Adi Parva, Adhyaya 92

ततः प्रतीपो राजा स सर्वभूतहिते रतः

निषसाद समा बह्वीर्गङ्गातीरगतो जपन्

तस्य रूपगुणोपेता गङ्गा श्रीरिव रूपिणी

उत्तीर्य सलिलात्तस्माल्लोभनीयतमाकृतिः

अधीयानस्य राजर्षेर्दिव्यरूपा मनस्विनी

दक्षिणं शालसंकाशमूरुं भेजे शुभानना

प्रतीपस्तु महीपालस्तामुवाच मनस्विनीम्

करवाणि किं ते कल्याणि प्रियं यत्तेऽभिकाङ्क्षितम्

त्वामहं कामये राजन्कुरुश्रेष्ठ भजस्व माम्

त्यागः कामवतीनां हि स्त्रीणां सद्भिर्विगर्हितः

नाहं परस्त्रियं कामाद्गच्छेयं वरवर्णिनि

न चासवर्णां कल्याणि धर्म्यं तद्विद्धि मे व्रतम्

नाश्रेयस्यस्मि नागम्या न वक्तव्या च कर्हिचित्

भज मां भजमानां त्वं राजन्कन्यां वरस्त्रियम्

मयातिवृत्तमेतत्ते यन्मां चोदयसि प्रियम्

अन्यथा प्रतिपन्नं मां नाशयेद्धर्मविप्लवः

प्राप्य दक्षिणमूरुं मे त्वमाश्लिष्टा वराङ्गने

अपत्यानां स्नुषाणां च भीरु विद्ध्येतदासनम्

सव्यतः कामिनीभागस्त्वया स च विवर्जितः

तस्मादहं नाचरिष्ये त्वयि कामं वराङ्गने

स्नुषा मे भव कल्याणि पुत्रार्थे त्वां वृणोम्यहम्

स्नुषापक्षं हि वामोरु त्वमागम्य समाश्रिता

एवमप्यस्तु धर्मज्ञ संयुज्येयं सुतेन ते

त्वद्भक्त्यैव भजिष्यामि प्रख्यातं भारतं कुलम्

पृथिव्यां पार्थिवा ये च तेषां यूयं परायणम्

गुणा न हि मया शक्या वक्तुं वर्षशतैरपि

कुलस्य ये वः प्रस्थितास्तत्साधुत्वमनुत्तमम्

स मे नाभिजनज्ञः स्यादाचरेयं च यद्विभो

तत्सर्वमेव पुत्रस्ते न मीमांसेत कर्हिचित्

एवं वसन्ती पुत्रे ते वर्धयिष्याम्यहं प्रियम्

पुत्रैः पुण्यैः प्रियैश्चापि स्वर्गं प्राप्स्यति ते सुतः

तथेत्युक्त्वा तु सा राजंस्तत्रैवान्तरधीयत

पुत्रजन्म प्रतीक्षंस्तु स राजा तदधारयत्

एतस्मिन्नेव काले तु प्रतीपः क्षत्रियर्षभः

तपस्तेपे सुतस्यार्थे सभार्यः कुरुनन्दन

तयोः समभवत्पुत्रो वृद्धयोः स महाभिषः

शान्तस्य जज्ञे संतानस्तस्मादासीत्स शंतनुः

संस्मरंश्चाक्षयाँल्लोकान्विजितान्स्वेन कर्मणा

पुण्यकर्मकृदेवासीच्छंतनुः कुरुसत्तम

प्रतीपः शंतनुं पुत्रं यौवनस्थं ततोऽन्वशात्

पुरा मां स्त्री समभ्यागाच्छंतनो भूतये तव

त्वामाव्रजेद्यदि रहः सा पुत्र वरवर्णिनी

कामयानाभिरूपाढ्या दिव्या स्त्री पुत्रकाम्यया

सा त्वया नानुयोक्तव्या कासि कस्यासि वाङ्गने

यच्च कुर्यान्न तत्कार्यं प्रष्टव्या सा त्वयानघ

मन्नियोगाद्भजन्तीं तां भजेथा इत्युवाच तम्

एवं संदिश्य तनयं प्रतीपः शंतनुं तदा

स्वे च राज्येऽभिषिच्यैनं वनं राजा विवेश ह

स राजा शंतनुर्धीमान्ख्यातः पृथ्व्यां धनुर्धरः

बभूव मृगयाशीलः सततं वनगोचरः

स मृगान्महिषांश्चैव विनिघ्नन्राजसत्तमः

गङ्गामनुचचारैकः सिद्धचारणसेविताम्

स कदाचिन्महाराज ददर्श परमस्त्रियम्

जाज्वल्यमानां वपुषा साक्षात्पद्मामिव श्रियम्

सर्वानवद्यां सुदतीं दिव्याभरणभूषिताम्

सूक्ष्माम्बरधरामेकां पद्मोदरसमप्रभाम्

तां दृष्ट्वा हृष्टरोमाभूद्विस्मितो रूपसंपदा

पिबन्निव च नेत्राभ्यां नातृप्यत नराधिपः

सा च दृष्ट्वैव राजानं विचरन्तं महाद्युतिम्

स्नेहादागतसौहार्दा नातृप्यत विलासिनी

तामुवाच ततो राजा सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया गिरा

देवी वा दानवी वा त्वं गन्धर्वी यदि वाप्सराः