Adi Parva, Adhyaya 208

ततः समुद्रे तीर्थानि दक्षिणे भरतर्षभः

अभ्यगच्छत्सुपुण्यानि शोभितानि तपस्विभिः

वर्जयन्ति स्म तीर्थानि पञ्च तत्र तु तापसाः

आचीर्णानि तु यान्यासन्पुरस्तात्तु तपस्विभिः

अगस्त्यतीर्थं सौभद्रं पौलोमं च सुपावनम्

कारंधमं प्रसन्नं च हयमेधफलं च यत्

भारद्वाजस्य तीर्थं च पापप्रशमनं महत्

विविक्तान्युपलक्ष्याथ तानि तीर्थानि पाण्डवः

दृष्ट्वा च वर्ज्यमानानि मुनिभिर्धर्मबुद्धिभिः

तपस्विनस्ततोऽपृच्छत्प्राज्ञलिः कुरुनन्दनः

तीर्थानीमानि वर्ज्यन्ते किमर्थं ब्रह्मवादिभिः

ग्राहाः पञ्च वसन्त्येषु हरन्ति च तपोधनान्

अत एतानि वर्ज्यन्ते तीर्थानि कुरुनन्दन

तेषां श्रुत्वा महाबाहुर्वार्यमाणस्तपोधनैः

जगाम तानि तीर्थानि द्रष्टुं पुरुषसत्तमः

ततः सौभद्रमासाद्य महर्षेस्तीर्थमुत्तमम्

विगाह्य तरसा शूरः स्नानं चक्रे परंतपः

अथ तं पुरुषव्याघ्रमन्तर्जलचरो महान्

निजग्राह जले ग्राहः कुन्तीपुत्रं धनंजयम्

स तमादाय कौन्तेयो विस्फुरन्तं जलेचरम्

उदतिष्ठन्महाबाहुर्बलेन बलिनां वरः

उत्कृष्ट एव तु ग्राहः सोऽर्जुनेन यशस्विना

बभूव नारी कल्याणी सर्वाभरणभूषिता

दीप्यमाना श्रिया राजन्दिव्यरूपा मनोरमा

तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा कुन्तीपुत्रो धनंजयः

तां स्त्रियं परमप्रीत इदं वचनमब्रवीत्

का वै त्वमसि कल्याणि कुतो वासि जलेचरी

किमर्थं च महत्पापमिदं कृतवती पुरा

अप्सरास्मि महाबाहो देवारण्यविचारिणी

इष्टा धनपतेर्नित्यं वर्गा नाम महाबल

मम सख्यश्चतस्रोऽन्याः सर्वाः कामगमाः शुभाः

ताभिः सार्धं प्रयातास्मि लोकपालनिवेशनम्

ततः पश्यामहे सर्वा ब्राह्मणं संशितव्रतम्

रूपवन्तमधीयानमेकमेकान्तचारिणम्

तस्य वै तपसा राजंस्तद्वनं तेजसावृतम्

आदित्य इव तं देशं कृत्स्नं स व्यवभासयत्

तस्य दृष्ट्वा तपस्तादृग्रूपं चाद्भुतदर्शनम्

अवतीर्णाः स्म तं देशं तपोविघ्नचिकीर्षया

अहं च सौरभेयी च समीची बुद्बुदा लता

यौगपद्येन तं विप्रमभ्यगच्छाम भारत

गायन्त्यो वै हसन्त्यश्च लोभयन्त्यश्च तं द्विजम्

स च नास्मासु कृतवान्मनो वीर कथंचन

नाकम्पत महातेजाः स्थितस्तपसि निर्मले

सोऽशपत्कुपितोऽस्मांस्तु ब्राह्मणः क्षत्रियर्षभ

ग्राहभूता जले यूयं चरिष्यध्वं शतं समाः