Adi Parva, Adhyaya 165

किंनिमित्तमभूद्वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः

वसतोराश्रमे पुण्ये शंस नः सर्वमेव तत्

इदं वासिष्ठमाख्यानं पुराणं परिचक्षते

पार्थ सर्वेषु लोकेषु यथावत्तन्निबोध मे

कन्यकुब्जे महानासीत्पार्थिवो भरतर्षभ

गाधीति विश्रुतो लोके सत्यधर्मपरायणः

तस्य धर्मात्मनः पुत्रः समृद्धबलवाहनः

विश्वामित्र इति ख्यातो बभूव रिपुमर्दनः

स चचार सहामात्यो मृगयां गहने वने

मृगान्विध्यन्वराहांश्च रम्येषु मरुधन्वसु

व्यायामकर्शितः सोऽथ मृगलिप्सुः पिपासितः

आजगाम नरश्रेष्ठ वसिष्ठस्याश्रमं प्रति

तमागतमभिप्रेक्ष्य वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः

विश्वामित्रं नरश्रेष्ठं प्रतिजग्राह पूजया

पाद्यार्घ्याचमनीयेन स्वागतेन च भारत

तथैव प्रतिजग्राह वन्येन हविषा तथा

तस्याथ कामधुग्धेनुर्वसिष्ठस्य महात्मनः

उक्ता कामान्प्रयच्छेति सा कामान्दुदुहे ततः

ग्राम्यारण्या ओषधीश्च दुदुहे पय एव च

षड्रसं चामृतरसं रसायनमनुत्तमम्

भोजनीयानि पेयानि भक्ष्याणि विविधानि च

लेह्यान्यमृतकल्पानि चोष्याणि च तथार्जुन

तैः कामैः सर्वसंपूर्णैः पूजितः स महीपतिः

सामात्यः सबलश्चैव तुतोष स भृशं नृपः

षडायतां सुपार्श्वोरुं त्रिपृथुं पञ्च संवृताम्

मण्डूकनेत्रां स्वाकारां पीनोधसमनिन्दिताम्

सुवालधिं शङ्कुकर्णां चारुशृङ्गां मनोरमाम्

पुष्टायतशिरोग्रीवां विस्मितः सोऽभिवीक्ष्य ताम्

अभिनन्दति तां नन्दीं वसिष्ठस्य पयस्विनीम्

अब्रवीच्च भृशं तुष्टो विश्वामित्रो मुनिं तदा

अर्बुदेन गवां ब्रह्मन्मम राज्येन वा पुनः

नन्दिनीं संप्रयच्छस्व भुङ्क्ष्व राज्यं महामुने

देवतातिथिपित्रर्थमाज्यार्थं च पयस्विनी

अदेया नन्दिनीयं मे राज्येनापि तवानघ

क्षत्रियोऽहं भवान्विप्रस्तपःस्वाध्यायसाधनः

ब्राह्मणेषु कुतो वीर्यं प्रशान्तेषु धृतात्मसु

अर्बुदेन गवां यस्त्वं न ददासि ममेप्सिताम्

स्वधर्मं न प्रहास्यामि नयिष्ये ते बलेन गाम्

बलस्थश्चासि राजा च बाहुवीर्यश्च क्षत्रियः

यथेच्छसि तथा क्षिप्रं कुरु त्वं मा विचारय

एवमुक्तस्तदा पार्थ विश्वामित्रो बलादिव

हंसचन्द्रप्रतीकाशां नन्दिनीं तां जहार गाम्

कशादण्डप्रतिहता काल्यमाना ततस्ततः

हम्भायमाना कल्याणी वसिष्ठस्याथ नन्दिनी

आगम्याभिमुखी पार्थ तस्थौ भगवदुन्मुखी

भृशं च ताड्यमानापि न जगामाश्रमात्ततः

शृणोमि ते रवं भद्रे विनदन्त्याः पुनः पुनः

बलाद्ध्रियसि मे नन्दि क्षमावान्ब्राह्मणो ह्यहम्

सा तु तेषां बलान्नन्दी बलानां भरतर्षभ

विश्वामित्रभयोद्विग्ना वसिष्ठं समुपागमत्

पाषाणदण्डाभिहतां क्रन्दन्तीं मामनाथवत्

विश्वामित्रबलैर्घोरैर्भगवन्किमुपेक्षसे

एवं तस्यां तदा पर्थ धर्षितायां महामुनिः

न चुक्षुभे न धैर्याच्च विचचाल धृतव्रतः

क्षत्रियाणां बलं तेजो ब्राह्मणानां क्षमा बलम्

क्षमा मां भजते तस्माद्गम्यतां यदि रोचते

किं नु त्यक्तास्मि भगवन्यदेवं मां प्रभाषसे

अत्यक्ताहं त्वया ब्रह्मन्न शक्या नयितुं बलात्

न त्वां त्यजामि कल्याणि स्थीयतां यदि शक्यते

दृढेन दाम्ना बद्ध्वैष वत्सस्ते ह्रियते बलात्