Adi Parva, Adhyaya 65

ततो गच्छन्महाबाहुरेकोऽमात्यान्विसृज्य तान्

नापश्यदाश्रमे तस्मिंस्तमृषिं संशितव्रतम्

सोऽपश्यमानस्तमृषिं शून्यं दृष्ट्वा तमाश्रमम्

उवाच क इहेत्युच्चैर्वनं संनादयन्निव

श्रुत्वाथ तस्य तं शब्दं कन्या श्रीरिव रूपिणी

निश्चक्रामाश्रमात्तस्मात्तापसीवेषधारिणी

सा तं दृष्ट्वैव राजानं दुःषन्तमसितेक्षणा

स्वागतं त इति क्षिप्रमुवाच प्रतिपूज्य च

आसनेनार्चयित्वा च पाद्येनार्घ्येण चैव हि

पप्रच्छानामयं राजन्कुशलं च नराधिपम्

यथावदर्चयित्वा सा पृष्ट्वा चानामयं तदा

उवाच स्मयमानेव किं कार्यं क्रियतामिति

तामब्रवीत्ततो राजा कन्यां मधुरभाषिणीम्

दृष्ट्वा सर्वानवद्याङ्गीं यथावत्प्रतिपूजितः

आगतोऽहं महाभागमृषिं कण्वमुपासितुम्

क्व गतो भगवान्भद्रे तन्ममाचक्ष्व शोभने

गतः पिता मे भगवान्फलान्याहर्तुमाश्रमात्

मुहूर्तं संप्रतीक्षस्व द्रक्ष्यस्येनमिहागतम्

अपश्यमानस्तमृषिं तया चोक्तस्तथा नृपः

तां च दृष्ट्वा वरारोहां श्रीमतीं चारुहासिनीम्

विभ्राजमानां वपुषा तपसा च दमेन च

रूपयौवनसंपन्नामित्युवाच महीपतिः

कासि कस्यासि सुश्रोणि किमर्थं चागता वनम्

एवंरूपगुणोपेता कुतस्त्वमसि शोभने

दर्शनादेव हि शुभे त्वया मेऽपहृतं मनः

इच्छामि त्वामहं ज्ञातुं तन्ममाचक्ष्व शोभने

एवमुक्ता तदा कन्या तेन राज्ञा तदाश्रमे

उवाच हसती वाक्यमिदं सुमधुराक्षरम्

कण्वष्याहं भगवतो दुःषन्त दुहिता मता

तपस्विनो धृतिमतो धर्मज्ञस्य यशस्विनः

ऊर्ध्वरेता महाभागो भगवाँल्लोकपूजितः

चलेद्धि वृत्ताद्धर्मोऽपि न चलेत्संशितव्रतः

कथं त्वं तस्य दुहिता संभूता वरवर्णिनी

संशयो मे महानत्र तं मे छेत्तुमिहार्हसि

यथायमागमो मह्यं यथा चेदमभूत्पुरा

शृणु राजन्यथातत्त्वं यथास्मि दुहिता मुनेः

ऋषिः कश्चिदिहागम्य मम जन्माभ्यचोदयत्

तस्मै प्रोवाच भगवान्यथा तच्छृणु पार्थिव

तप्यमानः किल पुरा विश्वामित्रो महत्तपः

सुभृशं तापयामास शक्रं सुरगणेश्वरम्

तपसा दीप्तवीर्योऽयं स्थानान्मां च्यावयेदिति

भीतः पुरंदरस्तस्मान्मेनकामिदमब्रवीत्

गुणैर्दिव्यैरप्सरसां मेनके त्वं विशिष्यसे

श्रेयो मे कुरु कल्याणि यत्त्वां वक्ष्यामि तच्छृणु

असावादित्यसंकाशो विश्वामित्रो महातपाः

तप्यमानस्तपो घोरं मम कम्पयते मनः

मेनके तव भारोऽयं विश्वामित्रः सुमध्यमे

संशितात्मा सुदुर्धर्ष उग्रे तपसि वर्तते

स मां न च्यावयेत्स्थानात्तं वै गत्वा प्रलोभय

चर तस्य तपोविघ्नं कुरु मे प्रियमुत्तमम्

रूपयौवनमाधुर्यचेष्टितस्मितभाषितैः

लोभयित्वा वरारोहे तपसः संनिवर्तय

महातेजाः स भगवान्सदैव च महातपाः

कोपनश्च तथा ह्येनं जानाति भगवानपि

तेजसस्तपसश्चैव कोपस्य च महात्मनः

त्वमप्युद्विजसे यस्य नोद्विजेयमहं कथम्

महाभागं वसिष्ठं यः पुत्रैरिष्टैर्व्ययोजयत्

क्षत्रे जातश्च यः पूर्वमभवद्ब्राह्मणो बलात्

शौचार्थं यो नदीं चक्रे दुर्गमां बहुभिर्जलैः

यां तां पुण्यतमां लोके कौशिकीति विदुर्जनाः