Shanti Parva, Adhyaya 242

यस्माद्धर्मात्परो धर्मो विद्यते नेह कश्चन

यो विशिष्टश्च धर्मेभ्यस्तं भवान्प्रब्रवीतु मे

धर्मं ते संप्रवक्ष्यामि पुराणमृषिसंस्तुतम्

विशिष्टं सर्वधर्मेभ्यस्तमिहैकमनाः शृणु

इन्द्रियाणि प्रमाथीनि बुद्ध्या संयम्य यत्नतः

सर्वतो निष्पतिष्णूनि पिता बालानिवात्मजान्

मनसश्चेन्द्रियाणां च ह्यैकाग्र्यं परमं तपः

तज्ज्यायः सर्वधर्मेभ्यः स धर्मः पर उच्यते

तानि सर्वाणि संधाय मनःषष्ठानि मेधया

आत्मतृप्त इवासीत बहु चिन्त्यमचिन्तयन्

गोचरेभ्यो निवृत्तानि यदा स्थास्यन्ति वेश्मनि

तदा त्वमात्मनात्मानं परं द्रक्ष्यसि शाश्वतम्

सर्वात्मानं महात्मानं विधूममिव पावकम्

तं पश्यन्ति महात्मानो ब्राह्मणा ये मनीषिणः

यथा पुष्पफलोपेतो बहुशाखो महाद्रुमः

आत्मनो नाभिजानीते क्व मे पुष्पं क्व मे फलम्

एवमात्मा न जानीते क्व गमिष्ये कुतो न्वहम्

अन्यो ह्यत्रान्तरात्मास्ति यः सर्वमनुपश्यति

ज्ञानदीपेन दीप्तेन पश्यत्यात्मानमात्मना

दृष्ट्वा त्वमात्मनात्मानं निरात्मा भव सर्ववित्

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो मुक्तत्वच इवोरगः

परां बुद्धिमवाप्येह विपाप्मा विगतज्वरः

सर्वतःस्रोतसं घोरां नदीं लोकप्रवाहिनीम्

पञ्चेन्द्रियग्राहवतीं मनःसंकल्परोधसम्

लोभमोहतृणच्छन्नां कामक्रोधसरीसृपाम्

सत्यतीर्थानृतक्षोभां क्रोधपङ्कां सरिद्वराम्

अव्यक्तप्रभवां शीघ्रां दुस्तरामकृतात्मभिः

प्रतरस्व नदीं बुद्ध्या कामग्राहसमाकुलाम्

संसारसागरगमां योनिपातालदुस्तराम्

आत्मजन्मोद्भवां तात जिह्वावर्तां दुरासदाम्

यां तरन्ति कृतप्रज्ञा धृतिमन्तो मनीषिणः

तां तीर्णः सर्वतोमुक्तो विपूतात्मात्मविच्छुचिः

उत्तमां बुद्धिमास्थाय ब्रह्मभूयं गमिष्यसि

संतीर्णः सर्वसंक्लेशान्प्रसन्नात्मा विकल्मषः

भूमिष्ठानीव भूतानि पर्वतस्थो निशामय

अक्रुध्यन्नप्रहृष्यंश्च ननृशंसमतिस्तथा

ततो द्रक्ष्यसि भूतानां सर्वेषां प्रभवाप्ययौ

एवं वै सर्वधर्मेभ्यो विशिष्टं मेनिरे बुधाः

धर्मं धर्मभृतां श्रेष्ठ मुनयस्तत्त्वदर्शिनः

आत्मनोऽव्ययिनो ज्ञात्वा इदं पुत्रानुशासनम्

प्रयताय प्रवक्तव्यं हितायानुगताय च

आत्मज्ञानमिदं गुह्यं सर्वगुह्यतमं महत्

अब्रुवं यदहं तात आत्मसाक्षिकमञ्जसा

नैव स्त्री न पुमानेतन्नैव चेदं नपुंसकम्

अदुःखमसुखं ब्रह्म भूतभव्यभवात्मकम्

नैतज्ज्ञात्वा पुमान्स्त्री वा पुनर्भवमवाप्नुयात्

अभवप्रतिपत्त्यर्थमेतद्वर्त्म विधीयते

यथा मतानि सर्वाणि न चैतानि यथा तथा

कथितानि मया पुत्र भवन्ति न भवन्ति च

तत्प्रीतियुक्तेन गुणान्वितेन; पुत्रेण सत्पुत्रगुणान्वितेन

पृष्टो हीदं प्रीतिमता हितार्थं; ब्रूयात्सुतस्येह यदुक्तमेतत्