Shanti Parva, Adhyaya 114

राजा राज्यमनुप्राप्य दुर्बलो भरतर्षभ

अमित्रस्यातिवृद्धस्य कथं तिष्ठेदसाधनः

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम्

सरितां चैव संवादं सागरस्य च भारत

सुरारिनिलयः शश्वत्सागरः सरितां पतिः

पप्रच्छ सरितः सर्वाः संशयं जातमात्मनः

समूलशाखान्पश्यामि निहतांश्छायिनो द्रुमान्

युष्माभिरिह पूर्णाभिरन्यांस्तत्र न वेतसम्

अकायश्चाल्पसारश्च वेतसः कूलजश्च वः

अवज्ञाय नशक्यो वा किंचिद्वा तेन वः कृतम्

तदहं श्रोतुमिच्छामि सर्वासामेव वो मतम्

यथा कूलानि चेमानि भित्त्वा नानीयते वशम्

ततः प्राह नदी गङ्गा वाक्यमुत्तरमर्थवत्

हेतुमद्ग्राहकं चैव सागरं सरितां पतिम्

तिष्ठन्त्येते यथास्थानं नगा ह्येकनिकेतनाः

ततस्त्यजन्ति तत्स्थानं प्रातिलोम्यादचेतसः

वेतसो वेगमायान्तं दृष्ट्वा नमति नेतरः

स च वेगेऽभ्यतिक्रान्ते स्थानमासाद्य तिष्ठति

कालज्ञः समयज्ञश्च सदा वश्यश्च नोद्रुमः

अनुलोमस्तथास्तब्धस्तेन नाभ्येति वेतसः

मारुतोदकवेगेन ये नमन्त्युन्नमन्ति च

ओषध्यः पादपा गुल्मा न ते यान्ति पराभवम्

यो हि शत्रोर्विवृद्धस्य प्रभोर्वधविनाशने

पूर्वं न सहते वेगं क्षिप्रमेव स नश्यति

सारासारं बलं वीर्यमात्मनो द्विषतश्च यः

जानन्विचरति प्राज्ञो न स याति पराभवम्

एवमेव यदा विद्वान्मन्येतातिबलं रिपुम्

संश्रयेद्वैतसीं वृत्तिमेवं प्रज्ञानलक्षणम्