Shanti Parva, Adhyaya 30

स कथं काञ्चनष्ठीवी सृञ्जयस्य सुतोऽभवत्

पर्वतेन किमर्थं च दत्तः केन ममार च

यदा वर्षसहस्रायुस्तदा भवति मानवः

कथमप्राप्तकौमारः सृञ्जयस्य सुतो मृतः

उताहो नाममात्रं वै सुवर्णष्ठीविनोऽभवत्

तथ्यं वा काञ्चनष्ठीवीत्येतदिच्छामि वेदितुम्

अत्र ते कथयिष्यामि यथा वृत्तं जनेश्वर

नारदः पर्वतश्चैव प्रागृषी लोकपूजितौ

मातुलो भागिनेयश्च देवलोकादिहागतौ

विहर्तुकामौ संप्रीत्या मानुष्येषु पुरा प्रभू

हविःपवित्रभोज्येन देवभोज्येन चैव ह

नारदो मातुलश्चैव भागिनेयश्च पर्वतः

तावुभौ तपसोपेताववनीतलचारिणौ

भुञ्जानौ मानुषान्भोगान्यथावत्पर्यधावताम्

प्रीतिमन्तौ मुदा युक्तौ समयं तत्र चक्रतुः

यो भवेद्धृदि संकल्पः शुभो वा यदि वाशुभः

अन्योन्यस्य स आख्येयो मृषा शापोऽन्यथा भवेत्

तौ तथेति प्रतिज्ञाय महर्षी लोकपूजितौ

सृञ्जयं श्वैत्यमभ्येत्य राजानमिदमूचतुः

आवां भवति वत्स्यावः कंचित्कालं हिताय ते

यथावत्पृथिवीपाल आवयोः प्रगुणीभव

तथेति कृत्वा तौ राजा सत्कृत्योपचचार ह

ततः कदाचित्तौ राजा महात्मानौ तथागतौ

अब्रवीत्परमप्रीतः सुतेयं वरवर्णिनी

एकैव मम कन्यैषा युवां परिचरिष्यति

दर्शनीयानवद्याङ्गी शीलवृत्तसमन्विता

सुकुमारी कुमारी च पद्मकिञ्जल्कसंनिभा

परमं सौम्य इत्युक्तस्ताभ्यां राजा शशास ताम्

कन्ये विप्रावुपचर देववत्पितृवच्च ह

सा तु कन्या तथेत्युक्त्वा पितरं धर्मचारिणी

यथानिदेशं राज्ञस्तौ सत्कृत्योपचचार ह

तस्यास्तथोपचारेण रूपेणाप्रतिमेन च

नारदं हृच्छयस्तूर्णं सहसैवान्वपद्यत

ववृधे च ततस्तस्य हृदि कामो महात्मनः

यथा शुक्लस्य पक्षस्य प्रवृत्तावुडुराट्छनैः

न च तं भागिनेयाय पर्वताय महात्मने

शशंस मन्मथं तीव्रं व्रीडमानः स धर्मवित्

तपसा चेङ्गितेनाथ पर्वतोऽथ बुबोध तत्

कामार्तं नारदं क्रुद्धः शशापैनं ततो भृशम्

कृत्वा समयमव्यग्रो भवान्वै सहितो मया

यो भवेद्धृदि संकल्पः शुभो वा यदि वाशुभः

अन्योन्यस्य स आख्येय इति तद्वै मृषा कृतम्

भवता वचनं ब्रह्मंस्तस्मादेतद्वदाम्यहम्

न हि कामं प्रवर्तन्तं भवानाचष्ट मे पुरा

सुकुमार्यां कुमार्यां ते तस्मादेष शपाम्यहम्

ब्रह्मवादी गुरुर्यस्मात्तपस्वी ब्राह्मणश्च सन्

अकार्षीः समयभ्रंशमावाभ्यां यः कृतो मिथः

शप्स्ये तस्मात्सुसंक्रुद्धो भवन्तं तं निबोध मे

सुकुमारी च ते भार्या भविष्यति न संशयः

वानरं चैव कन्या त्वां विवाहात्प्रभृति प्रभो

संद्रक्ष्यन्ति नराश्चान्ये स्वरूपेण विनाकृतम्

स तद्वाक्यं तु विज्ञाय नारदः पर्वतात्तदा

अशपत्तमपि क्रोधाद्भागिनेयं स मातुलः

तपसा ब्रह्मचर्येण सत्येन च दमेन च

युक्तोऽपि धर्मनित्यश्च न स्वर्गवासमाप्स्यसि

तौ तु शप्त्वा भृशं क्रुद्धौ परस्परममर्षणौ

प्रतिजग्मतुरन्योन्यं क्रुद्धाविव गजोत्तमौ

पर्वतः पृथिवीं कृत्स्नां विचचार महामुनिः

पूज्यमानो यथान्यायं तेजसा स्वेन भारत

अथ तामलभत्कन्यां नारदः सृञ्जयात्मजाम्

धर्मेण धर्मप्रवरः सुकुमारीमनिन्दिताम्

सा तु कन्या यथाशापं नारदं तं ददर्श ह

पाणिग्रहणमन्त्राणां प्रयोगादेव वानरम्