Adi Parva, Adhyaya 114

संवत्सराहिते गर्भे गान्धार्या जनमेजय

आह्वयामास वै कुन्ती गर्भार्थं धर्ममच्युतम्

सा बलिं त्वरिता देवी धर्मायोपजहार ह

जजाप जप्यं विधिवद्दत्तं दुर्वाससा पुरा

संगम्य सा तु धर्मेण योगमूर्तिधरेण वै

लेभे पुत्रं वरारोहा सर्वप्राणभृतां वरम्

ऐन्द्रे चन्द्रसमायुक्ते मुहूर्तेऽभिजितेऽष्टमे

दिवा मध्यगते सूर्ये तिथौ पुण्येऽभिपूजिते

समृद्धयशसं कुन्ती सुषाव समये सुतम्

जातमात्रे सुते तस्मिन्वागुवाचाशरीरिणी

एष धर्मभृतां श्रेष्ठो भविष्यति न संशयः

युधिष्ठिर इति ख्यातः पाण्डोः प्रथमजः सुतः

भविता प्रथितो राजा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

यशसा तेजसा चैव वृत्तेन च समन्वितः

धार्मिकं तं सुतं लब्ध्वा पाण्डुस्तां पुनरब्रवीत्

प्राहुः क्षत्रं बलज्येष्ठं बलज्येष्ठं सुतं वृणु

ततस्तथोक्ता पत्या तु वायुमेवाजुहाव सा

तस्माज्जज्ञे महाबाहुर्भीमो भीमपराक्रमः

तमप्यतिबलं जातं वागभ्यवददच्युतम्

सर्वेषां बलिनां श्रेष्ठो जातोऽयमिति भारत

इदमत्यद्भुतं चासीज्जातमात्रे वृकोदरे

यदङ्कात्पतितो मातुः शिलां गात्रैरचूर्णयत्

कुन्ती व्याघ्रभयोद्विग्ना सहसोत्पतिता किल

नान्वबुध्यत संसुप्तमुत्सङ्गे स्वे वृकोदरम्

ततः स वज्रसंघातः कुमारोऽभ्यपतद्गिरौ

पतता तेन शतधा शिला गात्रैर्विचूर्णिता

तां शिलां चूर्णितां दृष्ट्वा पाण्डुर्विस्मयमागमत्

यस्मिन्नहनि भीमस्तु जज्ञे भरतसत्तम

दुर्योधनोऽपि तत्रैव प्रजज्ञे वसुधाधिप

जाते वृकोदरे पाण्डुरिदं भूयोऽन्वचिन्तयत्

कथं नु मे वरः पुत्रो लोकश्रेष्ठो भवेदिति

दैवे पुरुषकारे च लोकोऽयं हि प्रतिष्ठितः

तत्र दैवं तु विधिना कालयुक्तेन लभ्यते

इन्द्रो हि राजा देवानां प्रधान इति नः श्रुतम्

अप्रमेयबलोत्साहो वीर्यवानमितद्युतिः

तं तोषयित्वा तपसा पुत्रं लप्स्ये महाबलम्

यं दास्यति स मे पुत्रं स वरीयान्भविष्यति

कर्मणा मनसा वाचा तस्मात्तप्स्ये महत्तपः

ततः पाण्डुर्महातेजा मन्त्रयित्वा महर्षिभिः

दिदेश कुन्त्याः कौरव्यो व्रतं सांवत्सरं शुभम्

आत्मना च महाबाहुरेकपादस्थितोऽभवत्

उग्रं स तप आतस्थे परमेण समाधिना

आरिराधयिषुर्देवं त्रिदशानां तमीश्वरम्

सूर्येण सह धर्मात्मा पर्यवर्तत भारत

तं तु कालेन महता वासवः प्रत्यभाषत

पुत्रं तव प्रदास्यामि त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

देवानां ब्राह्मणानां च सुहृदां चार्थसाधकम्

सुतं तेऽग्र्यं प्रदास्यामि सर्वामित्रविनाशनम्

इत्युक्तः कौरवो राजा वासवेन महात्मना

उवाच कुन्तीं धर्मात्मा देवराजवचः स्मरन्

नीतिमन्तं महात्मानमादित्यसमतेजसम्

दुराधर्षं क्रियावन्तमतीवाद्भुतदर्शनम्

पुत्रं जनय सुश्रोणि धाम क्षत्रियतेजसाम्

लब्धः प्रसादो देवेन्द्रात्तमाह्वय शुचिस्मिते

एवमुक्ता ततः शक्रमाजुहाव यशस्विनी

अथाजगाम देवेन्द्रो जनयामास चार्जुनम्

जातमात्रे कुमारे तु वागुवाचाशरीरिणी

महागम्भीरनिर्घोषा नभो नादयती तदा

कार्तवीर्यसमः कुन्ति शिबितुल्यपराक्रमः

एष शक्र इवाजेयो यशस्ते प्रथयिष्यति

अदित्या विष्णुना प्रीतिर्यथाभूदभिवर्धिता

तथा विष्णुसमः प्रीतिं वर्धयिष्यति तेऽर्जुनः