Adi Parva, Adhyaya 44

गतमात्रं तु भर्तारं जरत्कारुरवेदयत्

भ्रातुस्त्वरितमागम्य यथातथ्यं तपोधन

ततः स भुजगश्रेष्ठः श्रुत्वा सुमहदप्रियम्

उवाच भगिनीं दीनां तदा दीनतरः स्वयम्

जानासि भद्रे यत्कार्यं प्रदाने कारणं च यत्

पन्नगानां हितार्थाय पुत्रस्ते स्यात्ततो यदि

स सर्पसत्रात्किल नो मोक्षयिष्यति वीर्यवान्

एवं पितामहः पूर्वमुक्तवान्मां सुरैः सह

अप्यस्ति गर्भः सुभगे तस्मात्ते मुनिसत्तमात्

न चेच्छाम्यफलं तस्य दारकर्म मनीषिणः

कामं च मम न न्याय्यं प्रष्टुं त्वां कार्यमीदृशम्

किं तु कार्यगरीयस्त्वात्ततस्त्वाहमचूचुदम्

दुर्वासतां विदित्वा च भर्तुस्तेऽतितपस्विनः

नैनमन्वागमिष्यामि कदाचिद्धि शपेत्स माम्

आचक्ष्व भद्रे भर्तुस्त्वं सर्वमेव विचेष्टितम्

शल्यमुद्धर मे घोरं भद्रे हृदि चिरस्थितम्

जरत्कारुस्ततो वाक्यमित्युक्ता प्रत्यभाषत

आश्वासयन्ती संतप्तं वासुकिं पन्नगेश्वरम्

पृष्टो मयापत्यहेतोः स महात्मा महातपाः

अस्तीत्युदरमुद्दिश्य ममेदं गतवांश्च सः

स्वैरेष्वपि न तेनाहं स्मरामि वितथं क्वचित्

उक्तपूर्वं कुतो राजन्सांपराये स वक्ष्यति

न संतापस्त्वया कार्यः कार्यं प्रति भुजंगमे

उत्पत्स्यति हि ते पुत्रो ज्वलनार्कसमद्युतिः

इत्युक्त्वा हि स मां भ्रातर्गतो भर्ता तपोवनम्

तस्माद्व्येतु परं दुःखं तवेदं मनसि स्थितम्

एतच्छ्रुत्वा स नागेन्द्रो वासुकिः परया मुदा

एवमस्त्विति तद्वाक्यं भगिन्याः प्रत्यगृह्णत

सान्त्वमानार्थदानैश्च पूजया चानुरूपया

सोदर्यां पूजयामास स्वसारं पन्नगोत्तमः

ततः स ववृधे गर्भो महातेजा रविप्रभः

यथा सोमो द्विजश्रेष्ठ शुक्लपक्षोदितो दिवि

यथाकालं तु सा ब्रह्मन्प्रजज्ञे भुजगस्वसा

कुमारं देवगर्भाभं पितृमातृभयापहम्

ववृधे स च तत्रैव नागराजनिवेशने

वेदांश्चाधिजगे साङ्गान्भार्गवाच्च्यवनात्मजात्

चरितव्रतो बाल एव बुद्धिसत्त्वगुणान्वितः

नाम चास्याभवत्ख्यातं लोकेष्वास्तीक इत्युत

अस्तीत्युक्त्वा गतो यस्मात्पिता गर्भस्थमेव तम्

वनं तस्मादिदं तस्य नामास्तीकेति विश्रुतम्

स बाल एव तत्रस्थश्चरन्नमितबुद्धिमान्

गृहे पन्नगराजस्य प्रयत्नात्पर्यरक्ष्यत

भगवानिव देवेशः शूलपाणिर्हिरण्यदः

विवर्धमानः सर्वांस्तान्पन्नगानभ्यहर्षयत्