Adi Parva, Adhyaya 215

सोऽब्रवीदर्जुनं चैव वासुदेवं च सात्वतम्

लोकप्रवीरौ तिष्ठन्तौ खाण्डवस्य समीपतः

ब्राह्मणो बहुभोक्तास्मि भुञ्जेऽपरिमितं सदा

भिक्षे वार्ष्णेयपार्थौ वामेकां तृप्तिं प्रयच्छताम्

एवमुक्तौ तमब्रूतां ततस्तौ कृष्णपाण्डवौ

केनान्नेन भवांस्तृप्येत्तस्यान्नस्य यतावहे

एवमुक्तः स भगवानब्रवीत्तावुभौ ततः

भाषमाणौ तदा वीरौ किमन्नं क्रियतामिति

नाहमन्नं बुभुक्षे वै पावकं मां निबोधतम्

यदन्नमनुरूपं मे तद्युवां संप्रयच्छतम्

इदमिन्द्रः सदा दावं खाण्डवं परिरक्षति

तं न शक्नोम्यहं दग्धुं रक्ष्यमाणं महात्मना

वसत्यत्र सखा तस्य तक्षकः पन्नगः सदा

सगणस्तत्कृते दावं परिरक्षति वज्रभृत्

तत्र भूतान्यनेकानि रक्ष्यन्ते स्म प्रसङ्गतः

तं दिधक्षुर्न शक्नोमि दग्धुं शक्रस्य तेजसा

स मां प्रज्वलितं दृष्ट्वा मेघाम्भोभिः प्रवर्षति

ततो दग्धुं न शक्नोमि दिधक्षुर्दावमीप्सितम्

स युवाभ्यां सहायाभ्यामस्त्रविद्भ्यां समागतः

दहेयं खाण्डवं दावमेतदन्नं वृतं मया

युवां ह्युदकधारास्ता भूतानि च समन्ततः

उत्तमास्त्रविदौ सम्यक्सर्वतो वारयिष्यथः

एवमुक्ते प्रत्युवाच बीभत्सुर्जातवेदसम्

दिधक्षुं खाण्डवं दावमकामस्य शतक्रतोः

उत्तमास्त्राणि मे सन्ति दिव्यानि च बहूनि च

यैरहं शक्नुयां योद्धुमपि वज्रधरान्बहून्

धनुर्मे नास्ति भगवन्बाहुवीर्येण संमितम्

कुर्वतः समरे यत्नं वेगं यद्विषहेत मे

शरैश्च मेऽर्थो बहुभिरक्षयैः क्षिप्रमस्यतः

न हि वोढुं रथः शक्तः शरान्मम यथेप्सितान्

अश्वांश्च दिव्यानिच्छेयं पाण्डुरान्वातरंहसः

रथं च मेघनिर्घोषं सूर्यप्रतिमतेजसम्

तथा कृष्णस्य वीर्येण नायुधं विद्यते समम्

येन नागान्पिशाचांश्च निहन्यान्माधवो रणे

उपायं कर्मणः सिद्धौ भगवन्वक्तुमर्हसि

निवारयेयं येनेन्द्रं वर्षमाणं महावने

पौरुषेण तु यत्कार्यं तत्कर्तारौ स्व पावक

करणानि समर्थानि भगवन्दातुमर्हसि