Shanti Parva, Adhyaya 147

एवमुक्तः प्रत्युवाच तं मुनिं जनमेजयः

गर्ह्यं भवान्गर्हयति निन्द्यं निन्दति मा भवान्

धिक्कार्यं मा धिक्कुरुते तस्मात्त्वाहं प्रसादये

सर्वं हीदं स्वकृतं मे ज्वलाम्यग्नाविवाहितः

स्वकर्माण्यभिसंधाय नाभिनन्दति मे मनः

प्राप्तं नूनं मया घोरं भयं वैवस्वतादपि

तत्तु शल्यमनिर्हृत्य कथं शक्ष्यामि जीवितुम्

सर्वमन्यून्विनीय त्वमभि मा वद शौनक

महानसं ब्राह्मणानां भविष्याम्यर्थवान्पुनः

अस्तु शेषं कुलस्यास्य मा पराभूदिदं कुलम्

न हि नो ब्रह्मशप्तानां शेषो भवितुमर्हति

श्रुतीरलभमानानां संविदं वेदनिश्चयात्

निर्विद्यमानः सुभृशं भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम्

भूयश्चैवाभिनङ्क्षन्ति निर्धर्मा निर्जपा इव

अर्वाक्च प्रतितिष्ठन्ति पुलिन्दशबरा इव

न ह्ययज्ञा अमुं लोकं प्राप्नुवन्ति कथंचन

अविज्ञायैव मे प्रज्ञां बालस्येव सुपण्डितः

ब्रह्मन्पितेव पुत्रेभ्यः प्रति मां वाञ्छ शौनक

किमाश्चर्यं यतः प्राज्ञो बहु कुर्याद्धि सांप्रतम्

इति वै पण्डितो भूत्वा भूतानां नोपतप्यति

प्रज्ञाप्रासादमारुह्य अशोच्यः शोचते जनान्

जगतीस्थानिवाद्रिस्थः प्रज्ञया प्रतिपश्यति

न चोपलभते तत्र न च कार्याणि पश्यति

निर्विण्णात्मा परोक्षो वा धिक्कृतः सर्वसाधुषु

विदित्वोभयतो वीर्यं माहात्म्यं वेद आगमे

कुरुष्वेह महाशान्तिं ब्रह्मा शरणमस्तु ते

तद्वै पारत्रिकं चारु ब्राह्मणानामकुप्यताम्

अथ चेत्तप्यसे पापैर्धर्मं चेदनुपश्यसि

अनुतप्ये च पापेन न चाधर्मं चराम्यहम्

बुभूषुं भजमानं च प्रतिवाञ्छामि शौनक

छित्त्वा स्तम्भं च मानं च प्रीतिमिच्छामि ते नृप

सर्वभूतहिते तिष्ठ धर्मं चैव प्रतिस्मर

न भयान्न च कार्पण्यान्न लोभात्त्वामुपाह्वये

तां मे देवा गिरं सत्यां शृण्वन्तु ब्राह्मणैः सह

सोऽहं न केनचिच्चार्थी त्वां च धर्ममुपाह्वये

क्रोशतां सर्वभूतानामहो धिगिति कुर्वताम्

वक्ष्यन्ति मामधर्मज्ञा वक्ष्यन्त्यसुहृदो जनाः

वाचस्ताः सुहृदः श्रुत्वा संज्वरिष्यन्ति मे भृशम्

केचिदेव महाप्राज्ञाः परिज्ञास्यन्ति कार्यताम्

जानीहि मे कृतं तात ब्राह्मणान्प्रति भारत

यथा ते मत्कृते क्षेमं लभेरंस्तत्तथा कुरु

प्रतिजानीहि चाद्रोहं ब्राह्मणानां नराधिप

नैव वाचा न मनसा न पुनर्जातु कर्मणा

द्रोग्धास्मि ब्राह्मणान्विप्र चरणावेव ते स्पृशे