Shanti Parva, Adhyaya 320

इत्येवमुक्त्वा वचनं ब्रह्मर्षिः सुमहातपाः

प्रातिष्ठत शुकः सिद्धिं हित्वा लोकांश्चतुर्विधान्

तमो ह्यष्टविधं हित्वा जहौ पञ्चविधं रजः

ततः सत्त्वं जहौ धीमांस्तदद्भुतमिवाभवत्

ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिङ्गवर्जिते

ब्रह्मणि प्रत्यतिष्ठत्स विधूमोऽग्निरिव ज्वलन्

उल्कापाता दिशां दाहा भूमिकम्पास्तथैव च

प्रादुर्भूताः क्षणे तस्मिंस्तदद्भुतमिवाभवत्

द्रुमाः शाखाश्च मुमुचुः शिखराणि च पर्वताः

निर्घातशब्दैश्च गिरिर्हिमवान्दीर्यतीव ह

न बभासे सहस्रांशुर्न जज्वाल च पावकः

ह्रदाश्च सरितश्चैव चुक्षुभुः सागरास्तथा

ववर्ष वासवस्तोयं रसवच्च सुगन्धि च

ववौ समीरणश्चापि दिव्यगन्धवहः शुचिः

स शृङ्गेऽप्रतिमे दिव्ये हिमवन्मेरुसंभवे

संश्लिष्टे श्वेतपीते द्वे रुक्मरूप्यमये शुभे

शतयोजनविस्तारे तिर्यगूर्ध्वं च भारत

उदीचीं दिशमाश्रित्य रुचिरे संददर्श ह

सोऽविशङ्केन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः

ततः पर्वतशृङ्गे द्वे सहसैव द्विधाकृते

अदृश्येतां महाराज तदद्भुतमिवाभवत्

ततः पर्वतशृङ्गाभ्यां सहसैव विनिःसृतः

न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः

ततो महानभूच्छब्दो दिवि सर्वदिवौकसाम्

गन्धर्वाणामृषीणां च ये च शैलनिवासिनः

दृष्ट्वा शुकमतिक्रान्तं पर्वतं च द्विधाकृतम्

साधु साध्विति तत्रासीन्नादः सर्वत्र भारत

स पूज्यमानो देवैश्च गन्धर्वैरृषिभिस्तथा

यक्षराक्षससंघैश्च विद्याधरगणैस्तथा

दिव्यैः पुष्पैः समाकीर्णमन्तरिक्षं समन्ततः

आसीत्किल महाराज शुकाभिपतने तदा

ततो मन्दाकिनीं रम्यामुपरिष्टादभिव्रजन्

शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननाम्

तस्यां क्रीडन्त्यभिरताः स्नान्ति चैवाप्सरोगणाः

शून्याकारं निराकाराः शुकं दृष्ट्वा विवाससः

तं प्रक्रमन्तमाज्ञाय पिता स्नेहसमन्वितः

उत्तमां गतिमास्थाय पृष्ठतोऽनुससार ह

शुकस्तु मारुतादूर्ध्वं गतिं कृत्वान्तरिक्षगाम्

दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतोऽभवत्तदा

महायोगगतिं त्वग्र्यां व्यासोत्थाय महातपाः

निमेषान्तरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ

स ददर्श द्विधा कृत्वा पर्वताग्रं शुकं गतम्

शशंसुरृषयस्तस्मै कर्म पुत्रस्य तत्तदा

ततः शुकेति दीर्घेण शैक्षेणाक्रन्दितस्तदा

स्वयं पित्रा स्वरेणोच्चैस्त्रीँल्लोकाननुनाद्य वै

शुकः सर्वगतो भूत्वा सर्वात्मा सर्वतोमुखः

प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोःशब्देनानुनादयन्

तत एकाक्षरं नादं भो इत्येव समीरयन्

प्रत्याहरज्जगत्सर्वमुच्चैः स्थावरजङ्गमम्

ततः प्रभृति चाद्यापि शब्दानुच्चारितान्पृथक्

गिरिगह्वरपृष्ठेषु व्याजहार शुकं प्रति

अन्तर्हितः प्रभावं तु दर्शयित्वा शुकस्तदा

गुणान्संत्यज्य शब्दादीन्पदमध्यगमत्परम्

महिमानं तु तं दृष्ट्वा पुत्रस्यामिततेजसः

निषसाद गिरिप्रस्थे पुत्रमेवानुचिन्तयन्

ततो मन्दाकिनीतीरे क्रीडन्तोऽप्सरसां गणाः

आसाद्य तमृषिं सर्वाः संभ्रान्ता गतचेतसः

जले निलिल्यिरे काश्चित्काश्चिद्गुल्मान्प्रपेदिरे

वसनान्याददुः काश्चिद्दृष्ट्वा तं मुनिसत्तमम्

तां मुक्ततां तु विज्ञाय मुनिः पुत्रस्य वै तदा

सक्ततामात्मनश्चैव प्रीतोऽभूद्व्रीडितश्च ह