Adi Parva, Adhyaya 78

श्रुत्वा कुमारं जातं तु देवयानी शुचिस्मिता

चिन्तयामास दुःखार्ता शर्मिष्ठां प्रति भारत

अभिगम्य च शर्मिष्ठां देवयान्यब्रवीदिदम्

किमिदं वृजिनं सुभ्रु कृतं ते कामलुब्धया

ऋषिरभ्यागतः कश्चिद्धर्मात्मा वेदपारगः

स मया वरदः कामं याचितो धर्मसंहितम्

नाहमन्यायतः काममाचरामि शुचिस्मिते

तस्मादृषेर्ममापत्यमिति सत्यं ब्रवीमि ते

शोभनं भीरु सत्यं चेदथ स ज्ञायते द्विजः

गोत्रनामाभिजनतो वेत्तुमिच्छामि तं द्विजम्

ओजसा तेजसा चैव दीप्यमानं रविं यथा

तं दृष्ट्वा मम संप्रष्टुं शक्तिर्नासीच्छुचिस्मिते

यद्येतदेवं शर्मिष्ठे न मन्युर्विद्यते मम

अपत्यं यदि ते लब्धं ज्येष्ठाच्छ्रेष्ठाच्च वै द्विजात्

अन्योन्यमेवमुक्त्वा च संप्रहस्य च ते मिथः

जगाम भार्गवी वेश्म तथ्यमित्येव जज्ञुषी

ययातिर्देवयान्यां तु पुत्रावजनयन्नृपः

यदुं च तुर्वसुं चैव शक्रविष्णू इवापरौ

तस्मादेव तु राजर्षेः शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी

द्रुह्युं चानुं च पूरुं च त्रीन्कुमारानजीजनत्

ततः काले तु कस्मिंश्चिद्देवयानी शुचिस्मिता

ययातिसहिता राजन्निर्जगाम महावनम्

ददर्श च तदा तत्र कुमारान्देवरूपिणः

क्रीडमानान्सुविश्रब्धान्विस्मिता चेदमब्रवीत्

कस्यैते दारका राजन्देवपुत्रोपमाः शुभाः

वर्चसा रूपतश्चैव सदृशा मे मतास्तव

एवं पृष्ट्वा तु राजानं कुमारान्पर्यपृच्छत

किंनामधेयगोत्रो वः पुत्रका ब्राह्मणः पिता

विब्रूत मे यथातथ्यं श्रोतुमिच्छामि तं ह्यहम्

तेऽदर्शयन्प्रदेशिन्या तमेव नृपसत्तमम्

शर्मिष्ठां मातरं चैव तस्याचख्युश्च दारकाः

इत्युक्त्वा सहितास्ते तु राजानमुपचक्रमुः

नाभ्यनन्दत तान्राजा देवयान्यास्तदान्तिके

रुदन्तस्तेऽथ शर्मिष्ठामभ्ययुर्बालकास्ततः

दृष्ट्वा तु तेषां बालानां प्रणयं पार्थिवं प्रति

बुद्ध्वा च तत्त्वतो देवी शर्मिष्ठामिदमब्रवीत्

मदधीना सती कस्मादकार्षीर्विप्रियं मम

तमेवासुरधर्मं त्वमास्थिता न बिभेषि किम्

यदुक्तमृषिरित्येव तत्सत्यं चारुहासिनि

न्यायतो धर्मतश्चैव चरन्ती न बिभेमि ते

यदा त्वया वृतो राजा वृत एव तदा मया

सखीभर्ता हि धर्मेण भर्ता भवति शोभने

पूज्यासि मम मान्या च ज्येष्ठा श्रेष्ठा च ब्राह्मणी

त्वत्तोऽपि मे पूज्यतमो राजर्षिः किं न वेत्थ तत्

श्रुत्वा तस्यास्ततो वाक्यं देवयान्यब्रवीदिदम्

राजन्नाद्येह वत्स्यामि विप्रियं मे कृतं त्वया

सहसोत्पतितां श्यामां दृष्ट्वा तां साश्रुलोचनाम्

त्वरितं सकाशं काव्यस्य प्रस्थितां व्यथितस्तदा

अनुवव्राज संभ्रान्तः पृष्ठतः सान्त्वयन्नृपः

न्यवर्तत न चैव स्म क्रोधसंरक्तलोचना

अविब्रुवन्ती किंचित्तु राजानं चारुलोचना

अचिरादिव संप्राप्ता काव्यस्योशनसोऽन्तिकम्

सा तु दृष्ट्वैव पितरमभिवाद्याग्रतः स्थिता

अनन्तरं ययातिस्तु पूजयामास भार्गवम्

अधर्मेण जितो धर्मः प्रवृत्तमधरोत्तरम्

शर्मिष्ठयातिवृत्तास्मि दुहित्रा वृषपर्वणः

त्रयोऽस्यां जनिताः पुत्रा राज्ञानेन ययातिना

दुर्भगाया मम द्वौ तु पुत्रौ तात ब्रवीमि ते

धर्मज्ञ इति विख्यात एष राजा भृगूद्वह

अतिक्रान्तश्च मर्यादां काव्यैतत्कथयामि ते

धर्मज्ञः सन्महाराज योऽधर्ममकृथाः प्रियम्

तस्माज्जरा त्वामचिराद्धर्षयिष्यति दुर्जया