Shanti Parva, Adhyaya 226

भूतग्रामे नियुक्तं यत्तदेतत्कीर्तितं मया

ब्राह्मणस्य तु यत्कृत्यं तत्ते वक्ष्यामि पृच्छते

जातकर्मप्रभृत्यस्य कर्मणां दक्षिणावताम्

क्रिया स्यादा समावृत्तेराचार्ये वेदपारगे

अधीत्य वेदानखिलान्गुरुशुश्रूषणे रतः

गुरूणामनृणो भूत्वा समावर्तेत यज्ञवित्

आचार्येणाभ्यनुज्ञातश्चतुर्णामेकमाश्रमम्

आ विमोक्षाच्छरीरस्य सोऽनुतिष्ठेद्यथाविधि

प्रजासर्गेण दारैश्च ब्रह्मचर्येण वा पुनः

वने गुरुसकाशे वा यतिधर्मेण वा पुनः

गृहस्थस्त्वेव सर्वेषां चतुर्णां मूलमुच्यते

तत्र पक्वकषायो हि दान्तः सर्वत्र सिध्यति

प्रजावाञ्श्रोत्रियो यज्वा मुक्तो दिव्यैस्त्रिभिरृणैः

अथान्यानाश्रमान्पश्चात्पूतो गच्छति कर्मभिः

यत्पृथिव्यां पुण्यतमं विद्यास्थानं तदावसेत्

यतेत तस्मिन्प्रामाण्यं गन्तुं यशसि चोत्तमे

तपसा वा सुमहता विद्यानां पारणेन वा

इज्यया वा प्रदानैर्वा विप्राणां वर्धते यशः

यावदस्य भवत्यस्मिँल्लोके कीर्तिर्यशस्करी

तावत्पुण्यकृताँल्लोकाननन्तान्पुरुषोऽश्नुते

अध्यापयेदधीयीत याजयेत यजेत च

न वृथा प्रतिगृह्णीयान्न च दद्यात्कथंचन

याज्यतः शिष्यतो वापि कन्यया वा धनं महत्

यद्यागच्छेद्यजेद्दद्यान्नैकोऽश्नीयात्कथंचन

गृहमावसतो ह्यस्य नान्यत्तीर्थं प्रतिग्रहात्

देवर्षिपितृगुर्वर्थं वृद्धातुरबुभुक्षताम्

अन्तर्हिताभितप्तानां यथाशक्ति बुभूषताम्

द्रव्याणामतिशक्त्यापि देयमेषां कृतादपि

अर्हतामनुरूपाणां नादेयं ह्यस्ति किंचन

उच्चैःश्रवसमप्यश्वं प्रापणीयं सतां विदुः

अनुनीय तथा काव्यः सत्यसंधो महाव्रतः

स्वैः प्राणैर्ब्राह्मणप्राणान्परित्राय दिवं गतः

रन्तिदेवश्च सांकृत्यो वसिष्ठाय महात्मने

अपः प्रदाय शीतोष्णा नाकपृष्ठे महीयते

आत्रेयश्चन्द्रदमयोरर्हतोर्विविधं धनम्

दत्त्वा लोकान्ययौ धीमाननन्तान्स महीपतिः

शिबिरौशीनरोऽङ्गानि सुतं च प्रियमौरसम्

ब्राह्मणार्थमुपाकृत्य नाकपृष्ठमितो गतः

प्रतर्दनः काशिपतिः प्रदाय नयने स्वके

ब्राह्मणायातुलां कीर्तिमिह चामुत्र चाश्नुते

दिव्यं मृष्टशलाकं तु सौवर्णं परमर्द्धिमत्

छत्रं देवावृधो दत्त्वा सराष्ट्रोऽभ्यपतद्दिवम्

सांकृतिश्च तथात्रेयः शिष्येभ्यो ब्रह्म निर्गुणम्

उपदिश्य महातेजा गतो लोकाननुत्तमान्

अम्बरीषो गवां दत्त्वा ब्राह्मणेभ्यः प्रतापवान्

अर्बुदानि दशैकं च सराष्ट्रोऽभ्यपतद्दिवम्

सावित्री कुण्डले दिव्ये शरीरं जनमेजयः

ब्राह्मणार्थे परित्यज्य जग्मतुर्लोकमुत्तमम्

सर्वरत्नं वृषादर्भो युवनाश्वः प्रियाः स्त्रियः

रम्यमावसथं चैव दत्त्वामुं लोकमास्थितः

निमी राष्ट्रं च वैदेहो जामदग्न्यो वसुंधराम्

ब्राह्मणेभ्यो ददौ चापि गयश्चोर्वीं सपत्तनाम्

अवर्षति च पर्जन्ये सर्वभूतानि चासकृत्

वसिष्ठो जीवयामास प्रजापतिरिव प्रजाः

करंधमस्य पुत्रस्तु मरुत्तो नृपतिस्तथा

कन्यामङ्गिरसे दत्त्वा दिवमाशु जगाम ह

ब्रह्मदत्तश्च पाञ्चाल्यो राजा बुद्धिमतां वरः

निधिं शङ्खं द्विजाग्र्येभ्यो दत्त्वा लोकानवाप्तवान्

राजा मित्रसहश्चापि वसिष्ठाय महात्मने

मदयन्तीं प्रियां दत्त्वा तया सह दिवं गतः