Adi Parva, Adhyaya 181

अजिनानि विधुन्वन्तः करकांश्च द्विजर्षभाः

ऊचुस्तं भीर्न कर्तव्या वयं योत्स्यामहे परान्

तानेवं वदतो विप्रानर्जुनः प्रहसन्निव

उवाच प्रेक्षका भूत्वा यूयं तिष्ठत पार्श्वतः

अहमेनानजिह्माग्रैः शतशो विकिरञ्शरैः

वारयिष्यामि संक्रुद्धान्मन्त्रैराशीविषानिव

इति तद्धनुरादाय शुल्कावाप्तं महारथः

भ्रात्रा भीमेन सहितस्तस्थौ गिरिरिवाचलः

ततः कर्णमुखान्क्रुद्धान्क्षत्रियांस्तान्रुषोत्थितान्

संपेततुरभीतौ तौ गजौ प्रतिगजानिव

ऊचुश्च वाचः परुषास्ते राजानो जिघांसवः

आहवे हि द्विजस्यापि वधो दृष्टो युयुत्सतः

ततो वैकर्तनः कर्णो जगामार्जुनमोजसा

युद्धार्थी वाशिताहेतोर्गजः प्रतिगजं यथा

भीमसेनं ययौ शल्यो मद्राणामीश्वरो बली

दुर्योधनादयस्त्वन्ये ब्राह्मणैः सह संगताः

मृदुपूर्वमयत्नेन प्रत्ययुध्यंस्तदाहवे

ततोऽर्जुनः प्रत्यविध्यदापतन्तं त्रिभिः शरैः

कर्णं वैकर्तनं धीमान्विकृष्य बलवद्धनुः

तेषां शराणां वेगेन शितानां तिग्मतेजसाम्

विमुह्यमानो राधेयो यत्नात्तमनुधावति

तावुभावप्यनिर्देश्यौ लाघवाज्जयतां वरौ

अयुध्येतां सुसंरब्धावन्योन्यविजयैषिणौ

कृते प्रतिकृतं पश्य पश्य बाहुबलं च मे

इति शूरार्थवचनैराभाषेतां परस्परम्

ततोऽर्जुनस्य भुजयोर्वीर्यमप्रतिमं भुवि

ज्ञात्वा वैकर्तनः कर्णः संरब्धः समयोधयत्

अर्जुनेन प्रयुक्तांस्तान्बाणान्वेगवतस्तदा

प्रतिहत्य ननादोच्चैः सैन्यास्तमभिपूजयन्

तुष्यामि ते विप्रमुख्य भुजवीर्यस्य संयुगे

अविषादस्य चैवास्य शस्त्रास्त्रविनयस्य च

किं त्वं साक्षाद्धनुर्वेदो रामो वा विप्रसत्तम

अथ साक्षाद्धरिहयः साक्षाद्वा विष्णुरच्युतः

आत्मप्रच्छादनार्थं वै बाहुवीर्यमुपाश्रितः

विप्ररूपं विधायेदं ततो मां प्रतियुध्यसे

न हि मामाहवे क्रुद्धमन्यः साक्षाच्छचीपतेः

पुमान्योधयितुं शक्तः पाण्डवाद्वा किरीटिनः

तमेवंवादिनं तत्र फल्गुनः प्रत्यभाषत

नास्मि कर्ण धनुर्वेदो नास्मि रामः प्रतापवान्

ब्राह्मणोऽस्मि युधां श्रेष्ठः सर्वशस्त्रभृतां वरः

ब्राह्मे पौरंदरे चास्त्रे निष्ठितो गुरुशासनात्

स्थितोऽस्म्यद्य रणे जेतुं त्वां वीराविचलो भव

एवमुक्तस्तु राधेयो युद्धात्कर्णो न्यवर्तत

ब्राह्मं तेजस्तदाजय्यं मन्यमानो महारथः

युद्धं तूपेयतुस्तत्र राजञ्शल्यवृकोदरौ

बलिनौ युगपन्मत्तौ स्पर्धया च बलेन च

अन्योन्यमाह्वयन्तौ तौ मत्ताविव महागजौ

मुष्टिभिर्जानुभिश्चैव निघ्नन्तावितरेतरम्

मुहूर्तं तौ तथान्योन्यं समरे पर्यकर्षताम्

ततो भीमः समुत्क्षिप्य बाहुभ्यां शल्यमाहवे

न्यवधीद्बलिनां श्रेष्ठो जहसुर्ब्राह्मणास्ततः

तत्राश्चर्यं भीमसेनश्चकार पुरुषर्षभः

यच्छल्यं पतितं भूमौ नाहनद्बलिनं बली

पातिते भीमसेनेन शल्ये कर्णे च शङ्किते

शङ्किताः सर्वराजानः परिवव्रुर्वृकोदरम्

ऊचुश्च सहितास्तत्र साध्विमे ब्राह्मणर्षभाः

विज्ञायन्तां क्वजन्मानः क्वनिवासास्तथैव च

को हि राधासुतं कर्णं शक्तो योधयितुं रणे

अन्यत्र रामाद्द्रोणाद्वा कृपाद्वापि शरद्वतः

कृष्णाद्वा देवकीपुत्रात्फल्गुनाद्वा परंतपात्

को वा दुर्योधनं शक्तः प्रतियोधयितुं रणे

तथैव मद्रराजानं शल्यं बलवतां वरम्

बलदेवादृते वीरात्पाण्डवाद्वा वृकोदरात्