Anushasana Parva, Adhyaya 54

ततः स राजा रात्र्यन्ते प्रतिबुद्धो महामनाः

कृतपूर्वाह्णिकः प्रायात्सभार्यस्तद्वनं प्रति

ततो ददर्श नृपतिः प्रासादं सर्वकाञ्चनम्

मणिस्तम्भसहस्राढ्यं गन्धर्वनगरोपमम्

तत्र दिव्यानभिप्रायान्ददर्श कुशिकस्तदा

पर्वतान्रम्यसानूंश्च नलिनीश्च सपङ्कजाः

चित्रशालाश्च विविधास्तोरणानि च भारत

शाद्वलोपचितां भूमिं तथा काञ्चनकुट्टिमाम्

सहकारान्प्रफुल्लांश्च केतकोद्दालकान्धवान्

अशोकान्मुचुकुन्दांश्च फुल्लांश्चैवातिमुक्तकान्

चम्पकांस्तिलकान्भव्यान्पनसान्वञ्जुलानपि

पुष्पितान्कर्णिकारांश्च तत्र तत्र ददर्श ह

श्यामां वारणपुष्पीं च तथाष्टापदिकां लताम्

तत्र तत्र परिकॢप्ता ददर्श स महीपतिः

वृक्षान्पद्मोत्पलधरान्सर्वर्तुकुसुमांस्तथा

विमानच्छन्दकांश्चापि प्रासादान्पद्मसंनिभान्

शीतलानि च तोयानि क्वचिदुष्णानि भारत

आसनानि विचित्राणि शयनप्रवराणि च

पर्यङ्कान्सर्वसौवर्णान्परार्ध्यास्तरणास्तृतान्

भक्ष्यभोज्यमनन्तं च तत्र तत्रोपकल्पितम्

वाणीवादाञ्छुकांश्चापि शारिकाभृङ्गराजकान्

कोकिलाञ्छतपत्रांश्च कोयष्टिमककुक्कुटान्

मयूरान्कुक्कुटांश्चापि पुत्रकाञ्जीवजीवकान्

चकोरान्वानरान्हंसान्सारसांश्चक्रसाह्वयान्

समन्ततः प्रणदितान्ददर्श सुमनोहरान्

क्वचिदप्सरसां संघान्गन्धर्वाणां च पार्थिव

कान्ताभिरपरांस्तत्र परिष्वक्तान्ददर्श ह

न ददर्श च तान्भूयो ददर्श च पुनर्नृपः

गीतध्वनिं सुमधुरं तथैवाध्ययनध्वनिम्

हंसान्सुमधुरांश्चापि तत्र शुश्राव पार्थिवः

तं दृष्ट्वात्यद्भुतं राजा मनसाचिन्तयत्तदा

स्वप्नोऽयं चित्तविभ्रंश उताहो सत्यमेव तु

अहो सह शरीरेण प्राप्तोऽस्मि परमां गतिम्

उत्तरान्वा कुरून्पुण्यानथ वाप्यमरावतीम्

किं त्विदं महदाश्चर्यं संपश्यामीत्यचिन्तयत्

एवं संचिन्तयन्नेव ददर्श मुनिपुंगवम्

तस्मिन्विमाने सौवर्णे मणिस्तम्भसमाकुले

महार्हे शयने दिव्ये शयानं भृगुनन्दनम्

तमभ्ययात्प्रहर्षेण नरेन्द्रः सह भार्यया

अन्तर्हितस्ततो भूयश्च्यवनः शयनं च तत्

ततोऽन्यस्मिन्वनोद्देशे पुनरेव ददर्श तम्

कौश्यां बृस्यां समासीनं जपमानं महाव्रतम्

एवं योगबलाद्विप्रो मोहयामास पार्थिवम्

क्षणेन तद्वनं चैव ते चैवाप्सरसां गणाः

गन्धर्वाः पादपाश्चैव सर्वमन्तरधीयत

निःशब्दमभवच्चापि गङ्गाकूलं पुनर्नृप

कुशवल्मीकभूयिष्ठं बभूव च यथा पुरा

ततः स राजा कुशिकः सभार्यस्तेन कर्मणा

विस्मयं परमं प्राप्तस्तद्दृष्ट्वा महदद्भुतम्

ततः प्रोवाच कुशिको भार्यां हर्षसमन्वितः

पश्य भद्रे यथा भावाश्चित्रा दृष्टाः सुदुर्लभाः

प्रसादाद्भृगुमुख्यस्य किमन्यत्र तपोबलात्

तपसा तदवाप्यं हि यन्न शक्यं मनोरथैः

त्रैलोक्यराज्यादपि हि तप एव विशिष्यते

तपसा हि सुतप्तेन क्रीडत्येष तपोधनः

अहो प्रभावो ब्रह्मर्षेश्च्यवनस्य महात्मनः

इच्छन्नेष तपोवीर्यादन्याँल्लोकान्सृजेदपि

ब्राह्मणा एव जायेरन्पुण्यवाग्बुद्धिकर्मणः

उत्सहेदिह कर्तुं हि कोऽन्यो वै च्यवनादृते

ब्राह्मण्यं दुर्लभं लोके राज्यं हि सुलभं नरैः

ब्राह्मण्यस्य प्रभावाद्धि रथे युक्तौ स्वधुर्यवत्

इत्येवं चिन्तयानः स विदितश्च्यवनस्य वै

संप्रेक्ष्योवाच स नृपं क्षिप्रमागम्यतामिति