Shanti Parva, Adhyaya 88

राष्ट्रगुप्तिं च मे राजन्राष्ट्रस्यैव च संग्रहम्

सम्यग्जिज्ञासमानाय प्रब्रूहि भरतर्षभ

राष्ट्रगुप्तिं च ते सम्यग्राष्ट्रस्यैव च संग्रहम्

हन्त सर्वं प्रवक्ष्यामि तत्त्वमेकमनाः शृणु

ग्रामस्याधिपतिः कार्यो दशग्राम्यस्तथापरः

द्विगुणायाः शतस्यैवं सहस्रस्य च कारयेत्

ग्रामे यान्ग्रामदोषांश्च ग्रामिकः परिपालयेत्

तान्ब्रूयाद्दशपायासौ स तु विंशतिपाय वै

सोऽपि विंशत्यधिपतिर्वृत्तं जानपदे जने

ग्रामाणां शतपालाय सर्वमेव निवेदयेत्

यानि ग्रामीणभोज्यानि ग्रामिकस्तान्युपाश्नुयात्

दशपस्तेन भर्तव्यस्तेनापि द्विगुणाधिपः

ग्रामं ग्रामशताध्यक्षो भोक्तुमर्हति सत्कृतः

महान्तं भरतश्रेष्ठ सुस्फीतजनसंकुलम्

तत्र ह्यनेकमायत्तं राज्ञो भवति भारत

शाखानगरमर्हस्तु सहस्रपतिरुत्तमम्

धान्यहैरण्यभोगेन भोक्तुं राष्ट्रिय उद्यतः

तथा यद्ग्रामकृत्यं स्याद्ग्रामिकृत्यं च ते स्वयम्

धर्मज्ञः सचिवः कश्चित्तत्प्रपश्येदतन्द्रितः

नगरे नगरे च स्यादेकः सर्वार्थचिन्तकः

उच्चैःस्थाने घोररूपो नक्षत्राणामिव ग्रहः

भवेत्स तान्परिक्रामेत्सर्वानेव सदा स्वयम्

विक्रयं क्रयमध्वानं भक्तं च सपरिव्ययम्

योगक्षेमं च संप्रेक्ष्य वणिजः कारयेत्करान्

उत्पत्तिं दानवृत्तिं च शिल्पं संप्रेक्ष्य चासकृत्

शिल्पप्रतिकरानेव शिल्पिनः प्रति कारयेत्

उच्चावचकरा न्याय्याः पूर्वराज्ञां युधिष्ठिर

यथा यथा न हीयेरंस्तथा कुर्यान्महीपतिः

फलं कर्म च संप्रेक्ष्य ततः सर्वं प्रकल्पयेत्

फलं कर्म च निर्हेतु न कश्चित्संप्रवर्तयेत्

यथा राजा च कर्ता च स्यातां कर्मणि भागिनौ

समवेक्ष्य तथा राज्ञा प्रणेयाः सततं कराः

नोच्छिन्द्यादात्मनो मूलं परेषां वापि तृष्णया

ईहाद्वाराणि संरुध्य राजा संप्रीतिदर्शनः

प्रद्विषन्ति परिख्यातं राजानमतिखादिनम्

प्रद्विष्टस्य कुतः श्रेयः संप्रियो लभते प्रियम्

वत्सौपम्येन दोग्धव्यं राष्ट्रमक्षीणबुद्धिना

भृतो वत्सो जातबलः पीडां सहति भारत

न कर्म कुरुते वत्सो भृशं दुग्धो युधिष्ठिर

राष्ट्रमप्यतिदुग्धं हि न कर्म कुरुते महत्

यो राष्ट्रमनुगृह्णाति परिगृह्य स्वयं नृपः

संजातमुपजीवन्स लभते सुमहत्फलम्

आपदर्थं हि निचयान्राजान इह चिन्वते

राष्ट्रं च कोशभूतं स्यात्कोशो वेश्मगतस्तथा

पौरजानपदान्सर्वान्संश्रितोपाश्रितांस्तथा

यथाशक्त्यनुकम्पेत सर्वानभ्यन्तरानपि

बाह्यं जनं भेदयित्वा भोक्तव्यो मध्यमः सुखम्

एवं न संप्रकुप्यन्ते जनाः सुखितदुःखिताः

प्रागेव तु करादानमनुभाष्य पुनः पुनः

संनिपत्य स्वविषये भयं राष्ट्रे प्रदर्शयेत्

इयमापत्समुत्पन्ना परचक्रभयं महत्

अपि नान्ताय कल्पेत वेणोरिव फलागमः

अरयो मे समुत्थाय बहुभिर्दस्युभिः सह

इदमात्मवधायैव राष्ट्रमिच्छन्ति बाधितुम्

अस्यामापदि घोरायां संप्राप्ते दारुणे भये

परित्राणाय भवतां प्रार्थयिष्ये धनानि वः

प्रतिदास्ये च भवतां सर्वं चाहं भयक्षये

नारयः प्रतिदास्यन्ति यद्धरेयुर्बलादितः

कलत्रमादितः कृत्वा नश्येत्स्वं स्वयमेव हि

अपि चेत्पुत्रदारार्थमर्थसंचय इष्यते

नन्दामि वः प्रभावेन पुत्राणामिव चोदये

यथाशक्त्यनुगृह्णामि राष्ट्रस्यापीडया च वः