स्कन्ध 9, अध्याय 30: यमेन कर्मविपाककथनम्

९.३० त्रिंशोऽध्यायः ।

यमेन कर्मविपाककथनम् ।

सावित्र्युवाच ।

प्रयान्ति स्वर्गमन्यं च येनैव कर्मणा यम ।

मानवाः पुण्यवन्तश्च तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १॥

धर्मराज उवाच ।

अन्नदानं च विप्राय यः करोति च भारते ।

अन्नप्रमाणवर्षं च शिवलोके महीयते ॥ २॥

अन्नदानं महादानमन्येभ्योऽपि करोति यः ।

अन्नदानप्रमाणं च शिवलोके महीयते ॥ ३॥

अन्नदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति ।

नात्र पात्रपरीक्षा स्यान्न कालनियमः क्वचित् ॥ ४॥

देवेभ्यो ब्राह्मणेभ्यो वा ददाति चासनं यदि ।

महीयते विष्णुलोके वर्षाणामयुतं सति ॥ ५॥

यो ददाति च विप्राय दिव्यां धेनुं पयस्विनीम् ।

तल्लोममानवर्षं च विष्णुलोके महीयते ॥ ६॥

चतुर्गुणं पुण्यदिने तीर्थे शतगुणं फलम् ।

दानं नारायणक्षेत्रं फलं कोटिगुणं भवेत् ॥ ७॥

गां यो ददाति विप्राय भारते भक्तिपूर्वकम् ।

वर्षाणामयुतं चैव चन्द्रलोके महीयते ॥ ८॥

यश्चोभयमुखीदानं करोति ब्राह्मणाय च ।

तल्लोममानवर्षं च विष्णुलोके महीयते ॥ ९॥

यो ददाति ब्राह्मणाय श्वेतच्छत्रं मनोहरम् ।

वर्षाणामयुतं सोऽपि मोदते वरुणालये ॥ १०॥

विप्राय पीडिताङ्गाय वस्त्रयुग्मं ददाति च ।

महीयते वायुलोके वर्षाणामयुतं सति ॥ ११॥

यो ददाति ब्राह्मणाय शालग्रामं सवस्त्रकम् ।

महीयते स वैकुण्ठे यावच्चन्द्रदिवाकरौ ॥ १२॥

यो ददाति ब्राह्मणाय दिव्यां शय्यां मनोहराम् ।

महीयते चन्द्रलोके यावच्चन्द्रदिवाकरौ ॥ १३॥

यो ददाति प्रदीपं च देवेभ्यो ब्राह्मणाय च ।

यावन्मन्वन्तरं सोऽपि वह्निलोके महीयते ॥ १४॥

करोति गजदानं च यदि विप्राय भारते ।

यावदिन्द्रो नरस्तावदिन्द्रस्यार्धासने वसेत् ॥ १५॥

भारते योऽश्वदानं च करोति ब्राह्मणाय च ।

मोदते वारुणे लोके यावदिन्द्राश्चतुर्दश ॥ १६॥

प्रकृष्टां शिबिकां यो हि ददाति ब्राह्मणाय च ।

मोदते वारुणे लोके यावदिन्द्राश्चतुर्दश ॥ १७॥

प्रकृष्टां वाटिका यो हि ददाति ब्राह्मणाय च ।

महीयते वायुलोके यावन्मन्वन्तरं सति ॥ १८॥

यो ददाति च विप्राय व्यजनं श्वेतचामरम् ।

महीयते वायुलोके वर्षाणामयुतं ध्रुवम् ॥ १९॥

धान्यं रत्नं यो ददाति चिरञ्जीवी भवेत्सुधीः ।

दाता ग्रहीता तौ द्वौ च ध्रुवं वैकुण्ठगामिनौ ॥ २०॥

सततं श्रीहरेर्नाम भारते यो जपेन्नरः ।

स एव चिरजीवी च ततो मृत्युः पलायते ॥ २१॥

यो नरो भारते वर्षे दोलनं कारयेत्सुधीः ।

पूर्णिमारजनीशेषे जीवन्मुक्तो भवेन्नरः ॥ २२॥

इहलोके सुखं भुक्त्वा यात्यन्ते विष्णुमन्दिरम् ।

निश्चितं निवसेत्तत्र शतमन्वन्तरावधि ॥ २३॥

फलमुत्तरफल्गुन्यां ततोऽपि द्विगुणं भवेत् ।

कल्पान्तजीवी स भवेदित्याह कमलोद्भवः ॥ २४॥

तिलदानं ब्राह्मणाय यः करोति च भारते ।

तिलप्रमाणवर्षं च मोदते शिवमन्दिरे ॥ २५॥

ततः सुयोनिं सम्प्राप्य चिरञ्जीवी भवेत्सुखी ।

ताम्रपात्रस्य दानेन द्विगुणं च फलं लभेत् ॥ २६॥

सालङ्कृतां च भोग्यां च सवस्त्रां सुन्दरीं प्रियाम् ।

यो ददाति ब्राह्मणाय भारते च पतिव्रताम् ॥ २७॥

महीयते चन्द्रलोके यावदिन्द्राश्चतुर्दश ।

तत्र स्वर्वेश्यया सार्धं मोदते च दिवानिशम् ॥ २८॥

ततो गन्धर्वलोके च वर्षाणामयुतं ध्रुवम् ।

दिवानिशं कौतुकेन चोर्वश्या सह मोदते ॥ २९॥

ततो जन्मसहस्रं च प्राप्नोति सुन्दरीं प्रियाम् ।

सतीं सौभाग्ययुक्तां च कोमलां प्रियवादिनीम् ॥ ३०॥