Adi Parva, Adhyaya 90

श्रुतस्त्वत्तो मया विप्र पूर्वेषां संभवो महान्

उदाराश्चापि वंशेऽस्मिन्राजानो मे परिश्रुताः

किं तु लघ्वर्थसंयुक्तं प्रियाख्यानं न मामति

प्रीणात्यतो भवान्भूयो विस्तरेण ब्रवीतु मे

एतामेव कथां दिव्यामा प्रजापतितो मनोः

तेषामाजननं पुण्यं कस्य न प्रीतिमावहेत्

सद्धर्मगुणमाहात्म्यैरभिवर्धितमुत्तमम्

विष्टभ्य लोकांस्त्रीनेषां यशः स्फीतमवस्थितम्

गुणप्रभाववीर्यौजःसत्त्वोत्साहवतामहम्

न तृप्यामि कथां शृण्वन्नमृतास्वादसंमिताम्

शृणु राजन्पुरा सम्यङ्मया द्वैपायनाच्छ्रुतम्

प्रोच्यमानमिदं कृत्स्नं स्ववंशजननं शुभम्

यदुं च तुर्वसुं चैव देवयानी व्यजायत

द्रुह्युं चानुं च पूरुं च शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी

तंसुं सरस्वती पुत्रं मतिनारादजीजनत्

इलिनं जनयामास कालिन्द्यां तंसुरात्मजम्

माता भस्त्रा पितुः पुत्रो येन जातः स एव सः

भरस्व पुत्रं दुःषन्त मावमंस्थाः शकुन्तलाम्

रेतोधाः पुत्र उन्नयति नरदेव यमक्षयात्

त्वं चास्य धाता गर्भस्य सत्यमाह शकुन्तला

यं यं कराभ्यां स्पृशति जीर्णं स सुखमश्नुते

पुनर्युवा च भवति तस्मात्तं शंतनुं विदुः

इत्येष पूरोर्वंशस्तु पाण्डवानां च कीर्तितः

पूरोर्वंशमिमं श्रुत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते