Sauptika Parva, Adhyaya 9

ते हत्वा सर्वपाञ्चालान्द्रौपदेयांश्च सर्वशः

अगच्छन्सहितास्तत्र यत्र दुर्योधनो हतः

गत्वा चैनमपश्यंस्ते किंचित्प्राणं नराधिपम्

ततो रथेभ्यः प्रस्कन्द्य परिवव्रुस्तवात्मजम्

तं भग्नसक्थं राजेन्द्र कृच्छ्रप्राणमचेतसम्

वमन्तं रुधिरं वक्त्रादपश्यन्वसुधातले

वृतं समन्ताद्बहुभिः श्वापदैर्घोरदर्शनैः

शालावृकगणैश्चैव भक्षयिष्यद्भिरन्तिकात्

निवारयन्तं कृच्छ्रात्ताञ्श्वापदान्संचिखादिषून्

विवेष्टमानं मह्यां च सुभृशं गाढवेदनम्

तं शयानं महात्मानं भूमौ स्वरुधिरोक्षितम्

हतशिष्टास्त्रयो वीराः शोकार्ताः पर्यवारयन्

अश्वत्थामा कृपश्चैव कृतवर्मा च सात्वतः

तैस्त्रिभिः शोणितादिग्धैर्निःश्वसद्भिर्महारथैः

शुशुभे संवृतो राजा वेदी त्रिभिरिवाग्निभिः

ते तं शयानं संप्रेक्ष्य राजानमतथोचितम्

अविषह्येन दुःखेन ततस्ते रुरुदुस्त्रयः

ततस्ते रुधिरं हस्तैर्मुखान्निर्मृज्य तस्य ह

रणे राज्ञः शयानस्य कृपणं पर्यदेवयन्

न दैवस्यातिभारोऽस्ति यदयं रुधिरोक्षितः

एकादशचमूभर्ता शेते दुर्योधनो हतः

पश्य चामीकराभस्य चामीकरविभूषिताम्

गदां गदाप्रियस्येमां समीपे पतितां भुवि

इयमेनं गदा शूरं न जहाति रणे रणे

स्वर्गायापि व्रजन्तं हि न जहाति यशस्विनम्

पश्येमां सह वीरेण जाम्बूनदविभूषिताम्

शयानां शयने धर्मे भार्यां प्रीतिमतीमिव

यो वै मूर्धावसिक्तानामग्रे यातः परंतपः

स हतो ग्रसते पांसून्पश्य कालस्य पर्ययम्

येनाजौ निहता भूमावशेरत पुरा द्विषः

स भूमौ निहतः शेते कुरुराजः परैरयम्

भयान्नमन्ति राजानो यस्य स्म शतसंघशः

स वीरशयने शेते क्रव्याद्भिः परिवारितः

उपासत नृपाः पूर्वमर्थहेतोर्यमीश्वरम्

धिक्सद्यो निहतः शेते पश्य कालस्य पर्ययम्

तं शयानं नृपश्रेष्ठं ततो भरतसत्तम

अश्वत्थामा समालोक्य करुणं पर्यदेवयत्

आहुस्त्वां राजशार्दूल मुख्यं सर्वधनुष्मताम्

धनाध्यक्षोपमं युद्धे शिष्यं संकर्षणस्य ह

कथं विवरमद्राक्षीद्भीमसेनस्तवानघ

बलिनः कृतिनो नित्यं स च पापात्मवान्नृप

कालो नूनं महाराज लोकेऽस्मिन्बलवत्तरः

पश्यामो निहतं त्वां चेद्भीमसेनेन संयुगे

कथं त्वां सर्वधर्मज्ञं क्षुद्रः पापो वृकोदरः

निकृत्या हतवान्मन्दो नूनं कालो दुरत्ययः

धर्मयुद्धे ह्यधर्मेण समाहूयौजसा मृधे

गदया भीमसेनेन निर्भिन्ने सक्थिनी तव

अधर्मेण हतस्याजौ मृद्यमानं पदा शिरः

यदुपेक्षितवान्क्षुद्रो धिक्तमस्तु युधिष्ठिरम्

युद्धेष्वपवदिष्यन्ति योधा नूनं वृकोदरम्

यावत्स्थास्यन्ति भूतानि निकृत्या ह्यसि पातितः

ननु रामोऽब्रवीद्राजंस्त्वां सदा यदुनन्दनः

दुर्योधनसमो नास्ति गदया इति वीर्यवान्

श्लाघते त्वां हि वार्ष्णेयो राजन्संसत्सु भारत

सुशिष्यो मम कौरव्यो गदायुद्ध इति प्रभो

यां गतिं क्षत्रियस्याहुः प्रशस्तां परमर्षयः

हतस्याभिमुखस्याजौ प्राप्तस्त्वमसि तां गतिम्

दुर्योधन न शोचामि त्वामहं पुरुषर्षभ

हतपुत्रां तु शोचामि गान्धारीं पितरं च ते

भिक्षुकौ विचरिष्येते शोचन्तौ पृथिवीमिमाम्

धिगस्तु कृष्णं वार्ष्णेयमर्जुनं चापि दुर्मतिम्

धर्मज्ञमानिनौ यौ त्वां वध्यमानमुपेक्षताम्