Shanti Parva, Adhyaya 272

अहो धर्मिष्ठता तात वृत्रस्यामिततेजसः

यस्य विज्ञानमतुलं विष्णोर्भक्तिश्च तादृशी

दुर्विज्ञेयमिदं तात विष्णोरमिततेजसः

कथं वा राजशार्दूल पदं तज्ज्ञातवानसौ

भवता कथितं ह्येतच्छ्रद्दधे चाहमच्युत

भूयस्तु मे समुत्पन्ना बुद्धिरव्यक्तदर्शनात्

कथं विनिहतो वृत्रः शक्रेण भरतर्षभ

धर्मिष्ठो विष्णुभक्तश्च तत्त्वज्ञश्च पदान्वये

एतन्मे संशयं ब्रूहि पृच्छतो भरतर्षभ

वृत्रस्तु राजशार्दूल यथा शक्रेण निर्जितः

यथा चैवाभवद्युद्धं तच्चाचक्ष्व पितामह

विस्तरेण महाबाहो परं कौतूहलं हि मे

रथेनेन्द्रः प्रयातो वै सार्धं सुरगणैः पुरा

ददर्शाथाग्रतो वृत्रं विष्ठितं पर्वतोपमम्

योजनानां शतान्यूर्ध्वं पञ्चोच्छ्रितमरिंदम

शतानि विस्तरेणाथ त्रीण्येवाभ्यधिकानि तु

तत्प्रेक्ष्य तादृशं रूपं त्रैलोक्येनापि दुर्जयम्

वृत्रस्य देवाः संत्रस्ता न शान्तिमुपलेभिरे

शक्रस्य तु तदा राजन्नूरुस्तम्भो व्यजायत

भयाद्वृत्रस्य सहसा दृष्ट्वा तद्रूपमुत्तमम्

ततो नादः समभवद्वादित्राणां च निस्वनः

देवासुराणां सर्वेषां तस्मिन्युद्ध उपस्थिते

अथ वृत्रस्य कौरव्य दृष्ट्वा शक्रमुपस्थितम्

न संभ्रमो न भीः काचिदास्था वा समजायत

ततः समभवद्युद्धं त्रैलोक्यस्य भयंकरम्

शक्रस्य च सुरेन्द्रस्य वृत्रस्य च महात्मनः

असिभिः पट्टिशैः शूलैः शक्तितोमरमुद्गरैः

शिलाभिर्विविधाभिश्च कार्मुकैश्च महास्वनैः

अस्त्रैश्च विविधैर्दिव्यैः पावकोल्काभिरेव च

देवासुरैस्ततः सैन्यैः सर्वमासीत्समाकुलम्

पितामहपुरोगाश्च सर्वे देवगणास्तथा

ऋषयश्च महाभागास्तद्युद्धं द्रष्टुमागमन्

विमानाग्र्यैर्महाराज सिद्धाश्च भरतर्षभ

गन्धर्वाश्च विमानाग्र्यैरप्सरोभिः समागमन्

ततोऽन्तरिक्षमावृत्य वृत्रो धर्मभृतां वरः

अश्मवर्षेण देवेन्द्रं पर्वतात्समवाकिरत्

ततो देवगणाः क्रुद्धाः सर्वतः शस्त्रवृष्टिभिः

अश्मवर्षमपोहन्त वृत्रप्रेरितमाहवे

वृत्रश्च कुरुशार्दूल महामायो महाबलः

मोहयामास देवेन्द्रं मायायुद्धेन सर्वतः

तस्य वृत्रार्दितस्याथ मोह आसीच्छतक्रतोः

रथंतरेण तं तत्र वसिष्ठः समबोधयत्

देवश्रेष्ठोऽसि देवेन्द्र सुरारिविनिबर्हण

त्रैलोक्यबलसंयुक्तः कस्माच्छक्र विषीदसि

एष ब्रह्मा च विष्णुश्च शिवश्चैव जगत्प्रभुः

सोमश्च भगवान्देवः सर्वे च परमर्षयः

मा कार्षीः कश्मलं शक्र कश्चिदेवेतरो यथा

आर्यां युद्धे मतिं कृत्वा जहि शत्रुं सुरेश्वर

एष लोकगुरुस्त्र्यक्षः सर्वलोकनमस्कृतः

निरीक्षते त्वां भगवांस्त्यज मोहं सुरेश्वर

एते ब्रह्मर्षयश्चैव बृहस्पतिपुरोगमाः

स्तवेन शक्र दिव्येन स्तुवन्ति त्वां जयाय वै

एवं संबोध्यमानस्य वसिष्ठेन महात्मना

अतीव वासवस्यासीद्बलमुत्तमतेजसः

ततो बुद्धिमुपागम्य भगवान्पाकशासनः

योगेन महता युक्तस्तां मायां व्यपकर्षत

ततोऽङ्गिरःसुतः श्रीमांस्ते चैव परमर्षयः

दृष्ट्वा वृत्रस्य विक्रान्तमुपगम्य महेश्वरम्

ऊचुर्वृत्रविनाशार्थं लोकानां हितकाम्यया

ततो भगवतस्तेजो ज्वरो भूत्वा जगत्पतेः

समाविशन्महारौद्रं वृत्रं दैत्यवरं तदा