स्कन्ध 9, अध्याय 19: शङ्खचूडेन सह तुलसीसङ्गमवर्णनम्

९.१९ एकोनविंशोऽध्यायः ।

शङ्खचूडेन सह तुलसीसङ्गमवर्णनम् ।

नारद उवाच ।

विचित्रमिदमाख्यानं भवता समुदाहृतम् ।

श्रुतेन येन मे तृप्तिर्न कदापि हि जायते ॥ १॥

ततः परं तु यज्जातं तत्त्वं वद महामते ।

श्रीनारायण उवाच ।

इत्येवमाशिषं दत्त्वा स्वालयं च ययौ विधिः ॥ २॥

गान्धर्वेण विवाहेन जगृहे तां च दानवः ।

स्वर्गे दुन्दुभिवाद्यं च पुष्पवृष्टिर्बभूव ह ॥ ३॥

स रेमे रामया सार्धं वासगेहे मनोरमे ।

मूर्च्छां सा प्राप तुलसी नवसङ्गमसङ्गता ॥ ४॥

निमग्ना निर्जले साध्वी सम्भोगसुखसागरे ।

चतुःषष्टिकलामानं चतुःषष्टिविधं सुखम् ॥ ५॥

कामशास्त्रे यन्निरुक्तं रसिकानां यथेप्सितम् ।

अङ्गप्रत्यङ्गसंश्लेषपूर्वकं स्त्रीमनोहरम् ॥ ६॥

तत्सर्वं रसश‍ृङ्गारं चकार रसिकेश्वरः ।

अतीव रम्यदेशे च सर्वजन्तुविवर्जिते ॥ ७॥

पुष्पचन्दनतल्पे च पुष्पचन्दनवायुना ।

पुष्पोद्याने नदीतीरे पुष्पचन्दनचर्चिते ॥ ८॥

गहीत्वा रसिको रासे पुष्पचन्दनचर्चिताम् ।

भूषितो भूषणेनैव रत्नभूषणभूषिताम् ॥ ९॥

सुरते विरतिर्नास्ति तयोः सुरतिविज्ञयोः ।

जहार मानसं भर्तुर्लोलया लीलया सती ॥ १०॥

चेतनां रसिकायाश्च जहार रसभाववित् ।

वक्षसश्चन्दनं राज्ञस्तिलकं विजहार सा ॥ ११॥

स च जहार तस्याश्च सिन्दूरं बिन्दुपत्रकम् ।

तद्वक्षस्युरोजे च नखरेखां ददौ मुदा ॥ १२॥

सा ददौ तद्वामपार्श्वे करभूषणलक्षणम् ।

राजा तदोष्ठपुटके ददौ रदनदंशनम् ॥ १३॥

तद्गण्डयुगले सा च प्रददौ तच्चतुर्गुणम् ।

आलिङ्गनं चुम्बनं च जङ्घादिमर्दनं तथा ॥ १४॥

एवं परस्परं क्रीडां चक्रतुस्तौ विजानतौ ।

सुरते विरते तौ च समुत्थाय परस्परम् ॥ १५॥

सुवेषं चक्रतुस्तत्र यद्यन्मनसि वाञ्छितम् ।

चन्दनैः कुङ्कुमारक्तैः सा तस्य तिलकं ददौ ॥ १६॥

सर्वाङ्गे सुन्दरे रम्ये चकार चानुलेपनम् ।

सुवासं चैव ताम्बूलं वह्निशुद्धे च वाससी ॥ १७॥

पारिजातस्य कुसुमं जरारोगहरं परम् ।

अमूल्यरत्ननिर्माणमङ्गुलीयकमुत्तमम् ॥ १८॥

सुन्दरं च मणिवरं त्रिषु लोकेषु दुर्लभम् ।

दासी तवाहमित्येवं समुच्चार्य पुनः पुनः ॥ १९॥

ननाम परया भक्त्या स्वामिनं गुणशालिनम् ।

सस्मिता तन्मुखाम्भोजं लोचनाभ्यां पुनः पुनः ॥ २०॥

निमेषरहिताभ्यां चाप्यपश्यत्कामसुन्दरम् ।

स च तां च समाकृष्य चकार वक्षसि प्रियाम् ॥ २१॥

सस्मितं वाससाच्छन्नं ददर्श मुखपङ्कजम् ।

चुचुम्ब कठिने गण्डे बिम्बोष्ठौ पुनरेव च ॥ २२॥

ददौ तस्यै वस्त्रयुग्मं वरुणादाहृतं च यत् ।

तदाहृतां रत्नमालां त्रिषु लोकेषु दुर्लभाम् ॥ २३॥

ददौ मञ्जीरयुग्मं च स्वाहाया आहृतं च यत् ।

केयूरयुग्मं छायाया रोहिण्याश्चैव कुण्डलम् ॥ २४॥

अङ्गुलीयकरत्नानि रत्याश्च करभूषणम् ।

शङ्खं च रुचिरं चित्रं यद्दत्तं विश्वकर्मणा ॥ २५॥

विचित्रपद्मकश्रेणीं शय्यां चापि सुदुर्लभाम् ।

भूषणानि च दत्त्वा स भूपो हासं चकार ह ॥ २६॥

निर्ममे कबरीभारे तस्या माङ्गल्यभूषणम् ।

सुचित्रं पत्रकं गण्डमण्डलेऽस्याः समं तथा ॥ २७॥

चन्द्रलेखात्रिभिर्युक्तं चन्दनेन सुगन्धिना ।

परीतं परितश्चित्रैः सार्धं कुङ्कुमबिन्दुभिः ॥ २८॥

ज्वलत्प्रदीपाकारं च सिन्दूरतिलकं ददौ ।

तत्पादपद्मयुगले स्थलपद्मविनिन्दिते ॥ २९॥

चित्रालक्तकरागं च नखरेषु ददौ मुदा ।

स्ववक्षसि मुहुर्न्यस्य सरागं चरणाम्बुजम् ॥ ३०॥