Adi Parva, Adhyaya 23

सुपर्णेनोह्यमानास्ते जग्मुस्तं देशमाशु वै

सागराम्बुपरिक्षिप्तं पक्षिसंघनिनादितम्

विचित्रफलपुष्पाभिर्वनराजिभिरावृतम्

भवनैरावृतं रम्यैस्तथा पद्माकरैरपि

प्रसन्नसलिलैश्चापि ह्रदैश्चित्रैर्विभूषितम्

दिव्यगन्धवहैः पुण्यैर्मारुतैरुपवीजितम्

उपजिघ्रद्भिराकाशं वृक्षैर्मलयजैरपि

शोभितं पुष्पवर्षाणि मुञ्चद्भिर्मारुतोद्धुतैः

किरद्भिरिव तत्रस्थान्नागान्पुष्पाम्बुवृष्टिभिः

मनःसंहर्षणं पुण्यं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम्

नानापक्षिरुतं रम्यं कद्रूपुत्रप्रहर्षणम्

तत्ते वनं समासाद्य विजह्रुः पन्नगा मुदा

अब्रुवंश्च महावीर्यं सुपर्णं पतगोत्तमम्

वहास्मानपरं द्वीपं सुरम्यं विपुलोदकम्

त्वं हि देशान्बहून्रम्यान्पतन्पश्यसि खेचर

स विचिन्त्याब्रवीत्पक्षी मातरं विनतां तदा

किं कारणं मया मातः कर्तव्यं सर्पभाषितम्

दासीभूतास्म्यनार्याया भगिन्याः पतगोत्तम

पणं वितथमास्थाय सर्पैरुपधिना कृतम्

तस्मिंस्तु कथिते मात्रा कारणे गगनेचरः

उवाच वचनं सर्पांस्तेन दुःखेन दुःखितः

किमाहृत्य विदित्वा वा किं वा कृत्वेह पौरुषम्

दास्याद्वो विप्रमुच्येयं सत्यं शंसत लेलिहाः

श्रुत्वा तमब्रुवन्सर्पा आहरामृतमोजसा

ततो दास्याद्विप्रमोक्षो भविता तव खेचर