Shanti Parva, Adhyaya 151

एवमुक्त्वा तु राजेन्द्र शल्मलिं ब्रह्मवित्तमः

नारदः पवने सर्वं शल्मलेर्वाक्यमब्रवीत्

हिमवत्पृष्ठजः कश्चिच्छल्मलिः परिवारवान्

बृहन्मूलो बृहच्छाखः स त्वां वायोऽवमन्यते

बहून्याक्षेपयुक्तानि त्वामाह वचनानि सः

न युक्तानि मया वायो तानि वक्तुं त्वयि प्रभो

जानामि त्वामहं वायो सर्वप्राणभृतां वरम्

वरिष्ठं च गरिष्ठं च क्रोधे वैवस्वतं यथा

एवं तु वचनं श्रुत्वा नारदस्य समीरणः

शल्मलिं तमुपागम्य क्रुद्धो वचनमब्रवीत्

शल्मले नारदे यत्तत्त्वयोक्तं मद्विगर्हणम्

अहं वायुः प्रभावं ते दर्शयाम्यात्मनो बलम्

नाहं त्वा नाभिजानामि विदितश्चासि मे द्रुम

पितामहः प्रजासर्गे त्वयि विश्रान्तवान्प्रभुः

तस्य विश्रमणादेव प्रसादो यः कृतस्तव

रक्ष्यसे तेन दुर्बुद्धे नात्मवीर्याद्द्रुमाधम

यन्मा त्वमवजानीषे यथान्यं प्राकृतं तथा

दर्शयाम्येष आत्मानं यथा मामवभोत्स्यसे

एवमुक्तस्ततः प्राह शल्मलिः प्रहसन्निव

पवन त्वं वने क्रुद्धो दर्शयात्मानमात्मना

मयि वै त्यज्यतां क्रोधः किं मे क्रुद्धः करिष्यसि

न ते बिभेमि पवन यद्यपि त्वं स्वयंप्रभुः

इत्येवमुक्तः पवनः श्व इत्येवाब्रवीद्वचः

दर्शयिष्यामि ते तेजस्ततो रात्रिरुपागमत्

अथ निश्चित्य मनसा शल्मलिर्वातकारितम्

पश्यमानस्तदात्मानमसमं मातरिश्वनः

नारदे यन्मया प्रोक्तं पवनं प्रति तन्मृषा

असमर्थो ह्यहं वायोर्बलेन बलवान्हि सः

मारुतो बलवान्नित्यं यथैनं नारदोऽब्रवीत्

अहं हि दुर्बलोऽन्येभ्यो वृक्षेभ्यो नात्र संशयः

किं तु बुद्ध्या समो नास्ति मम कश्चिद्वनस्पतिः

तदहं बुद्धिमास्थाय भयं मोक्ष्ये समीरणात्

यदि तां बुद्धिमास्थाय चरेयुः पर्णिनो वने

अरिष्टाः स्युः सदा क्रुद्धात्पवनान्नात्र संशयः

तेऽत्र बाला न जानन्ति यथा नैनान्समीरणः

समीरयेत संक्रुद्धो यथा जानाम्यहं तथा

ततो निश्चित्य मनसा शल्मलिः क्षुभितस्तदा

शाखाः स्कन्धान्प्रशाखाश्च स्वयमेव व्यशातयत्

स परित्यज्य शाखाश्च पत्राणि कुसुमानि च

प्रभाते वायुमायान्तं प्रत्यैक्षत वनस्पतिः

ततः क्रुद्धः श्वसन्वायुः पातयन्वै महाद्रुमान्

आजगामाथ तं देशं स्थितो यत्र स शल्मलिः

तं हीनपर्णं पतिताग्रशाखं; विशीर्णपुष्पं प्रसमीक्ष्य वायुः

उवाच वाक्यं स्मयमान एनं; मुदा युतं शल्मलिं रुग्णशाखम्

अहमप्येवमेव त्वां कुर्वाणः शल्मले रुषा

आत्मना यत्कृतं कृत्स्नं शाखानामपकर्षणम्

हीनपुष्पाग्रशाखस्त्वं शीर्णाङ्कुरपलाशवान्

आत्मदुर्मन्त्रितेनेह मद्वीर्यवशगोऽभवः

एतच्छ्रुत्वा वचो वायोः शल्मलिर्व्रीडितस्तदा

अतप्यत वचः स्मृत्वा नारदो यत्तदाब्रवीत्

एवं यो राजशार्दूल दुर्बलः सन्बलीयसा

वैरमासज्जते बालस्तप्यते शल्मलिर्यथा

तस्माद्वैरं न कुर्वीत दुर्बलो बलवत्तरैः

शोचेद्धि वैरं कुर्वाणो यथा वै शल्मलिस्तथा

न हि वैरं महात्मानो विवृण्वन्त्यपकारिषु

शनैः शनैर्महाराज दर्शयन्ति स्म ते बलम्

वैरं न कुर्वीत नरो दुर्बुद्धिर्बुद्धिजीविना

बुद्धिर्बुद्धिमतो याति तूलेष्विव हुताशनः

न हि बुद्ध्या समं किंचिद्विद्यते पुरुषे नृप

तथा बलेन राजेन्द्र न समोऽस्तीति चिन्तयेत्