Adi Parva, Adhyaya 131

ततो दुर्योधनो राजा सर्वास्ताः प्रकृतीः शनैः

अर्थमानप्रदानाभ्यां संजहार सहानुजः

धृतराष्ट्रप्रयुक्तास्तु केचित्कुशलमन्त्रिणः

कथयां चक्रिरे रम्यं नगरं वारणावतम्

अयं समाजः सुमहान्रमणीयतमो भुवि

उपस्थितः पशुपतेर्नगरे वारणावते

सर्वरत्नसमाकीर्णे पुंसां देशे मनोरमे

इत्येवं धृतराष्ट्रस्य वचनाच्चक्रिरे कथाः

कथ्यमाने तथा रम्ये नगरे वारणावते

गमने पाण्डुपुत्राणां जज्ञे तत्र मतिर्नृप

यदा त्वमन्यत नृपो जातकौतूहला इति

उवाचैनानथ तदा पाण्डवानम्बिकासुतः

ममेमे पुरुषा नित्यं कथयन्ति पुनः पुनः

रमणीयतरं लोके नगरं वारणावतम्

ते तात यदि मन्यध्वमुत्सवं वारणावते

सगणाः सानुयात्राश्च विहरध्वं यथामराः

ब्राह्मणेभ्यश्च रत्नानि गायनेभ्यश्च सर्वशः

प्रयच्छध्वं यथाकामं देवा इव सुवर्चसः

कंचित्कालं विहृत्यैवमनुभूय परां मुदम्

इदं वै हास्तिनपुरं सुखिनः पुनरेष्यथ

धृतराष्ट्रस्य तं काममनुबुद्ध्वा युधिष्ठिरः

आत्मनश्चासहायत्वं तथेति प्रत्युवाच तम्

ततो भीष्मं महाप्राज्ञं विदुरं च महामतिम्

द्रोणं च बाह्लिकं चैव सोमदत्तं च कौरवम्

कृपमाचार्यपुत्रं च गान्धारीं च यशस्विनीम्

युधिष्ठिरः शनैर्दीनमुवाचेदं वचस्तदा

रमणीये जनाकीर्णे नगरे वारणावते

सगणास्तात वत्स्यामो धृतराष्ट्रस्य शासनात्

प्रसन्नमनसः सर्वे पुण्या वाचो विमुञ्चत

आशीर्भिर्वर्धितानस्मान्न पापं प्रसहिष्यति

एवमुक्तास्तु ते सर्वे पाण्डुपुत्रेण कौरवाः

प्रसन्नवदना भूत्वा तेऽभ्यवर्तन्त पाण्डवान्

स्वस्त्यस्तु वः पथि सदा भूतेभ्यश्चैव सर्वशः

मा च वोऽस्त्वशुभं किंचित्सर्वतः पाण्डुनन्दनाः

ततः कृतस्वस्त्ययना राज्यलाभाय पाण्डवाः

कृत्वा सर्वाणि कार्याणि प्रययुर्वारणावतम्