अध्याय 99

ब्रह्मोवाच ।

ऋणप्रमोचनं नाम तीर्थं वेदविदो विदुः ।

तस्य स्वरूपं वक्ष्यामि श‍ृणु नारद तन्मनाः ॥ ९९.१॥

आसीत् पृथुश्रवा नाम प्रियः कक्षीवतः सुतः ।

न दारसंग्रहं लेभे वैराग्यान् नाग्निपूजनम् ॥ ९९.२॥

कनीयांस्तु समर्थोऽपि परिवित्तिभयान् मुने ।

नाकरोद् दारकर्मादि नैवाग्नीनामुपासनम् ॥ ९९.३॥

ततः प्रोचुः पितृगणाः पुत्रं कक्षीवतः शुभम् ।

ज्येष्ठं चैव कनिष्ठं च पृथक् पृथग् इदं वचः ॥ ९९.४॥

पितर ऊचुः ।

ऋणत्रयापनोदाय क्रियतां दारसंग्रहः ॥ ९९.५॥

ब्रह्मोवाच ।

नेत्युवाच ततो ज्येष्ठः किम् ऋणं केन युज्यते ।

कनीयांस्तु पितृन् प्राह न योग्यो दारसंग्रहः ॥ ९९.६॥

ज्येष्ठे सति महाप्राज्ञः परिवित्तिभयाद् इति ।

तावुभौ पुनरप्येवमूचुस्ते वै पितामहाः ॥ ९९.७॥

पितर ऊचुः ।

यातामुभौ गौतमीं तु पुण्यां कक्षीवतः सुतौ ।

कुरुतां गौतमीस्नानं सर्वाभीष्टप्रदायकम् ॥ ९९.८॥

गच्छतां गौतमीं गङ्गां लोकत्रितयपावनीम् ।

स्नानं च तर्पणं तस्यां कुरुतां श्रद्धयान्वितौ ॥ ९९.९॥

दृष्टावनामिता ध्याता गौतमी सर्वकामदा ।

न देशकालजात्यादि+ ंइयमोऽत्रावगाहने ।

ज्येष्ठोऽनृणस्ततो भूयात् परिवित्तिर्न चेतरः ॥ ९९.१०॥

ब्रह्मोवाच ।

ततः पृथुश्रवा ज्येष्ठः कृत्वा स्नानं सतर्पणम् ।

त्रयाणामपि लोकानां काक्षीवतोऽनृणोऽभवत् ॥ ९९.११॥

ततः प्रभृति तत् तीर्थम् ऋणमोचनमुच्यते ।

श्रौतस्मार्तर्णेभ्यश्च इतरेभ्यश्च नारद ।

तत्र स्नानेन दानेन ऋणी मुक्तः सुखी भवेत् ॥ ९९.१२॥