Adi Parva, Adhyaya 199

एवमेतन्महाप्राज्ञ यथात्थ विदुराद्य माम्

ममापि परमो हर्षः संबन्धेऽस्मिन्कृते विभो

गमनं चापि युक्तं स्याद्गृहमेषां महात्मनाम्

न तु तावन्मया युक्तमेतद्वक्तुं स्वयं गिरा

यदा तु मन्यते वीरः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः

भीमसेनार्जुनौ चैव यमौ च पुरुषर्षभौ

रामकृष्णौ च धर्मज्ञौ तदा गच्छन्तु पाण्डवाः

एतौ हि पुरुषव्याघ्रावेषां प्रियहिते रतौ

परवन्तो वयं राजंस्त्वयि सर्वे सहानुगाः

यथा वक्ष्यसि नः प्रीत्या करिष्यामस्तथा वयम्

ततोऽब्रवीद्वासुदेवो गमनं मम रोचते

यथा वा मन्यते राजा द्रुपदः सर्वधर्मवित्

यथैव मन्यते वीरो दाशार्हः पुरुषोत्तमः

प्राप्तकालं महाबाहुः सा बुद्धिर्निश्चिता मम

यथैव हि महाभागाः कौन्तेया मम सांप्रतम्

तथैव वासुदेवस्य पाण्डुपुत्रा न संशयः

न तद्ध्यायति कौन्तेयो धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः

यदेषां पुरुषव्याघ्रः श्रेयो ध्यायति केशवः

ततस्ते समनुज्ञाता द्रुपदेन महात्मना

पाण्डवाश्चैव कृष्णश्च विदुरश्च महामतिः

आदाय द्रौपदीं कृष्णां कुन्तीं चैव यशस्विनीम्

सविहारं सुखं जग्मुर्नगरं नागसाह्वयम्

श्रुत्वा चोपस्थितान्वीरान्धृतराष्ट्रोऽपि कौरवः

प्रतिग्रहाय पाण्डूनां प्रेषयामास कौरवान्

विकर्णं च महेष्वासं चित्रसेनं च भारत

द्रोणं च परमेष्वासं गौतमं कृपमेव च

तैस्ते परिवृता वीराः शोभमाना महारथाः

नगरं हास्तिनपुरं शनैः प्रविविशुस्तदा

कौतूहलेन नगरं दीर्यमाणमिवाभवत्

यत्र ते पुरुषव्याघ्राः शोकदुःखविनाशनाः

तत उच्चावचा वाचः प्रियाः प्रियचिकीर्षुभिः

उदीरिता अशृण्वंस्ते पाण्डवा हृदयंगमाः

अयं स पुरुषव्याघ्रः पुनरायाति धर्मवित्

यो नः स्वानिव दायादान्धर्मेण परिरक्षति

अद्य पाण्डुर्महाराजो वनादिव वनप्रियः

आगतः प्रियमस्माकं चिकीर्षुर्नात्र संशयः

किं नु नाद्य कृतं तावत्सर्वेषां नः परं प्रियम्

यन्नः कुन्तीसुता वीरा भर्तारः पुनरागताः

यदि दत्तं यदि हुतं विद्यते यदि नस्तपः

तेन तिष्ठन्तु नगरे पाण्डवाः शरदां शतम्

ततस्ते धृतराष्ट्रस्य भीष्मस्य च महात्मनः

अन्येषां च तदर्हाणां चक्रुः पादाभिवन्दनम्

कृत्वा तु कुशलप्रश्नं सर्वेण नगरेण ते

समाविशन्त वेश्मानि धृतराष्ट्रस्य शासनात्

विश्रान्तास्ते महात्मानः कंचित्कालं महाबलाः

आहूता धृतराष्ट्रेण राज्ञा शांतनवेन च

भ्रातृभिः सह कौन्तेय निबोधेदं वचो मम

पुनर्वो विग्रहो मा भूत्खाण्डवप्रस्थमाविश

न च वो वसतस्तत्र कश्चिच्छक्तः प्रबाधितुम्

संरक्ष्यमाणान्पार्थेन त्रिदशानिव वज्रिणा

अर्धं राज्यस्य संप्राप्य खाण्डवप्रस्थमाविश

प्रतिगृह्य तु तद्वाक्यं नृपं सर्वे प्रणम्य च

प्रतस्थिरे ततो घोरं वनं तन्मनुजर्षभाः

अर्धं राज्यस्य संप्राप्य खाण्डवप्रस्थमाविशन्

ततस्ते पाण्डवास्तत्र गत्वा कृष्णपुरोगमाः

मण्डयां चक्रिरे तद्वै पुरं स्वर्गवदच्युताः

ततः पुण्ये शिवे देशे शान्तिं कृत्वा महारथाः

नगरं मापयामासुर्द्वैपायनपुरोगमाः

सागरप्रतिरूपाभिः परिखाभिरलंकृतम्

प्राकारेण च संपन्नं दिवमावृत्य तिष्ठता

पाण्डुराभ्रप्रकाशेन हिमराशिनिभेन च

शुशुभे तत्पुरश्रेष्ठं नागैर्भोगवती यथा