Adi Parva, Adhyaya 116

दर्शनीयांस्ततः पुत्रान्पाण्डुः पञ्च महावने

तान्पश्यन्पर्वते रेमे स्वबाहुबलपालितान्

सुपुष्पितवने काले कदाचिन्मधुमाधवे

भूतसंमोहने राजा सभार्यो व्यचरद्वनम्

पलाशैस्तिलकैश्चूतैश्चम्पकैः पारिभद्रकैः

अन्यैश्च बहुभिर्वृक्षैः फलपुष्पसमृद्धिभिः

जलस्थानैश्च विविधैः पद्मिनीभिश्च शोभितम्

पाण्डोर्वनं तु संप्रेक्ष्य प्रजज्ञे हृदि मन्मथः

प्रहृष्टमनसं तत्र विहरन्तं यथामरम्

तं माद्र्यनुजगामैका वसनं बिभ्रती शुभम्

समीक्षमाणः स तु तां वयःस्थां तनुवाससम्

तस्य कामः प्रववृधे गहनेऽग्निरिवोत्थितः

रहस्यात्मसमां दृष्ट्वा राजा राजीवलोचनाम्

न शशाक नियन्तुं तं कामं कामबलात्कृतः

तत एनां बलाद्राजा निजग्राह रहोगताम्

वार्यमाणस्तया देव्या विस्फुरन्त्या यथाबलम्

स तु कामपरीतात्मा तं शापं नान्वबुध्यत

माद्रीं मैथुनधर्मेण गच्छमानो बलादिव

जीवितान्ताय कौरव्यो मन्मथस्य वशं गतः

शापजं भयमुत्सृज्य जगामैव बलात्प्रियाम्

तस्य कामात्मनो बुद्धिः साक्षात्कालेन मोहिता

संप्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रनष्टा सह चेतसा

स तया सह संगम्य भार्यया कुरुनन्दन

पाण्डुः परमधर्मात्मा युयुजे कालधर्मणा

ततो माद्री समालिङ्ग्य राजानं गतचेतसम्

मुमोच दुःखजं शब्दं पुनः पुनरतीव ह

सह पुत्रैस्ततः कुन्ती माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ

आजग्मुः सहितास्तत्र यत्र राजा तथागतः

ततो माद्र्यब्रवीद्राजन्नार्ता कुन्तीमिदं वचः

एकैव त्वमिहागच्छ तिष्ठन्त्वत्रैव दारकाः

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्यास्तत्रैवावार्य दारकान्

हताहमिति विक्रुश्य सहसोपजगाम ह

दृष्ट्वा पाण्डुं च माद्रीं च शयानौ धरणीतले

कुन्ती शोकपरीताङ्गी विललाप सुदुःखिता

रक्ष्यमाणो मया नित्यं वीरः सततमात्मवान्

कथं त्वमभ्यतिक्रान्तः शापं जानन्वनौकसः

ननु नाम त्वया माद्रि रक्षितव्यो जनाधिपः

सा कथं लोभितवती विजने त्वं नराधिपम्

कथं दीनस्य सततं त्वामासाद्य रहोगताम्

तं विचिन्तयतः शापं प्रहर्षः समजायत

धन्या त्वमसि बाह्लीकि मत्तो भाग्यतरा तथा

दृष्टवत्यसि यद्वक्त्रं प्रहृष्टस्य महीपतेः

विलोभ्यमानेन मया वार्यमाणेन चासकृत्

आत्मा न वारितोऽनेन सत्यं दिष्टं चिकीर्षुणा

अहं ज्येष्ठा धर्मपत्नी ज्येष्ठं धर्मफलं मम

अवश्यं भाविनो भावान्मा मां माद्रि निवर्तय

अन्वेष्यामीह भर्तारमहं प्रेतवशं गतम्

उत्तिष्ठ त्वं विसृज्यैनमिमान्रक्षस्व दारकान्

अहमेवानुयास्यामि भर्तारमपलायिनम्

न हि तृप्तास्मि कामानां तज्ज्येष्ठा अनुमन्यताम्

मां चाभिगम्य क्षीणोऽयं कामाद्भरतसत्तमः

तमुच्छिन्द्यामस्य कामं कथं नु यमसादने

न चाप्यहं वर्तयन्ती निर्विशेषं सुतेषु ते

वृत्तिमार्ये चरिष्यामि स्पृशेदेनस्तथा हि माम्

तस्मान्मे सुतयोः कुन्ति वर्तितव्यं स्वपुत्रवत्

मां हि कामयमानोऽयं राजा प्रेतवशं गतः

राज्ञः शरीरेण सह ममापीदं कलेवरम्

दग्धव्यं सुप्रतिच्छन्नमेतदार्ये प्रियं कुरु

दारकेष्वप्रमत्ता च भवेथाश्च हिता मम

अतोऽन्यन्न प्रपश्यामि संदेष्टव्यं हि किंचन