Adi Parva, Adhyaya 149

न विषादस्त्वया कार्यो भयादस्मात्कथंचन

उपायः परिदृष्टोऽत्र तस्मान्मोक्षाय रक्षसः

एकस्तव सुतो बालः कन्या चैका तपस्विनी

न ते तयोस्तथा पत्न्या गमनं तत्र रोचये

मम पञ्च सुता ब्रह्मंस्तेषामेको गमिष्यति

त्वदर्थं बलिमादाय तस्य पापस्य रक्षसः

नाहमेतत्करिष्यामि जीवितार्थी कथंचन

ब्राह्मणस्यातिथेश्चैव स्वार्थे प्राणैर्वियोजनम्

न त्वेतदकुलीनासु नाधर्मिष्ठासु विद्यते

यद्ब्राह्मणार्थे विसृजेदात्मानमपि चात्मजम्

आत्मनस्तु मया श्रेयो बोद्धव्यमिति रोचये

ब्रह्मवध्यात्मवध्या वा श्रेय आत्मवधो मम

ब्रह्मवध्या परं पापं निष्कृतिर्नात्र विद्यते

अबुद्धिपूर्वं कृत्वापि श्रेय आत्मवधो मम

न त्वहं वधमाकाङ्क्षे स्वयमेवात्मनः शुभे

परैः कृते वधे पापं न किंचिन्मयि विद्यते

अभिसंधिकृते तस्मिन्ब्राह्मणस्य वधे मया

निष्कृतिं न प्रपश्यामि नृशंसं क्षुद्रमेव च

आगतस्य गृहे त्यागस्तथैव शरणार्थिनः

याचमानस्य च वधो नृशंसं परमं मतम्

कुर्यान्न निन्दितं कर्म न नृशंसं कदाचन

इति पूर्वे महात्मान आपद्धर्मविदो विदुः

श्रेयांस्तु सहदारस्य विनाशोऽद्य मम स्वयम्

ब्राह्मणस्य वधं नाहमनुमंस्ये कथंचन

ममाप्येषा मतिर्ब्रह्मन्विप्रा रक्ष्या इति स्थिरा

न चाप्यनिष्टः पुत्रो मे यदि पुत्रशतं भवेत्

न चासौ राक्षसः शक्तो मम पुत्रविनाशने

वीर्यवान्मन्त्रसिद्धश्च तेजस्वी च सुतो मम

राक्षसाय च तत्सर्वं प्रापयिष्यति भोजनम्

मोक्षयिष्यति चात्मानमिति मे निश्चिता मतिः

समागताश्च वीरेण दृष्टपूर्वाश्च राक्षसाः

बलवन्तो महाकाया निहताश्चाप्यनेकशः

न त्विदं केषुचिद्ब्रह्मन्व्याहर्तव्यं कथंचन

विद्यार्थिनो हि मे पुत्रान्विप्रकुर्युः कुतूहलात्

गुरुणा चाननुज्ञातो ग्राहयेद्यं सुतो मम

न स कुर्यात्तया कार्यं विद्ययेति सतां मतम्

एवमुक्तस्तु पृथया स विप्रो भार्यया सह

हृष्टः संपूजयामास तद्वाक्यममृतोपमम्

ततः कुन्ती च विप्रश्च सहितावनिलात्मजम्

तमब्रूतां कुरुष्वेति स तथेत्यब्रवीच्च तौ