Adi Parva, Adhyaya 53

इदमत्यद्भुतं चान्यदास्तीकस्यानुशुश्रुमः

तथा वरैश्छन्द्यमाने राज्ञा पारिक्षितेन ह

इन्द्रहस्ताच्च्युतो नागः ख एव यदतिष्ठत

ततश्चिन्तापरो राजा बभूव जनमेजयः

हूयमाने भृशं दीप्ते विधिवत्पावके तदा

न स्म स प्रापतद्वह्नौ तक्षको भयपीडितः

किं सूत तेषां विप्राणां मन्त्रग्रामो मनीषिणाम्

न प्रत्यभात्तदाग्नौ यन्न पपात स तक्षकः

तमिन्द्रहस्ताद्विस्रस्तं विसंज्ञं पन्नगोत्तमम्

आस्तीकस्तिष्ठ तिष्ठेति वाचस्तिस्रोऽभ्युदैरयत्

वितस्थे सोऽन्तरिक्षेऽथ हृदयेन विदूयता

यथा तिष्ठेत वै कश्चिद्गोचक्रस्यान्तरा नरः

ततो राजाब्रवीद्वाक्यं सदस्यैश्चोदितो भृशम्

काममेतद्भवत्वेवं यथास्तीकस्य भाषितम्

समाप्यतामिदं कर्म पन्नगाः सन्त्वनामयाः

प्रीयतामयमास्तीकः सत्यं सूतवचोऽस्तु तत्

ततो हलहलाशब्दः प्रीतिजः समवर्तत

आस्तीकस्य वरे दत्ते तथैवोपरराम च

स यज्ञः पाण्डवेयस्य राज्ञः पारिक्षितस्य ह

प्रीतिमांश्चाभवद्राजा भारतो जनमेजयः

ऋत्विग्भ्यः ससदस्येभ्यो ये तत्रासन्समागताः

तेभ्यश्च प्रददौ वित्तं शतशोऽथ सहस्रशः

लोहिताक्षाय सूताय तथा स्थपतये विभुः

येनोक्तं तत्र सत्राग्रे यज्ञस्य विनिवर्तनम्

निमित्तं ब्राह्मण इति तस्मै वित्तं ददौ बहु

ततश्चकारावभृथं विधिदृष्टेन कर्मणा

आस्तीकं प्रेषयामास गृहानेव सुसत्कृतम्

राजा प्रीतमनाः प्रीतं कृतकृत्यं मनीषिणम्

पुनरागमनं कार्यमिति चैनं वचोऽब्रवीत्

भविष्यसि सदस्यो मे वाजिमेधे महाक्रतौ

तथेत्युक्त्वा प्रदुद्राव स चास्तीको मुदा युतः

कृत्वा स्वकार्यमतुलं तोषयित्वा च पार्थिवम्

स गत्वा परमप्रीतो मातरं मातुलं च तम्

अभिगम्योपसंगृह्य यथावृत्तं न्यवेदयत्

एतच्छ्रुत्वा प्रीयमाणाः समेता; ये तत्रासन्पन्नगा वीतमोहाः

तेऽऽस्तीके वै प्रीतिमन्तो बभूवु;रूचुश्चैनं वरमिष्टं वृणीष्व

भूयो भूयः सर्वशस्तेऽब्रुवंस्तं; किं ते प्रियं करवामोऽद्य विद्वन्

प्रीता वयं मोक्षिताश्चैव सर्वे; कामं किं ते करवामोऽद्य वत्स

सायं प्रातः सुप्रसन्नात्मरूपा; लोके विप्रा मानवाश्चेतरेऽपि

धर्माख्यानं ये वदेयुर्ममेदं; तेषां युष्मद्भ्यो नैव किंचिद्भयं स्यात्

तैश्चाप्युक्तो भागिनेयः प्रसन्नै;रेतत्सत्यं काममेवं चरन्तः

प्रीत्या युक्ता ईप्सितं सर्वशस्ते; कर्तारः स्म प्रवणा भागिनेय

जरत्कारोर्जरत्कार्वां समुत्पन्नो महायशाः

आस्तीकः सत्यसंधो मां पन्नगेभ्योऽभिरक्षतु

असितं चार्तिमन्तं च सुनीथं चापि यः स्मरेत्

दिवा वा यदि वा रात्रौ नास्य सर्पभयं भवेत्

मोक्षयित्वा स भुजगान्सर्पसत्राद्द्विजोत्तमः

जगाम काले धर्मात्मा दिष्टान्तं पुत्रपौत्रवान्

इत्याख्यानं मयास्तीकं यथावत्कीर्तितं तव

यत्कीर्तयित्वा सर्पेभ्यो न भयं विद्यते क्वचित्

श्रुत्वा धर्मिष्ठमाख्यानमास्तीकं पुण्यवर्धनम्

आस्तीकस्य कवेर्विप्र श्रीमच्चरितमादितः

भृगुवंशात्प्रभृत्येव त्वया मे कथितं महत्

आख्यानमखिलं तात सौते प्रीतोऽस्मि तेन ते

प्रक्ष्यामि चैव भूयस्त्वां यथावत्सूतनन्दन

यां कथां व्याससंपन्नां तां च भूयः प्रचक्ष्व मे

तस्मिन्परमदुष्प्रापे सर्पसत्रे महात्मनाम्

कर्मान्तरेषु विधिवत्सदस्यानां महाकवे

या बभूवुः कथाश्चित्रा येष्वर्थेषु यथातथम्

त्वत्त इच्छामहे श्रोतुं सौते त्वं वै विचक्षणः