Adi Parva, Adhyaya 119

ततः क्षत्ता च राजा च भीष्मश्च सह बन्धुभिः

ददुः श्राद्धं तदा पाण्डोः स्वधामृतमयं तदा

कुरूंश्च विप्रमुख्यांश्च भोजयित्वा सहस्रशः

रत्नौघान्द्विजमुख्येभ्यो दत्त्वा ग्रामवरानपि

कृतशौचांस्ततस्तांस्तु पाण्डवान्भरतर्षभान्

आदाय विविशुः पौराः पुरं वारणसाह्वयम्

सततं स्मान्वतप्यन्त तमेव भरतर्षभम्

पौरजानपदाः सर्वे मृतं स्वमिव बान्धवम्

श्राद्धावसाने तु तदा दृष्ट्वा तं दुःखितं जनम्

संमूढां दुःखशोकार्तां व्यासो मातरमब्रवीत्

अतिक्रान्तसुखाः कालाः प्रत्युपस्थितदारुणाः

श्वः श्वः पापीयदिवसाः पृथिवी गतयौवना

बहुमायासमाकीर्णो नानादोषसमाकुलः

लुप्तधर्मक्रियाचारो घोरः कालो भविष्यति

गच्छ त्वं त्यागमास्थाय युक्ता वस तपोवने

मा द्रक्ष्यसि कुलस्यास्य घोरं संक्षयमात्मनः

तथेति समनुज्ञाय सा प्रविश्याब्रवीत्स्नुषाम्

अम्बिके तव पुत्रस्य दुर्नयात्किल भारताः

सानुबन्धा विनङ्क्ष्यन्ति पौत्राश्चैवेति नः श्रुतम्

तत्कौसल्यामिमामार्तां पुत्रशोकाभिपीडिताम्

वनमादाय भद्रं ते गच्छावो यदि मन्यसे

तथेत्युक्ते अम्बिकया भीष्ममामन्त्र्य सुव्रता

वनं ययौ सत्यवती स्नुषाभ्यां सह भारत

ताः सुघोरं तपः कृत्वा देव्यो भरतसत्तम

देहं त्यक्त्वा महाराज गतिमिष्टां ययुस्तदा

अवाप्नुवन्त वेदोक्तान्संस्कारान्पाण्डवास्तदा

अवर्धन्त च भोगांस्ते भुञ्जानाः पितृवेश्मनि

धार्तराष्ट्रैश्च सहिताः क्रीडन्तः पितृवेश्मनि

बालक्रीडासु सर्वासु विशिष्टाः पाण्डवाभवन्

जवे लक्ष्याभिहरणे भोज्ये पांसुविकर्षणे

धार्तराष्ट्रान्भीमसेनः सर्वान्स परिमर्दति

हर्षादेतान्क्रीडमानान्गृह्य काकनिलीयने

शिरःसु च निगृह्यैनान्योधयामास पाण्डवः

शतमेकोत्तरं तेषां कुमाराणां महौजसाम्

एक एव विमृद्नाति नातिकृच्छ्राद्वृकोदरः

पादेषु च निगृह्यैनान्विनिहत्य बलाद्बली

चकर्ष क्रोशतो भूमौ घृष्टजानुशिरोक्षिकान्

दश बालाञ्जले क्रीडन्भुजाभ्यां परिगृह्य सः

आस्ते स्म सलिले मग्नः प्रमृतांश्च विमुञ्चति

फलानि वृक्षमारुह्य प्रचिन्वन्ति च ते यदा

तदा पादप्रहारेण भीमः कम्पयते द्रुमम्

प्रहारवेगाभिहताद्द्रुमाद्व्याघूर्णितास्ततः

सफलाः प्रपतन्ति स्म द्रुतं स्रस्ताः कुमारकाः

न ते नियुद्धे न जवे न योग्यासु कदाचन

कुमारा उत्तरं चक्रुः स्पर्धमाना वृकोदरम्

एवं स धार्तराष्ट्राणां स्पर्धमानो वृकोदरः

अप्रियेऽतिष्ठदत्यन्तं बाल्यान्न द्रोहचेतसा

ततो बलमतिख्यातं धार्तराष्ट्रः प्रतापवान्

भीमसेनस्य तज्ज्ञात्वा दुष्टभावमदर्शयत्

तस्य धर्मादपेतस्य पापानि परिपश्यतः

मोहादैश्वर्यलोभाच्च पापा मतिरजायत

अयं बलवतां श्रेष्ठः कुन्तीपुत्रो वृकोदरः

मध्यमः पाण्डुपुत्राणां निकृत्या संनिहन्यताम्

अथ तस्मादवरजं ज्येष्ठं चैव युधिष्ठिरम्

प्रसह्य बन्धने बद्ध्वा प्रशासिष्ये वसुंधराम्

एवं स निश्चयं पापः कृत्वा दुर्योधनस्तदा

नित्यमेवान्तरप्रेक्षी भीमस्यासीन्महात्मनः

ततो जलविहारार्थं कारयामास भारत

चेलकम्बलवेश्मानि विचित्राणि महान्ति च

प्रमाणकोट्यामुद्देशं स्थलं किंचिदुपेत्य च

क्रीडावसाने सर्वे ते शुचिवस्त्राः स्वलंकृताः

सर्वकामसमृद्धं तदन्नं बुभुजिरे शनैः