Adi Parva, Adhyaya 35

एलापत्रस्य तु वचः श्रुत्वा नागा द्विजोत्तम

सर्वे प्रहृष्टमनसः साधु साध्वित्यपूजयन्

ततः प्रभृति तां कन्यां वासुकिः पर्यरक्षत

जरत्कारुं स्वसारं वै परं हर्षमवाप च

ततो नातिमहान्कालः समतीत इवाभवत्

अथ देवासुराः सर्वे ममन्थुर्वरुणालयम्

तत्र नेत्रमभून्नागो वासुकिर्बलिनां वरः

समाप्यैव च तत्कर्म पितामहमुपागमन्

देवा वासुकिना सार्धं पितामहमथाब्रुवन्

भगवञ्शापभीतोऽयं वासुकिस्तप्यते भृशम्

तस्येदं मानसं शल्यं समुद्धर्तुं त्वमर्हसि

जनन्याः शापजं देव ज्ञातीनां हितकाङ्क्षिणः

हितो ह्ययं सदास्माकं प्रियकारी च नागराट्

कुरु प्रसादं देवेश शमयास्य मनोज्वरम्

मयैवैतद्वितीर्णं वै वचनं मनसामराः

एलापत्रेण नागेन यदस्याभिहितं पुरा

तत्करोत्वेष नागेन्द्रः प्राप्तकालं वचस्तथा

विनशिष्यन्ति ये पापा न तु ये धर्मचारिणः

उत्पन्नः स जरत्कारुस्तपस्युग्रे रतो द्विजः

तस्यैष भगिनीं काले जरत्कारुं प्रयच्छतु

यदेलापत्रेण वचस्तदोक्तं भुजगेन ह

पन्नगानां हितं देवास्तत्तथा न तदन्यथा

एतच्छ्रुत्वा स नागेन्द्रः पितामहवचस्तदा

सर्पान्बहूञ्जरत्कारौ नित्ययुक्तान्समादधत्

जरत्कारुर्यदा भार्यामिच्छेद्वरयितुं प्रभुः

शीघ्रमेत्य ममाख्येयं तन्नः श्रेयो भविष्यति