Shanti Parva, Adhyaya 336

अहो ह्येकान्तिनः सर्वान्प्रीणाति भगवान्हरिः

विधिप्रयुक्तां पूजां च गृह्णाति भगवान्स्वयम्

ये तु दग्धेन्धना लोके पुण्यपापविवर्जिताः

तेषां त्वयाभिनिर्दिष्टा पारंपर्यागता गतिः

चतुर्थ्यां चैव ते गत्यां गच्छन्ति पुरुषोत्तमम्

एकान्तिनस्तु पुरुषा गच्छन्ति परमं पदम्

नूनमेकान्तधर्मोऽयं श्रेष्ठो नारायणप्रियः

अगत्वा गतयस्तिस्रो यद्गच्छन्त्यव्ययं हरिम्

सहोपनिषदान्वेदान्ये विप्राः सम्यगास्थिताः

पठन्ति विधिमास्थाय ये चापि यतिधर्मिणः

तेभ्यो विशिष्टां जानामि गतिमेकान्तिनां नृणाम्

केनैष धर्मः कथितो देवेन ऋषिणापि वा

एकान्तिनां च का चर्या कदा चोत्पादिता विभो

एतन्मे संशयं छिन्धि परं कौतूहलं हि मे

समुपोढेष्वनीकेषु कुरुपाण्डवयोर्मृधे

अर्जुने विमनस्के च गीता भगवता स्वयम्

आगतिश्च गतिश्चैव पूर्वं ते कथिता मया

गहनो ह्येष धर्मो वै दुर्विज्ञेयोऽकृतात्मभिः

संमितः सामवेदेन पुरैवादियुगे कृतः

धार्यते स्वयमीशेन राजन्नारायणेन ह

एतमर्थं महाराज पृष्टः पार्थेन नारदः

ऋषिमध्ये महाभागः शृण्वतोः कृष्णभीष्मयोः

गुरुणा च ममाप्येष कथितो नृपसत्तम

यथा तु कथितस्तत्र नारदेन तथा शृणु

यदासीन्मानसं जन्म नारायणमुखोद्गतम्

ब्रह्मणः पृथिवीपाल तदा नारायणः स्वयम्

तेन धर्मेण कृतवान्दैवं पित्र्यं च भारत

फेनपा ऋषयश्चैव तं धर्मं प्रतिपेदिरे

वैखानसाः फेनपेभ्यो धर्ममेतं प्रपेदिरे

वैखानसेभ्यः सोमस्तु ततः सोऽन्तर्दधे पुनः

यदासीच्चाक्षुषं जन्म द्वितीयं ब्रह्मणो नृप

तदा पितामहात्सोमादेतं धर्ममजानत

नारायणात्मकं राजन्रुद्राय प्रददौ च सः

ततो योगस्थितो रुद्रः पुरा कृतयुगे नृप

वालखिल्यानृषीन्सर्वान्धर्ममेतमपाठयत्

अन्तर्दधे ततो भूयस्तस्य देवस्य मायया

तृतीयं ब्रह्मणो जन्म यदासीद्वाचिकं महत्

तत्रैष धर्मः संभूतः स्वयं नारायणान्नृप

सुपर्णो नाम तमृषिः प्राप्तवान्पुरुषोत्तमात्

तपसा वै सुतप्तेन दमेन नियमेन च

त्रिः परिक्रान्तवानेतत्सुपर्णो धर्ममुत्तमम्

यस्मात्तस्माद्व्रतं ह्येतत्त्रिसौपर्णमिहोच्यते

ऋग्वेदपाठपठितं व्रतमेतद्धि दुश्चरम्

सुपर्णाच्चाप्यधिगतो धर्म एष सनातनः

वायुना द्विपदां श्रेष्ठ प्रथितो जगदायुषा

वायोः सकाशात्प्राप्तश्च ऋषिभिर्विघसाशिभिः

तेभ्यो महोदधिश्चैनं प्राप्तवान्धर्ममुत्तमम्

ततः सोऽन्तर्दधे भूयो नारायणसमाहितः

यदा भूयः श्रवणजा सृष्टिरासीन्महात्मनः

ब्रह्मणः पुरुषव्याघ्र तत्र कीर्तयतः शृणु

जगत्स्रष्टुमना देवो हरिर्नारायणः स्वयम्

चिन्तयामास पुरुषं जगत्सर्गकरं प्रभुः

अथ चिन्तयतस्तस्य कर्णाभ्यां पुरुषः सृतः

प्रजासर्गकरो ब्रह्मा तमुवाच जगत्पतिः

सृज प्रजाः पुत्र सर्वा मुखतः पादतस्तथा

श्रेयस्तव विधास्यामि बलं तेजश्च सुव्रत

धर्मं च मत्तो गृह्णीष्व सात्वतं नाम नामतः

तेन सर्वं कृतयुगं स्थापयस्व यथाविधि

ततो ब्रह्मा नमश्चक्रे देवाय हरिमेधसे

धर्मं चाग्र्यं स जग्राह सरहस्यं ससंग्रहम्

आरण्यकेन सहितं नारायणमुखोद्गतम्

उपदिश्य ततो धर्मं ब्रह्मणेऽमिततेजसे

तं कार्तयुगधर्माणं निराशीःकर्मसंज्ञितम्

जगाम तमसः पारं यत्राव्यक्तं व्यवस्थितम्

ततोऽथ वरदो देवो ब्रह्मलोकपितामहः

असृजत्स तदा लोकान्कृत्स्नान्स्थावरजङ्गमान्