Adi Parva, Adhyaya 123

अर्जुनस्तु परं यत्नमातस्थे गुरुपूजने

अस्त्रे च परमं योगं प्रियो द्रोणस्य चाभवत्

द्रोणेन तु तदाहूय रहस्युक्तोऽन्नसाधकः

अन्धकारेऽर्जुनायान्नं न देयं ते कथंचन

ततः कदाचिद्भुञ्जाने प्रववौ वायुरर्जुने

तेन तत्र प्रदीपः स दीप्यमानो निवापितः

भुङ्क्त एवार्जुनो भक्तं न चास्यास्याद्व्यमुह्यत

हस्तस्तेजस्विनो नित्यमन्नग्रहणकारणात्

तदभ्यासकृतं मत्वा रात्रावभ्यस्त पाण्डवः

तस्य ज्यातलनिर्घोषं द्रोणः शुश्राव भारत

उपेत्य चैनमुत्थाय परिष्वज्येदमब्रवीत्

प्रयतिष्ये तथा कर्तुं यथा नान्यो धनुर्धरः

त्वत्समो भविता लोके सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

ततो द्रोणोऽर्जुनं भूयो रथेषु च गजेषु च

अश्वेषु भूमावपि च रणशिक्षामशिक्षयत्

गदायुद्धेऽसिचर्यायां तोमरप्रासशक्तिषु

द्रोणः संकीर्णयुद्धेषु शिक्षयामास पाण्डवम्

तस्य तत्कौशलं दृष्ट्वा धनुर्वेदजिघृक्षवः

राजानो राजपुत्राश्च समाजग्मुः सहस्रशः

ततो निषादराजस्य हिरण्यधनुषः सुतः

एकलव्यो महाराज द्रोणमभ्याजगाम ह

न स तं प्रतिजग्राह नैषादिरिति चिन्तयन्

शिष्यं धनुषि धर्मज्ञस्तेषामेवान्ववेक्षया

स तु द्रोणस्य शिरसा पादौ गृह्य परंतपः

अरण्यमनुसंप्राप्तः कृत्वा द्रोणं महीमयम्

तस्मिन्नाचार्यवृत्तिं च परमामास्थितस्तदा

इष्वस्त्रे योगमातस्थे परं नियममास्थितः

परया श्रद्धया युक्तो योगेन परमेण च

विमोक्षादानसंधाने लघुत्वं परमाप सः

अथ द्रोणाभ्यनुज्ञाताः कदाचित्कुरुपाण्डवाः

रथैर्विनिर्ययुः सर्वे मृगयामरिमर्दनाः

तत्रोपकरणं गृह्य नरः कश्चिद्यदृच्छया

राजन्ननुजगामैकः श्वानमादाय पाण्डवान्

तेषां विचरतां तत्र तत्तत्कर्म चिकीर्षताम्

श्वा चरन्स वने मूढो नैषादिं प्रति जग्मिवान्

स कृष्णं मलदिग्धाङ्गं कृष्णाजिनधरं वने

नैषादिं श्वा समालक्ष्य भषंस्तस्थौ तदन्तिके

तदा तस्याथ भषतः शुनः सप्त शरान्मुखे

लाघवं दर्शयन्नस्त्रे मुमोच युगपद्यथा

स तु श्वा शरपूर्णास्यः पाण्डवानाजगाम ह

तं दृष्ट्वा पाण्डवा वीरा विस्मयं परमं ययुः

लाघवं शब्दवेधित्वं दृष्ट्वा तत्परमं तदा

प्रेक्ष्य तं व्रीडिताश्चासन्प्रशशंसुश्च सर्वशः

तं ततोऽन्वेषमाणास्ते वने वननिवासिनम्

ददृशुः पाण्डवा राजन्नस्यन्तमनिशं शरान्

न चैनमभ्यजानंस्ते तदा विकृतदर्शनम्

अथैनं परिपप्रच्छुः को भवान्कस्य वेत्युत

निषादाधिपतेर्वीरा हिरण्यधनुषः सुतम्

द्रोणशिष्यं च मां वित्त धनुर्वेदकृतश्रमम्

ते तमाज्ञाय तत्त्वेन पुनरागम्य पाण्डवाः

यथावृत्तं च ते सर्वं द्रोणायाचख्युरद्भुतम्

कौन्तेयस्त्वर्जुनो राजन्नेकलव्यमनुस्मरन्

रहो द्रोणं समागम्य प्रणयादिदमब्रवीत्

नन्वहं परिरभ्यैकः प्रीतिपूर्वमिदं वचः

भवतोक्तो न मे शिष्यस्त्वद्विशिष्टो भविष्यति

अथ कस्मान्मद्विशिष्टो लोकादपि च वीर्यवान्

अस्त्यन्यो भवतः शिष्यो निषादाधिपतेः सुतः

मुहूर्तमिव तं द्रोणश्चिन्तयित्वा विनिश्चयम्

सव्यसाचिनमादाय नैषादिं प्रति जग्मिवान्

ददर्श मलदिग्धाङ्गं जटिलं चीरवाससम्

एकलव्यं धनुष्पाणिमस्यन्तमनिशं शरान्