Sauptika Parva, Adhyaya 12

तस्मिन्प्रयाते दुर्धर्षे यदूनामृषभस्ततः

अब्रवीत्पुण्डरीकाक्षः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम्

एष पाण्डव ते भ्राता पुत्रशोकमपारयन्

जिघांसुर्द्रौणिमाक्रन्दे याति भारत भारतः

भीमः प्रियस्ते सर्वेभ्यो भ्रातृभ्यो भरतर्षभ

तं कृच्छ्रगतमद्य त्वं कस्मान्नाभ्यवपद्यसे

यत्तदाचष्ट पुत्राय द्रोणः परपुरंजयः

अस्त्रं ब्रह्मशिरो नाम दहेद्यत्पृथिवीमपि

तन्महात्मा महाभागः केतुः सर्वधनुष्मताम्

प्रत्यपादयदाचार्यः प्रीयमाणो धनंजयम्

तत्पुत्रोऽस्यैवमेवैनमन्वयाचदमर्षणः

ततः प्रोवाच पुत्राय नातिहृष्टमना इव

विदितं चापलं ह्यासीदात्मजस्य महात्मनः

सर्वधर्मविदाचार्यो नान्विषत्सततं सुतम्

परमापद्गतेनापि न स्म तात त्वया रणे

इदमस्त्रं प्रयोक्तव्यं मानुषेषु विशेषतः

इत्युक्तवान्गुरुः पुत्रं द्रोणः पश्चादथोक्तवान्

न त्वं जातु सतां मार्गे स्थातेति पुरुषर्षभ

स तदाज्ञाय दुष्टात्मा पितुर्वचनमप्रियम्

निराशः सर्वकल्याणैः शोचन्पर्यपतन्महीम्

ततस्तदा कुरुश्रेष्ठ वनस्थे त्वयि भारत

अवसद्द्वारकामेत्य वृष्णिभिः परमार्चितः

स कदाचित्समुद्रान्ते वसन्द्रारवतीमनु

एक एकं समागम्य मामुवाच हसन्निव

यत्तदुग्रं तपः कृष्ण चरन्सत्यपराक्रमः

अगस्त्याद्भारताचार्यः प्रत्यपद्यत मे पिता

अस्त्रं ब्रह्मशिरो नाम देवगन्धर्वपूजितम्

तदद्य मयि दाशार्ह यथा पितरि मे तथा

अस्मत्तस्तदुपादाय दिव्यमस्त्रं यदूत्तम

ममाप्यस्त्रं प्रयच्छ त्वं चक्रं रिपुहरं रणे

स राजन्प्रीयमाणेन मयाप्युक्तः कृताञ्जलिः

याचमानः प्रयत्नेन मत्तोऽस्त्रं भरतर्षभ

देवदानवगन्धर्वमनुष्यपतगोरगाः

न समा मम वीर्यस्य शतांशेनापि पिण्डिताः

इदं धनुरियं शक्तिरिदं चक्रमियं गदा

यद्यदिच्छसि चेदस्त्रं मत्तस्तत्तद्ददानि ते

यच्छक्नोषि समुद्यन्तुं प्रयोक्तुमपि वा रणे

तद्गृहाण विनास्त्रेण यन्मे दातुमभीप्ससि

स सुनाभं सहस्रारं वज्रनाभमयस्मयम्

वव्रे चक्रं महाबाहो स्पर्धमानो मया सह

गृहाण चक्रमित्युक्तो मया तु तदनन्तरम्

जग्राहोपेत्य सहसा चक्रं सव्येन पाणिना

न चैतदशकत्स्थानात्संचालयितुमच्युत

अथ तद्दक्षिणेनापि ग्रहीतुमुपचक्रमे

सर्वयत्नेन तेनापि गृह्णन्नेतदकल्पयत्

ततः सर्वबलेनापि यच्चैतन्न शशाक सः

उद्धर्तुं वा चालयितुं द्रौणिः परमदुर्मनाः

कृत्वा यत्नं परं श्रान्तः स न्यवर्तत भारत

निवृत्तमथ तं तस्मादभिप्रायाद्विचेतसम्

अहमामन्त्र्य सुस्निग्धमश्वत्थामानमब्रुवम्

यः स देवमनुष्येषु प्रमाणं परमं गतः

गाण्डीवधन्वा श्वेताश्वः कपिप्रवरकेतनः

यः साक्षाद्देवदेवेशं शितिकण्ठमुमापतिम्

द्वंद्वयुद्धे पराजिष्णुस्तोषयामास शंकरम्

यस्मात्प्रियतरो नास्ति ममान्यः पुरुषो भुवि

नादेयं यस्य मे किंचिदपि दाराः सुतास्तथा

तेनापि सुहृदा ब्रह्मन्पार्थेनाक्लिष्टकर्मणा

नोक्तपूर्वमिदं वाक्यं यत्त्वं मामभिभाषसे

ब्रह्मचर्यं महद्घोरं चीर्त्वा द्वादशवार्षिकम्

हिमवत्पार्श्वमभ्येत्य यो मया तपसार्चितः

समानव्रतचारिण्यां रुक्मिण्यां योऽन्वजायत

सनत्कुमारस्तेजस्वी प्रद्युम्नो नाम मे सुतः