Adi Parva, Adhyaya 164

स गन्धर्ववचः श्रुत्वा तत्तदा भरतर्षभ

अर्जुनः परया प्रीत्या पूर्णचन्द्र इवाबभौ

उवाच च महेष्वासो गन्धर्वं कुरुसत्तमः

जातकौतूहलोऽतीव वसिष्ठस्य तपोबलात्

वसिष्ठ इति यस्यैतदृषेर्नाम त्वयेरितम्

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं यथावत्तद्वदस्व मे

य एष गन्धर्वपते पूर्वेषां नः पुरोहितः

आसीदेतन्ममाचक्ष्व क एष भगवानृषिः

तपसा निर्जितौ शश्वदजेयावमरैरपि

कामक्रोधावुभौ यस्य चरणौ संववाहतुः

यस्तु नोच्छेदनं चक्रे कुशिकानामुदारधीः

विश्वामित्रापराधेन धारयन्मन्युमुत्तमम्

पुत्रव्यसनसंतप्तः शक्तिमानपि यः प्रभुः

विश्वामित्रविनाशाय न मेने कर्म दारुणम्

मृतांश्च पुनराहर्तुं यः स पुत्रान्यमक्षयात्

कृतान्तं नातिचक्राम वेलामिव महोदधिः

यं प्राप्य विजितात्मानं महात्मानं नराधिपाः

इक्ष्वाकवो महीपाला लेभिरे पृथिवीमिमाम्

पुरोहितवरं प्राप्य वसिष्ठमृषिसत्तमम्

ईजिरे क्रतुभिश्चापि नृपास्ते कुरुनन्दन

स हि तान्याजयामास सर्वान्नृपतिसत्तमान्

ब्रह्मर्षिः पाण्डवश्रेष्ठ बृहस्पतिरिवामरान्

तस्माद्धर्मप्रधानात्मा वेदधर्मविदीप्सितः

ब्राह्मणो गुणवान्कश्चित्पुरोधाः प्रविमृश्यताम्

क्षत्रियेण हि जातेन पृथिवीं जेतुमिच्छता

पूर्वं पुरोहितः कार्यः पार्थ राज्याभिवृद्धये

महीं जिगीषता राज्ञा ब्रह्म कार्यं पुरःसरम्

तस्मात्पुरोहितः कश्चिद्गुणवानस्तु वो द्विजः