Adi Parva, Adhyaya 16

ततोऽभ्रशिखराकारैर्गिरिशृङ्गैरलंकृतम्

मन्दरं पर्वतवरं लताजालसमावृतम्

नानाविहगसंघुष्टं नानादंष्ट्रिसमाकुलम्

किंनरैरप्सरोभिश्च देवैरपि च सेवितम्

एकादश सहस्राणि योजनानां समुच्छ्रितम्

अधो भूमेः सहस्रेषु तावत्स्वेव प्रतिष्ठितम्

तमुद्धर्तुं न शक्ता वै सर्वे देवगणास्तदा

विष्णुमासीनमभ्येत्य ब्रह्माणं चेदमब्रुवन्

भवन्तावत्र कुरुतां बुद्धिं नैःश्रेयसीं पराम्

मन्दरोद्धरणे यत्नः क्रियतां च हिताय नः

तथेति चाब्रवीद्विष्णुर्ब्रह्मणा सह भार्गव

ततोऽनन्तः समुत्थाय ब्रह्मणा परिचोदितः

नारायणेन चाप्युक्तस्तस्मिन्कर्मणि वीर्यवान्

अथ पर्वतराजानं तमनन्तो महाबलः

उज्जहार बलाद्ब्रह्मन्सवनं सवनौकसम्

ततस्तेन सुराः सार्धं समुद्रमुपतस्थिरे

तमूचुरमृतार्थाय निर्मथिष्यामहे जलम्

अपांपतिरथोवाच ममाप्यंशो भवेत्ततः

सोढास्मि विपुलं मर्दं मन्दरभ्रमणादिति

ऊचुश्च कूर्मराजानमकूपारं सुरासुराः

गिरेरधिष्ठानमस्य भवान्भवितुमर्हति

कूर्मेण तु तथेत्युक्त्वा पृष्ठमस्य समर्पितम्

तस्य शैलस्य चाग्रं वै यन्त्रेणेन्द्रोऽभ्यपीडयत्

मन्थानं मन्दरं कृत्वा तथा नेत्रं च वासुकिम्

देवा मथितुमारब्धाः समुद्रं निधिमम्भसाम्

अमृतार्थिनस्ततो ब्रह्मन्सहिता दैत्यदानवाः

एकमन्तमुपाश्लिष्टा नागराज्ञो महासुराः

विबुधाः सहिताः सर्वे यतः पुच्छं ततः स्थिताः

अनन्तो भगवान्देवो यतो नारायणस्ततः

शिर उद्यम्य नागस्य पुनः पुनरवाक्षिपत्

वासुकेरथ नागस्य सहसाक्षिप्यतः सुरैः

सधूमाः सार्चिषो वाता निष्पेतुरसकृन्मुखात्

ते धूमसंघाः संभूता मेघसंघाः सविद्युतः

अभ्यवर्षन्सुरगणाञ्श्रमसंतापकर्शितान्

तस्माच्च गिरिकूटाग्रात्प्रच्युताः पुष्पवृष्टयः

सुरासुरगणान्माल्यैः सर्वतः समवाकिरन्

बभूवात्र महाघोषो महामेघरवोपमः

उदधेर्मथ्यमानस्य मन्दरेण सुरासुरैः

तत्र नानाजलचरा विनिष्पिष्टा महाद्रिणा

विलयं समुपाजग्मुः शतशो लवणाम्भसि

वारुणानि च भूतानि विविधानि महीधरः

पातालतलवासीनि विलयं समुपानयत्

तस्मिंश्च भ्राम्यमाणेऽद्रौ संघृष्यन्तः परस्परम्

न्यपतन्पतगोपेताः पर्वताग्रान्महाद्रुमाः

तेषां संघर्षजश्चाग्निरर्चिर्भिः प्रज्वलन्मुहुः

विद्युद्भिरिव नीलाभ्रमावृणोन्मन्दरं गिरिम्

ददाह कुञ्जरांश्चैव सिंहांश्चैव विनिःसृतान्

विगतासूनि सर्वाणि सत्त्वानि विविधानि च

तमग्निममरश्रेष्ठः प्रदहन्तं ततस्ततः

वारिणा मेघजेनेन्द्रः शमयामास सर्वतः

ततो नानाविधास्तत्र सुस्रुवुः सागराम्भसि

महाद्रुमाणां निर्यासा बहवश्चौषधीरसाः

तेषाममृतवीर्याणां रसानां पयसैव च

अमरत्वं सुरा जग्मुः काञ्चनस्य च निःस्रवात्

अथ तस्य समुद्रस्य तज्जातमुदकं पयः

रसोत्तमैर्विमिश्रं च ततः क्षीरादभूद्घृतम्

ततो ब्रह्माणमासीनं देवा वरदमब्रुवन्

श्रान्ताः स्म सुभृशं ब्रह्मन्नोद्भवत्यमृतं च तत्

ऋते नारायणं देवं दैत्या नागोत्तमास्तथा

चिरारब्धमिदं चापि सागरस्यापि मन्थनम्

ततो नारायणं देवं ब्रह्मा वचनमब्रवीत्

विधत्स्वैषां बलं विष्णो भवानत्र परायणम्