Adi Parva, Adhyaya 205

एवं ते समयं कृत्वा न्यवसंस्तत्र पाण्डवाः

वशे शस्त्रप्रतापेन कुर्वन्तोऽन्यान्महीक्षितः

तेषां मनुजसिंहानां पञ्चानाममितौजसाम्

बभूव कृष्णा सर्वेषां पार्थानां वशवर्तिनी

ते तया तैश्च सा वीरैः पतिभिः सह पञ्चभिः

बभूव परमप्रीता नागैरिव सरस्वती

वर्तमानेषु धर्मेण पाण्डवेषु महात्मसु

व्यवर्धन्कुरवः सर्वे हीनदोषाः सुखान्विताः

अथ दीर्घेण कालेन ब्राह्मणस्य विशां पते

कस्यचित्तस्कराः केचिज्जह्रुर्गा नृपसत्तम

ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणः क्रोधमूर्च्छितः

आगम्य खाण्डवप्रस्थमुदक्रोशत पाण्डवान्

ह्रियते गोधनं क्षुद्रैर्नृशंसैरकृतात्मभिः

प्रसह्य वोऽस्माद्विषयादभिधावत पाण्डवाः

ब्राह्मणस्य प्रमत्तस्य हविर्ध्वाङ्क्षैर्विलुप्यते

शार्दूलस्य गुहां शून्यां नीचः क्रोष्टाभिमर्शति

ब्राह्मणस्वे हृते चोरैर्धर्मार्थे च विलोपिते

रोरूयमाणे च मयि क्रियतामस्त्रधारणम्

रोरूयमाणस्याभ्याशे तस्य विप्रस्य पाण्डवः

तानि वाक्यानि शुश्राव कुन्तीपुत्रो धनंजयः

श्रुत्वा चैव महाबाहुर्मा भैरित्याह तं द्विजम्

आयुधानि च यत्रासन्पाण्डवानां महात्मनाम्

कृष्णया सह तत्रासीद्धर्मराजो युधिष्ठिरः

स प्रवेशाय चाशक्तो गमनाय च पाण्डवः

तस्य चार्तस्य तैर्वाक्यैश्चोद्यमानः पुनः पुनः

आक्रन्दे तत्र कौन्तेयश्चिन्तयामास दुःखितः

ह्रियमाणे धने तस्मिन्ब्राह्मणस्य तपस्विनः

अश्रुप्रमार्जनं तस्य कर्तव्यमिति निश्चितः

उपप्रेक्षणजोऽधर्मः सुमहान्स्यान्महीपतेः

यद्यस्य रुदतो द्वारि न करोम्यद्य रक्षणम्

अनास्तिक्यं च सर्वेषामस्माकमपि रक्षणे

प्रतितिष्ठेत लोकेऽस्मिन्नधर्मश्चैव नो भवेत्

अनापृच्छ्य च राजानं गते मयि न संशयः

अजातशत्रोर्नृपतेर्मम चैवाप्रियं भवेत्

अनुप्रवेशे राज्ञस्तु वनवासो भवेन्मम

अधर्मो वा महानस्तु वने वा मरणं मम

शरीरस्यापि नाशेन धर्म एव विशिष्यते

एवं विनिश्चित्य ततः कुन्तीपुत्रो धनंजयः

अनुप्रविश्य राजानमापृच्छ्य च विशां पते

धनुरादाय संहृष्टो ब्राह्मणं प्रत्यभाषत

ब्राह्मणागम्यतां शीघ्रं यावत्परधनैषिणः

न दूरे ते गताः क्षुद्रास्तावद्गच्छामहे सह

यावदावर्तयाम्यद्य चोरहस्ताद्धनं तव

सोऽनुसृत्य महाबाहुर्धन्वी वर्मी रथी ध्वजी

शरैर्विध्वंसितांश्चोरानवजित्य च तद्धनम्

ब्राह्मणस्य उपाहृत्य यशः पीत्वा च पाण्डवः

आजगाम पुरं वीरः सव्यसाची परंतपः

सोऽभिवाद्य गुरून्सर्वांस्तैश्चापि प्रतिनन्दितः

धर्मराजमुवाचेदं व्रतमादिश्यतां मम

समयः समतिक्रान्तो भवत्संदर्शनान्मया

वनवासं गमिष्यामि समयो ह्येष नः कृतः

इत्युक्तो धर्मराजस्तु सहसा वाक्यमप्रियम्

कथमित्यब्रवीद्वाचा शोकार्तः सज्जमानया

युधिष्ठिरो गुडाकेशं भ्राता भ्रातरमच्युतम्

प्रमाणमस्मि यदि ते मत्तः शृणु वचोऽनघ

अनुप्रवेशे यद्वीर कृतवांस्त्वं ममाप्रियम्

सर्वं तदनुजानामि व्यलीकं न च मे हृदि

गुरोरनुप्रवेशो हि नोपघातो यवीयसः

यवीयसोऽनुप्रवेशो ज्येष्ठस्य विधिलोपकः

निवर्तस्व महाबाहो कुरुष्व वचनं मम

न हि ते धर्मलोपोऽस्ति न च मे धर्षणा कृता

न व्याजेन चरेद्धर्ममिति मे भवतः श्रुतम्

न सत्याद्विचलिष्यामि सत्येनायुधमालभे

सोऽभ्यनुज्ञाप्य राजानं ब्रह्मचर्याय दीक्षितः

वने द्वादश वर्षाणि वासायोपजगाम ह