Sauptika Parva, Adhyaya 8

तथा प्रयाते शिबिरं द्रोणपुत्रे महारथे

कच्चित्कृपश्च भोजश्च भयार्तौ न न्यवर्तताम्

कच्चिन्न वारितौ क्षुद्रै रक्षिभिर्नोपलक्षितौ

असह्यमिति वा मत्वा न निवृत्तौ महारथौ

कच्चित्प्रमथ्य शिबिरं हत्वा सोमकपाण्डवान्

दुर्योधनस्य पदवीं गतौ परमिकां रणे

पाञ्चालैर्वा विनिहतौ कच्चिन्नास्वपतां क्षितौ

कच्चित्ताभ्यां कृतं कर्म तन्ममाचक्ष्व संजय

तस्मिन्प्रयाते शिबिरं द्रोणपुत्रे महात्मनि

कृपश्च कृतवर्मा च शिबिरद्वार्यतिष्ठताम्

अश्वत्थामा तु तौ दृष्ट्वा यत्नवन्तौ महारथौ

प्रहृष्टः शनकै राजन्निदं वचनमब्रवीत्

यत्तौ भवन्तौ पर्याप्तौ सर्वक्षत्रस्य नाशने

किं पुनर्योधशेषस्य प्रसुप्तस्य विशेषतः

अहं प्रवेक्ष्ये शिबिरं चरिष्यामि च कालवत्

यथा न कश्चिदपि मे जीवन्मुच्येत मानवः

इत्युक्त्वा प्राविशद्द्रौणिः पार्थानां शिबिरं महत्

अद्वारेणाभ्यवस्कन्द्य विहाय भयमात्मनः

स प्रविश्य महाबाहुरुद्देशज्ञश्च तस्य ह

धृष्टद्युम्नस्य निलयं शनकैरभ्युपागमत्

ते तु कृत्वा महत्कर्म श्रान्ताश्च बलवद्रणे

प्रसुप्ता वै सुविश्वस्ताः स्वसैन्यपरिवारिताः

अथ प्रविश्य तद्वेश्म धृष्टद्युम्नस्य भारत

पाञ्चाल्यं शयने द्रौणिरपश्यत्सुप्तमन्तिकात्

क्षौमावदाते महति स्पर्ध्यास्तरणसंवृते

माल्यप्रवरसंयुक्ते धूपैश्चूर्णैश्च वासिते

तं शयानं महात्मानं विस्रब्धमकुतोभयम्

प्राबोधयत पादेन शयनस्थं महीपते

स बुद्ध्वा चरणस्पर्शमुत्थाय रणदुर्मदः

अभ्यजानदमेयात्मा द्रोणपुत्रं महारथम्

तमुत्पतन्तं शयनादश्वत्थामा महाबलः

केशेष्वालम्ब्य पाणिभ्यां निष्पिपेष महीतले

स बलात्तेन निष्पिष्टः साध्वसेन च भारत

निद्रया चैव पाञ्चाल्यो नाशकच्चेष्टितुं तदा

तमाक्रम्य तदा राजन्कण्ठे चोरसि चोभयोः

नदन्तं विस्फुरन्तं च पशुमारममारयत्

तुदन्नखैस्तु स द्रौणिं नातिव्यक्तमुदाहरत्

आचार्यपुत्र शस्त्रेण जहि मा मा चिरं कृथाः

त्वत्कृते सुकृताँल्लोकान्गच्छेयं द्विपदां वर

तस्याव्यक्तां तु तां वाचं संश्रुत्य द्रौणिरब्रवीत्

आचार्यघातिनां लोका न सन्ति कुलपांसन

तस्माच्छस्त्रेण निधनं न त्वमर्हसि दुर्मते

एवं ब्रुवाणस्तं वीरं सिंहो मत्तमिव द्विपम्

मर्मस्वभ्यवधीत्क्रुद्धः पादाष्ठीलैः सुदारुणैः

तस्य वीरस्य शब्देन मार्यमाणस्य वेश्मनि

अबुध्यन्त महाराज स्त्रियो ये चास्य रक्षिणः

ते दृष्ट्वा वर्ष्मवन्तं तमतिमानुषविक्रमम्

भूतमेव व्यवस्यन्तो न स्म प्रव्याहरन्भयात्

तं तु तेनाभ्युपायेन गमयित्वा यमक्षयम्

अध्यतिष्ठत्स तेजस्वी रथं प्राप्य सुदर्शनम्

स तस्य भवनाद्राजन्निष्क्रम्यानादयन्दिशः

रथेन शिबिरं प्रायाज्जिघांसुर्द्विषतो बली

अपक्रान्ते ततस्तस्मिन्द्रोणपुत्रे महारथे

सह तै रक्षिभिः सर्वैः प्रणेदुर्योषितस्तदा

राजानं निहतं दृष्ट्वा भृशं शोकपरायणाः

व्याक्रोशन्क्षत्रियाः सर्वे धृष्टद्युम्नस्य भारत

तासां तु तेन शब्देन समीपे क्षत्रियर्षभाः

क्षिप्रं च समनह्यन्त किमेतदिति चाब्रुवन्

स्त्रियस्तु राजन्वित्रस्ता भारद्वाजं निरीक्ष्य तम्

अब्रुवन्दीनकण्ठेन क्षिप्रमाद्रवतेति वै

राक्षसो वा मनुष्यो वा नैनं जानीमहे वयम्

हत्वा पाञ्चालराजं यो रथमारुह्य तिष्ठति