Shanti Parva, Adhyaya 18

तूष्णींभूतं तु राजानं पुनरेवार्जुनोऽब्रवीत्

संतप्तः शोकदुःखाभ्यां राज्ञो वाक्शल्यपीडितः

कथयन्ति पुरावृत्तमितिहासमिमं जनाः

विदेहराज्ञः संवादं भार्यया सह भारत

उत्सृज्य राज्यं भैक्षार्थं कृतबुद्धिं जनेश्वरम्

विदेहराजं महिषी दुःखिता प्रत्यभाषत

धनान्यपत्यं मित्राणि रत्नानि विविधानि च

पन्थानं पावनं हित्वा जनको मौण्ड्यमास्थितः

तं ददर्श प्रिया भार्या भैक्ष्यवृत्तिमकिंचनम्

धानामुष्टिमुपासीनं निरीहं गतमत्सरम्

तमुवाच समागम्य भर्तारमकुतोभयम्

क्रुद्धा मनस्विनी भार्या विविक्ते हेतुमद्वचः

कथमुत्सृज्य राज्यं स्वं धनधान्यसमाचितम्

कापालीं वृत्तिमास्थाय धानामुष्टिर्वनेऽचरः

प्रतिज्ञा तेऽन्यथा राजन्विचेष्टा चान्यथा तव

यद्राज्यं महदुत्सृज्य स्वल्पे तुष्यसि पार्थिव

नैतेनातिथयो राजन्देवर्षिपितरस्तथा

शक्यमद्य त्वया भर्तुं मोघस्तेऽयं परिश्रमः

देवतातिथिभिश्चैव पितृभिश्चैव पार्थिव

सर्वैरेतैः परित्यक्तः परिव्रजसि निष्क्रियः

यस्त्वं त्रैविद्यवृद्धानां ब्राह्मणानां सहस्रशः

भर्ता भूत्वा च लोकस्य सोऽद्यान्यैर्भृतिमिच्छसि

श्रियं हित्वा प्रदीप्तां त्वं श्ववत्संप्रति वीक्ष्यसे

अपुत्रा जननी तेऽद्य कौसल्या चापतिस्त्वया

अशीतिर्धर्मकामास्त्वां क्षत्रियाः पर्युपासते

त्वदाशामभिकाङ्क्षन्त्यः कृपणाः फलहेतुकाः

ताश्च त्वं विफलाः कुर्वन्काँल्लोकान्नु गमिष्यसि

राजन्संशयिते मोक्षे परतन्त्रेषु देहिषु

नैव तेऽस्ति परो लोको नापरः पापकर्मणः

धर्म्यान्दारान्परित्यज्य यस्त्वमिच्छसि जीवितुम्

स्रजो गन्धानलंकारान्वासांसि विविधानि च

किमर्थमभिसंत्यज्य परिव्रजसि निष्क्रियः

निपानं सर्वभूतानां भूत्वा त्वं पावनं महत्

आढ्यो वनस्पतिर्भूत्वा सोऽद्यान्यान्पर्युपाससे

खादन्ति हस्तिनं न्यासे क्रव्यादा बहवोऽप्युत

बहवः कृमयश्चैव किं पुनस्त्वामनर्थकम्

य इमां कुण्डिकां भिन्द्यात्त्रिविष्टब्धं च ते हरेत्

वासश्चापहरेत्तस्मिन्कथं ते मानसं भवेत्

यस्त्वयं सर्वमुत्सृज्य धानामुष्टिपरिग्रहः

यदानेन समं सर्वं किमिदं मम दीयते

धानामुष्टिरिहार्थश्चेत्प्रतिज्ञा ते विनश्यति

का वाहं तव को मे त्वं कोऽद्य ते मय्यनुग्रहः

प्रशाधि पृथिवीं राजन्यत्र तेऽनुग्रहो भवेत्

प्रासादं शयनं यानं वासांस्याभरणानि च

श्रिया निराशैरधनैस्त्यक्तमित्रैरकिंचनैः

सौखिकैः संभृतानर्थान्यः संत्यजसि किं नु तत्

योऽत्यन्तं प्रतिगृह्णीयाद्यश्च दद्यात्सदैव हि

तयोस्त्वमन्तरं विद्धि श्रेयांस्ताभ्यां क उच्यते

सदैव याचमानेषु सत्सु दम्भविवर्जिषु

एतेषु दक्षिणा दत्ता दावाग्नाविव दुर्हुतम्

जातवेदा यथा राजन्नादग्ध्वैवोपशाम्यति

सदैव याचमानो वै तथा शाम्यति न द्विजः

सतां च वेदा अन्नं च लोकेऽस्मिन्प्रकृतिर्ध्रुवा

न चेद्दाता भवेद्दाता कुतः स्युर्मोक्षकाङ्क्षिणः

अन्नाद्गृहस्था लोकेऽस्मिन्भिक्षवस्तत एव च

अन्नात्प्राणः प्रभवति अन्नदः प्राणदो भवेत्

गृहस्थेभ्योऽभिनिर्वृत्ता गृहस्थानेव संश्रिताः

प्रभवं च प्रतिष्ठां च दान्ता निन्दन्त आसते

त्यागान्न भिक्षुकं विद्यान्न मौण्ड्यान्न च याचनात्

ऋजुस्तु योऽर्थं त्यजति तं सुखं विद्धि भिक्षुकम्

असक्तः सक्तवद्गच्छन्निःसङ्गो मुक्तबन्धनः

समः शत्रौ च मित्रे च स वै मुक्तो महीपते