Adi Parva, Adhyaya 144

ते वनेन वनं वीरा घ्नन्तो मृगगणान्बहून्

अपक्रम्य ययू राजंस्त्वरमाणा महारथाः

मत्स्यांस्त्रिगर्तान्पाञ्चालान्कीचकानन्तरेण च

रमणीयान्वनोद्देशान्प्रेक्षमाणाः सरांसि च

जटाः कृत्वात्मनः सर्वे वल्कलाजिनवाससः

सह कुन्त्या महात्मानो बिभ्रतस्तापसं वपुः

क्वचिद्वहन्तो जननीं त्वरमाणा महारथाः

क्वचिच्छन्देन गच्छन्तस्ते जग्मुः प्रसभं पुनः

ब्राह्मं वेदमधीयाना वेदाङ्गानि च सर्वशः

नीतिशास्त्रं च धर्मज्ञा ददृशुस्ते पितामहम्

तेऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं तदा

तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सह मात्रा परंतपाः

मयेदं मनसा पूर्वं विदितं भरतर्षभाः

यथा स्थितैरधर्मेण धार्तराष्ट्रैर्विवासिताः

तद्विदित्वास्मि संप्राप्तश्चिकीर्षुः परमं हितम्

न विषादोऽत्र कर्तव्यः सर्वमेतत्सुखाय वः

समास्ते चैव मे सर्वे यूयं चैव न संशयः

दीनतो बालतश्चैव स्नेहं कुर्वन्ति बान्धवाः

तस्मादभ्यधिकः स्नेहो युष्मासु मम सांप्रतम्

स्नेहपूर्वं चिकीर्षामि हितं वस्तन्निबोधत

इदं नगरमभ्याशे रमणीयं निरामयम्

वसतेह प्रतिच्छन्ना ममागमनकाङ्क्षिणः

एवं स तान्समाश्वास्य व्यासः पार्थानरिंदमान्

एकचक्रामभिगतः कुन्तीमाश्वासयत्प्रभुः

जीवपुत्रि सुतस्तेऽयं धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः

पृथिव्यां पार्थिवान्सर्वान्प्रशासिष्यति धर्मराट्

धर्मेण जित्वा पृथिवीमखिलां धर्मविद्वशी

भीमसेनार्जुनबलाद्भोक्ष्यत्ययमसंशयः

पुत्रास्तव च माद्र्याश्च सर्व एव महारथाः

स्वराष्ट्रे विहरिष्यन्ति सुखं सुमनसस्तदा

यक्ष्यन्ति च नरव्याघ्रा विजित्य पृथिवीमिमाम्

राजसूयाश्वमेधाद्यैः क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः

अनुगृह्य सुहृद्वर्गं धनेन च सुखेन च

पितृपैतामहं राज्यमिह भोक्ष्यन्ति ते सुताः

एवमुक्त्वा निवेश्यैनान्ब्राह्मणस्य निवेशने

अब्रवीत्पार्थिवश्रेष्ठमृषिर्द्वैपायनस्तदा

इह मां संप्रतीक्षध्वमागमिष्याम्यहं पुनः

देशकालौ विदित्वैव वेत्स्यध्वं परमां मुदम्

स तैः प्राञ्जलिभिः सर्वैस्तथेत्युक्तो नराधिप

जगाम भगवान्व्यासो यथाकाममृषिः प्रभुः