Stri Parva, Adhyaya 16

एवमुक्त्वा तु गान्धारी कुरूणामाविकर्तनम्

अपश्यत्तत्र तिष्ठन्ती सर्वं दिव्येन चक्षुषा

पतिव्रता महाभागा समानव्रतचारिणी

उग्रेण तपसा युक्ता सततं सत्यवादिनी

वरदानेन कृष्णस्य महर्षेः पुण्यकर्मणः

दिव्यज्ञानबलोपेता विविधं पर्यदेवयत्

ददर्श सा बुद्धिमती दूरादपि यथान्तिके

रणाजिरं नृवीराणामद्भुतं लोमहर्षणम्

अस्थिकेशपरिस्तीर्णं शोणितौघपरिप्लुतम्

शरीरैर्बहुसाहस्रैर्विनिकीर्णं समन्ततः

गजाश्वरथयोधानामावृतं रुधिराविलैः

शरीरैरशिरस्कैश्च विदेहैश्च शिरोगणैः

गजाश्वनरवीराणां निःसत्त्वैरभिसंवृतम्

सृगालबडकाकोलकङ्ककाकनिषेवितम्

रक्षसां पुरुषादानां मोदनं कुरराकुलम्

अशिवाभिः शिवाभिश्च नादितं गृध्रसेवितम्

ततो व्यासाभ्यनुज्ञातो धृतराष्ट्रो महीपतिः

पाण्डुपुत्राश्च ते सर्वे युधिष्ठिरपुरोगमाः

वासुदेवं पुरस्कृत्य हतबन्धुं च पार्थिवम्

कुरुस्त्रियः समासाद्य जग्मुरायोधनं प्रति

समासाद्य कुरुक्षेत्रं ताः स्त्रियो निहतेश्वराः

अपश्यन्त हतांस्तत्र पुत्रान्भ्रातॄन्पितॄन्पतीन्

क्रव्यादैर्भक्ष्यमाणान्वै गोमायुबडवायसैः

भूतैः पिशाचै रक्षोभिर्विविधैश्च निशाचरैः

रुद्राक्रीडनिभं दृष्ट्वा तदा विशसनं स्त्रियः

महार्हेभ्योऽथ यानेभ्यो विक्रोशन्त्यो निपेतिरे

अदृष्टपूर्वं पश्यन्त्यो दुःखार्ता भरतस्त्रियः

शरीरेष्वस्खलन्नन्या न्यपतंश्चापरा भुवि

श्रान्तानां चाप्यनाथानां नासीत्काचन चेतना

पाञ्चालकुरुयोषाणां कृपणं तदभून्महत्

दुःखोपहतचित्ताभिः समन्तादनुनादितम्

दृष्ट्वायोधनमत्युग्रं धर्मज्ञा सुबलात्मजा

ततः सा पुण्डरीकाक्षमामन्त्र्य पुरुषोत्तमम्

कुरूणां वैशसं दृष्ट्वा दुःखाद्वचनमब्रवीत्

पश्यैताः पुण्डरीकाक्ष स्नुषा मे निहतेश्वराः

प्रकीर्णकेशाः क्रोशन्तीः कुररीरिव माधव

अमूस्त्वभिसमागम्य स्मरन्त्यो भरतर्षभान्

पृथगेवाभ्यधावन्त पुत्रान्भ्रातॄन्पितॄन्पतीन्

वीरसूभिर्महाबाहो हतपुत्राभिरावृतम्

क्वचिच्च वीरपत्नीभिर्हतवीराभिराकुलम्

शोभितं पुरुषव्याघ्रैर्भीष्मकर्णाभिमन्युभिः

द्रोणद्रुपदशल्यैश्च ज्वलद्भिरिव पावकैः

काञ्चनैः कवचैर्निष्कैर्मणिभिश्च महात्मनाम्

अङ्गदैर्हस्तकेयूरैः स्रग्भिश्च समलंकृतम्

वीरबाहुविसृष्टाभिः शक्तिभिः परिघैरपि

खड्गैश्च विमलैस्तीक्ष्णैः सशरैश्च शरासनैः

क्रव्यादसंघैर्मुदितैस्तिष्ठद्भिः सहितैः क्वचित्

क्वचिदाक्रीडमानैश्च शयानैरपरैः क्वचित्

एतदेवंविधं वीर संपश्यायोधनं विभो

पश्यमाना च दह्यामि शोकेनाहं जनार्दन

पाञ्चालानां कुरूणां च विनाशं मधुसूदन

पञ्चानामिव भूतानां नाहं वधमचिन्तयम्

तान्सुपर्णाश्च गृध्राश्च निष्कर्षन्त्यसृगुक्षितान्

निगृह्य कवचेषूग्रा भक्षयन्ति सहस्रशः

जयद्रथस्य कर्णस्य तथैव द्रोणभीष्मयोः

अभिमन्योर्विनाशं च कश्चिन्तयितुमर्हति

अवध्यकल्पान्निहतान्दृष्ट्वाहं मधुसूदन

गृध्रकङ्कबडश्येनश्वसृगालादनीकृतान्

अमर्षवशमापन्नान्दुर्योधनवशे स्थितान्

पश्येमान्पुरुषव्याघ्रान्संशान्तान्पावकानिव