Adi Parva, Adhyaya 157

वसत्सु तेषु प्रच्छन्नं पाण्डवेषु महात्मसु

आजगामाथ तान्द्रष्टुं व्यासः सत्यवतीसुतः

तमागतमभिप्रेक्ष्य प्रत्युद्गम्य परंतपाः

प्रणिपत्याभिवाद्यैनं तस्थुः प्राञ्जलयस्तदा

समनुज्ञाप्य तान्सर्वानासीनान्मुनिरब्रवीत्

प्रसन्नः पूजितः पार्थैः प्रीतिपूर्वमिदं वचः

अपि धर्मेण वर्तध्वं शास्त्रेण च परंतपाः

अपि विप्रेषु वः पूजा पूजार्हेषु न हीयते

अथ धर्मार्थवद्वाक्यमुक्त्वा स भगवानृषिः

विचित्राश्च कथास्तास्ताः पुनरेवेदमब्रवीत्

आसीत्तपोवने काचिदृषेः कन्या महात्मनः

विलग्नमध्या सुश्रोणी सुभ्रूः सर्वगुणान्विता

कर्मभिः स्वकृतैः सा तु दुर्भगा समपद्यत

नाध्यगच्छत्पतिं सा तु कन्या रूपवती सती

तपस्तप्तुमथारेभे पत्यर्थमसुखा ततः

तोषयामास तपसा सा किलोग्रेण शंकरम्

तस्याः स भगवांस्तुष्टस्तामुवाच तपस्विनीम्

वरं वरय भद्रं ते वरदोऽस्मीति भामिनि

अथेश्वरमुवाचेदमात्मनः सा वचो हितम्

पतिं सर्वगुणोपेतमिच्छामीति पुनः पुनः

तामथ प्रत्युवाचेदमीशानो वदतां वरः

पञ्च ते पतयो भद्रे भविष्यन्तीति शंकरः

प्रतिब्रुवन्तीमेकं मे पतिं देहीति शंकरम्

पुनरेवाब्रवीद्देव इदं वचनमुत्तमम्

पञ्चकृत्वस्त्वया उक्तः पतिं देहीत्यहं पुनः

देहमन्यं गतायास्ते यथोक्तं तद्भविष्यति

द्रुपदस्य कुले जाता कन्या सा देवरूपिणी

निर्दिष्टा भवतां पत्नी कृष्णा पार्षत्यनिन्दिता

पाञ्चालनगरं तस्मात्प्रविशध्वं महाबलाः

सुखिनस्तामनुप्राप्य भविष्यथ न संशयः

एवमुक्त्वा महाभागः पाण्डवानां पितामहः

पार्थानामन्त्र्य कुन्तीं च प्रातिष्ठत महातपाः