Shanti Parva, Adhyaya 39

प्रवेशने तु पार्थानां जनस्य पुरवासिनः

दिदृक्षूणां सहस्राणि समाजग्मुर्बहून्यथ

स राजमार्गः शुशुभे समलंकृतचत्वरः

यथा चन्द्रोदये राजन्वर्धमानो महोदधिः

गृहाणि राजमार्गे तु रत्नवन्ति बृहन्ति च

प्राकम्पन्तेव भारेण स्त्रीणां पूर्णानि भारत

ताः शनैरिव सव्रीडं प्रशशंसुर्युधिष्ठिरम्

भीमसेनार्जुनौ चैव माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ

धन्या त्वमसि पाञ्चालि या त्वं पुरुषसत्तमान्

उपतिष्ठसि कल्याणि महर्षीनिव गौतमी

तव कर्माण्यमोघानि व्रतचर्या च भामिनि

इति कृष्णां महाराज प्रशशंसुस्तदा स्त्रियः

प्रशंसावचनैस्तासां मिथःशब्दैश्च भारत

प्रीतिजैश्च तदा शब्दैः पुरमासीत्समाकुलम्

तमतीत्य यथायुक्तं राजमार्गं युधिष्ठिरः

अलंकृतं शोभमानमुपायाद्राजवेश्म ह

ततः प्रकृतयः सर्वाः पौरजानपदास्तथा

ऊचुः कथाः कर्णसुखाः समुपेत्य ततस्ततः

दिष्ट्या जयसि राजेन्द्र शत्रूञ्शत्रुनिसूदन

दिष्ट्या राज्यं पुनः प्राप्तं धर्मेण च बलेन च

भव नस्त्वं महाराज राजेह शरदां शतम्

प्रजाः पालय धर्मेण यथेन्द्रस्त्रिदिवं नृप

एवं राजकुलद्वारि मङ्गलैरभिपूजितः

आशीर्वादान्द्विजैरुक्तान्प्रतिगृह्य समन्ततः

प्रविश्य भवनं राजा देवराजगृहोपमम्

श्रुत्वा विजयसंयुक्तं रथात्पश्चादवातरत्

प्रविश्याभ्यन्तरं श्रीमान्दैवतान्यभिगम्य च

पूजयामास रत्नैश्च गन्धैर्माल्यैश्च सर्वशः

निश्चक्राम ततः श्रीमान्पुनरेव महायशाः

ददर्श ब्राह्मणांश्चैव सोऽभिरूपानुपस्थितान्

स संवृतस्तदा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः

शुशुभे विमलश्चन्द्रस्तारागणवृतो यथा

तान्स संपूजयामास कौन्तेयो विधिवद्द्विजान्

धौम्यं गुरुं पुरस्कृत्य ज्येष्ठं पितरमेव च

सुमनोमोदकै रत्नैर्हिरण्येन च भूरिणा

गोभिर्वस्त्रैश्च राजेन्द्र विविधैश्च किमिच्छकैः

ततः पुण्याहघोषोऽभूद्दिवं स्तब्ध्वेव भारत

सुहृदां हर्षजननः पुण्यः श्रुतिसुखावहः

हंसवन्नेदुषां राजन्द्विजानां तत्र भारती

शुश्रुवे वेदविदुषां पुष्कलार्थपदाक्षरा

ततो दुन्दुभिनिर्घोषः शङ्खानां च मनोरमः

जयं प्रवदतां तत्र स्वनः प्रादुरभून्नृप

निःशब्दे च स्थिते तत्र ततो विप्रजने पुनः

राजानं ब्राह्मणच्छद्मा चार्वाको राक्षसोऽब्रवीत्

तत्र दुर्योधनसखा भिक्षुरूपेण संवृतः

सांख्यः शिखी त्रिदण्डी च धृष्टो विगतसाध्वसः

वृतः सर्वैस्तदा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः

परंसहस्रै राजेन्द्र तपोनियमसंस्थितैः

स दुष्टः पापमाशंसन्पाण्डवानां महात्मनाम्

अनामन्त्र्यैव तान्विप्रांस्तमुवाच महीपतिम्

इमे प्राहुर्द्विजाः सर्वे समारोप्य वचो मयि

धिग्भवन्तं कुनृपतिं ज्ञातिघातिनमस्तु वै

किं ते राज्येन कौन्तेय कृत्वेमं ज्ञातिसंक्षयम्

घातयित्वा गुरूंश्चैव मृतं श्रेयो न जीवितम्

इति ते वै द्विजाः श्रुत्वा तस्य घोरस्य रक्षसः

विव्यथुश्चुक्रुशुश्चैव तस्य वाक्यप्रधर्षिताः

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे स च राजा युधिष्ठिरः

व्रीडिताः परमोद्विग्नास्तूष्णीमासन्विशां पते

प्रसीदन्तु भवन्तो मे प्रणतस्याभियाचतः

प्रत्यापन्नं व्यसनिनं न मां धिक्कर्तुमर्हथ