Shanti Parva, Adhyaya 314

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं कृतात्मा कृतनिश्चयः

आत्मनात्मानमास्थाय दृष्ट्वा चात्मानमात्मना

कृतकार्यः सुखी शान्तस्तूष्णीं प्रायादुदङ्मुखः

शैशिरं गिरिमुद्दिश्य सधर्मा मातरिश्वनः

एतस्मिन्नेव काले तु देवर्षिर्नारदस्तदा

हिमवन्तमियाद्द्रष्टुं सिद्धचारणसेवितम्

तमप्सरोगणाकीर्णं गीतस्वननिनादितम्

किंनराणां समूहैश्च भृङ्गराजैस्तथैव च

मद्गुभिः खञ्जरीटैश्च विचित्रैर्जीवजीवकैः

चित्रवर्णैर्मयूरैश्च केकाशतविराजितैः

राजहंससमूहैश्च हृष्टैः परभृतैस्तथा

पक्षिराजो गरुत्मांश्च यं नित्यमधिगच्छति

चत्वारो लोकपालाश्च देवाः सर्षिगणास्तथा

यत्र नित्यं समायान्ति लोकस्य हितकाम्यया

विष्णुना यत्र पुत्रार्थे तपस्तप्तं महात्मना

यत्रैव च कुमारेण बाल्ये क्षिप्ता दिवौकसः

शक्तिर्न्यस्ता क्षितितले त्रैलोक्यमवमन्य वै

यत्रोवाच जगत्स्कन्दः क्षिपन्वाक्यमिदं तदा

योऽन्योऽस्ति मत्तोऽभ्यधिको विप्रा यस्याधिकं प्रियाः

यो ब्रह्मण्यो द्वितीयोऽस्ति त्रिषु लोकेषु वीर्यवान्

सोऽभ्युद्धरत्विमां शक्तिमथ वा कम्पयत्विति

तच्छ्रुत्वा व्यथिता लोकाः क इमामुद्धरेदिति

अथ देवगणं सर्वं संभ्रान्तेन्द्रियमानसम्

अपश्यद्भगवान्विष्णुः क्षिप्तं सासुरराक्षसम्

किं न्वत्र सुकृतं कार्यं भवेदिति विचिन्तयन्

स नामृष्यत तं क्षेपमवैक्षत च पावकिम्

स प्रहस्य विशुद्धात्मा शक्तिं प्रज्वलितां तदा

कम्पयामास सव्येन पाणिना पुरुषोत्तमः

शक्त्यां तु कम्पमानायां विष्णुना बलिना तदा

मेदिनी कम्पिता सर्वा सशैलवनकानना

शक्तेनापि समुद्धर्तुं कम्पिता सा न तूद्धृता

रक्षता स्कन्दराजस्य धर्षणां प्रभविष्णुना

तां कम्पयित्वा भगवान्प्रह्रादमिदमब्रवीत्

पश्य वीर्यं कुमारस्य नैतदन्यः करिष्यति

सोऽमृष्यमाणस्तद्वाक्यं समुद्धरणनिश्चितः

जग्राह तां तस्य शक्तिं न चैनामप्यकम्पयत्

नादं महान्तं मुक्त्वा स मूर्छितो गिरिमूर्धनि

विह्वलः प्रापतद्भूमौ हिरण्यकशिपोः सुतः

यत्रोत्तरां दिशं गत्वा शैलराजस्य पार्श्वतः

तपोऽतप्यत दुर्धर्षस्तात नित्यं वृषध्वजः

पावकेन परिक्षिप्तो दीप्यता तस्य चाश्रमः

आदित्यबन्धनं नाम दुर्धर्षमकृतात्मभिः

न तत्र शक्यते गन्तुं यक्षराक्षसदानवैः

दशयोजनविस्तारमग्निज्वालासमावृतम्

भगवान्पावकस्तत्र स्वयं तिष्ठति वीर्यवान्

सर्वविघ्नान्प्रशमयन्महादेवस्य धीमतः

दिव्यं वर्षसहस्रं हि पादेनैकेन तिष्ठतः

देवान्संतापयंस्तत्र महादेवो धृतव्रतः

ऐन्द्रीं तु दिशमास्थाय शैलराजस्य धीमतः

विविक्ते पर्वततटे पाराशर्यो महातपाः

वेदानध्यापयामास व्यासः शिष्यान्महातपाः

सुमन्तुं च महाभागं वैशंपायनमेव च

जैमिनिं च महाप्राज्ञं पैलं चापि तपस्विनम्

एभिः शिष्यैः परिवृतो व्यास आस्ते महातपाः

तत्राश्रमपदं पुण्यं ददर्श पितुरुत्तमम्

आरणेयो विशुद्धात्मा नभसीव दिवाकरः

अथ व्यासः परिक्षिप्तं ज्वलन्तमिव पावकम्

ददर्श सुतमायान्तं दिवाकरसमप्रभम्

असज्जमानं वृक्षेषु शैलेषु विषमेषु च

योगयुक्तं महात्मानं यथा बाणं गुणच्युतम्

सोऽभिगम्य पितुः पादावगृह्णादरणीसुतः

यथोपजोषं तैश्चापि समागच्छन्महामुनिः

ततो निवेदयामास पित्रे सर्वमशेषतः

शुको जनकराजेन संवादं प्रीतमानसः

एवमध्यापयञ्शिष्यान्व्यासः पुत्रं च वीर्यवान्

उवास हिमवत्पृष्ठे पाराशर्यो महामुनिः