिण्यः पावनाः शुभलक्षणाः

यदर्थं गा गताश्चैव सौरभ्यः सुरसत्तम

तच्च मे शृणु कार्त्स्न्येन वदतो बलसूदन

पुरा देवयुगे तात दैत्येन्द्रेषु महात्मसु

त्रीँल्लोकाननुशासत्सु विष्णौ गर्भत्वमागते

अदित्यास्तप्यमानायास्तपो घोरं सुदुश्चरम्

पुत्रार्थममरश्रेष्ठ पादेनैकेन नित्यदा

तां तु दृष्ट्वा महादेवीं तप्यमानां महत्तपः

दक्षस्य दुहिता देवी सुरभिर्नाम नामतः

अतप्यत तपो घोरं हृष्टा धर्मपरायणा

कैलासशिखरे रम्ये देवगन्धर्वसेविते

व्यतिष्ठदेकपादेन परमं योगमास्थिता

दश वर्षसहस्राणि दश वर्षशतानि च

संतप्तास्तपसा तस्या देवाः सर्षिमहोरगाः

तत्र गत्वा मया सार्धं पर्युपासन्त तां शुभाम्

अथाहमब्रुवं तत्र देवीं तां तपसान्विताम्

किमर्थं तप्यते देवि तपो घोरमनिन्दिते