Adi Parva, Adhyaya 34

श्रुत्वा तु वचनं तेषां सर्वेषामिति चेति च

वासुकेश्च वचः श्रुत्वा एलापत्रोऽब्रवीदिदम्

न स यज्ञो न भविता न स राजा तथाविधः

जनमेजयः पाण्डवेयो यतोऽस्माकं महाभयम्

दैवेनोपहतो राजन्यो भवेदिह पूरुषः

स दैवमेवाश्रयते नान्यत्तत्र परायणम्

तदिदं दैवमस्माकं भयं पन्नगसत्तमाः

दैवमेवाश्रयामोऽत्र शृणुध्वं च वचो मम

अहं शापे समुत्सृष्टे समश्रौषं वचस्तदा

मातुरुत्सङ्गमारूढो भयात्पन्नगसत्तमाः

देवानां पन्नगश्रेष्ठास्तीक्ष्णास्तीक्ष्णा इति प्रभो

पितामहमुपागम्य दुःखार्तानां महाद्युते

का हि लब्ध्वा प्रियान्पुत्राञ्शपेदेवं पितामह

ऋते कद्रूं तीक्ष्णरूपां देवदेव तवाग्रतः

तथेति च वचस्तस्यास्त्वयाप्युक्तं पितामह

एतदिच्छाम विज्ञातुं कारणं यन्न वारिता

बहवः पन्नगास्तीक्ष्णा भीमवीर्या विषोल्बणाः

प्रजानां हितकामोऽहं न निवारितवांस्तदा

ये दन्दशूकाः क्षुद्राश्च पापचारा विषोल्बणाः

तेषां विनाशो भविता न तु ये धर्मचारिणः

यन्निमित्तं च भविता मोक्षस्तेषां महाभयात्

पन्नगानां निबोधध्वं तस्मिन्काले तथागते

यायावरकुले धीमान्भविष्यति महानृषिः

जरत्कारुरिति ख्यातस्तेजस्वी नियतेन्द्रियः

तस्य पुत्रो जरत्कारोरुत्पत्स्यति महातपाः

आस्तीको नाम यज्ञं स प्रतिषेत्स्यति तं तदा

तत्र मोक्ष्यन्ति भुजगा ये भविष्यन्ति धार्मिकाः

स मुनिप्रवरो देव जरत्कारुर्महातपाः

कस्यां पुत्रं महात्मानं जनयिष्यति वीर्यवान्

सनामायां सनामा स कन्यायां द्विजसत्तमः

अपत्यं वीर्यवान्देवा वीर्यवज्जनयिष्यति

एवमस्त्विति तं देवाः पितामहमथाब्रुवन्

उक्त्वा चैवं गता देवाः स च देवः पितामहः

सोऽहमेवं प्रपश्यामि वासुके भगिनीं तव

जरत्कारुरिति ख्यातां तां तस्मै प्रतिपादय

भैक्षवद्भिक्षमाणाय नागानां भयशान्तये

ऋषये सुव्रताय त्वमेष मोक्षः श्रुतो मया