Adi Parva, Adhyaya 36

जरत्कारुरिति प्रोक्तं यत्त्वया सूतनन्दन

इच्छाम्येतदहं तस्य ऋषेः श्रोतुं महात्मनः

किं कारणं जरत्कारोर्नामैतत्प्रथितं भुवि

जरत्कारुनिरुक्तं त्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

जरेति क्षयमाहुर्वै दारुणं कारुसंज्ञितम्

शरीरं कारु तस्यासीत्तत्स धीमाञ्शनैः शनैः

क्षपयामास तीव्रेण तपसेत्यत उच्यते

जरत्कारुरिति ब्रह्मन्वासुकेर्भगिनी तथा

एवमुक्तस्तु धर्मात्मा शौनकः प्राहसत्तदा

उग्रश्रवसमामन्त्र्य उपपन्नमिति ब्रुवन्

अथ कालस्य महतः स मुनिः संशितव्रतः

तपस्यभिरतो धीमान्न दारानभ्यकाङ्क्षत

स ऊर्ध्वरेतास्तपसि प्रसक्तः; स्वाध्यायवान्वीतभयक्लमः सन्

चचार सर्वां पृथिवीं महात्मा; न चापि दारान्मनसाप्यकाङ्क्षत्

ततोऽपरस्मिन्संप्राप्ते काले कस्मिंश्चिदेव तु

परिक्षिदिति विख्यातो राजा कौरववंशभृत्

यथा पाण्डुर्महाबाहुर्धनुर्धरवरो भुवि

बभूव मृगयाशीलः पुरास्य प्रपितामहः

मृगान्विध्यन्वराहांश्च तरक्षून्महिषांस्तथा

अन्यांश्च विविधान्वन्यांश्चचार पृथिवीपतिः

स कदाचिन्मृगं विद्ध्वा बाणेन नतपर्वणा

पृष्ठतो धनुरादाय ससार गहने वने

यथा हि भगवान्रुद्रो विद्ध्वा यज्ञमृगं दिवि

अन्वगच्छद्धनुष्पाणिः पर्यन्वेषंस्ततस्ततः

न हि तेन मृगो विद्धो जीवन्गच्छति वै वनम्

पूर्वरूपं तु तन्नूनमासीत्स्वर्गगतिं प्रति

परिक्षितस्तस्य राज्ञो विद्धो यन्नष्टवान्मृगः

दूरं चापहृतस्तेन मृगेण स महीपतिः

परिश्रान्तः पिपासार्त आससाद मुनिं वने

गवां प्रचारेष्वासीनं वत्सानां मुखनिःसृतम्

भूयिष्ठमुपयुञ्जानं फेनमापिबतां पयः

तमभिद्रुत्य वेगेन स राजा संशितव्रतम्

अपृच्छद्धनुरुद्यम्य तं मुनिं क्षुच्छ्रमान्वितः

भो भो ब्रह्मन्नहं राजा परिक्षिदभिमन्युजः

मया विद्धो मृगो नष्टः कच्चित्त्वं दृष्टवानसि

स मुनिस्तस्य नोवाच किंचिन्मौनव्रते स्थितः

तस्य स्कन्धे मृतं सर्पं क्रुद्धो राजा समासजत्

धनुष्कोट्या समुत्क्षिप्य स चैनं समुदैक्षत

न च किंचिदुवाचैनं शुभं वा यदि वाशुभम्

स राजा क्रोधमुत्सृज्य व्यथितस्तं तथागतम्

दृष्ट्वा जगाम नगरमृषिस्त्वास्ते तथैव सः

तरुणस्तस्य पुत्रोऽभूत्तिग्मतेजा महातपाः

शृङ्गी नाम महाक्रोधो दुष्प्रसादो महाव्रतः

स देवं परमीशानं सर्वभूतहिते रतम्

ब्रह्माणमुपतस्थे वै काले काले सुसंयतः

स तेन समनुज्ञातो ब्रह्मणा गृहमेयिवान्

सख्योक्तः क्रीडमानेन स तत्र हसता किल

संरम्भी कोपनोऽतीव विषकल्प ऋषेः सुतः

ऋषिपुत्रेण नर्मार्थं कृशेन द्विजसत्तम

तेजस्विनस्तव पिता तथैव च तपस्विनः

शवं स्कन्धेन वहति मा शृङ्गिन्गर्वितो भव

व्याहरत्स्वृषिपुत्रेषु मा स्म किंचिद्वचो वदीः

अस्मद्विधेषु सिद्धेषु ब्रह्मवित्सु तपस्विषु

क्व ते पुरुषमानित्वं क्व ते वाचस्तथाविधाः

दर्पजाः पितरं यस्त्वं द्रष्टा शवधरं तथा