Shanti Parva, Adhyaya 144

ततो गते शाकुनिके कपोती प्राह दुःखिता

संस्मृत्य भर्तारमथो रुदती शोकमूर्छिता

नाहं ते विप्रियं कान्त कदाचिदपि संस्मरे

सर्वा वै विधवा नारी बहुपुत्रापि खेचर

शोच्या भवति बन्धूनां पतिहीना मनस्विनी

लालिताहं त्वया नित्यं बहुमानाच्च सान्त्विता

वचनैर्मधुरैः स्निग्धैरसकृत्सुमनोहरैः

कन्दरेषु च शैलानां नदीनां निर्झरेषु च

द्रुमाग्रेषु च रम्येषु रमिताहं त्वया प्रिय

आकाशगमने चैव सुखिताहं त्वया सुखम्

विहृतास्मि त्वया कान्त तन्मे नाद्यास्ति किंचन

मितं ददाति हि पिता मितं माता मितं सुतः

अमितस्य तु दातारं भर्तारं का न पूजयेत्

नास्ति भर्तृसमो नाथो न च भर्तृसमं सुखम्

विसृज्य धनसर्वस्वं भर्ता वै शरणं स्त्रियाः

न कार्यमिह मे नाथ जीवितेन त्वया विना

पतिहीनापि का नारी सती जीवितुमुत्सहेत्

एवं विलप्य बहुधा करुणं सा सुदुःखिता

पतिव्रता संप्रदीप्तं प्रविवेश हुताशनम्

ततश्चित्राम्बरधरं भर्तारं सान्वपश्यत

विमानस्थं सुकृतिभिः पूज्यमानं महात्मभिः

चित्रमाल्याम्बरधरं सर्वाभरणभूषितम्

विमानशतकोटीभिरावृतं पुण्यकीर्तिभिः

ततः स्वर्गगतः पक्षी भार्यया सह संगतः

कर्मणा पूजितस्तेन रेमे तत्र स भार्यया